Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2014 r. C. C., M. C. i J. C., wystąpili do o wsparcie finansowe w kwocie 15-20 tysięcy złotych jako koszt wyrównawczy do normalnego życia. Wnioskodawcy wyjaśnili, że brak im środków na utrzymanie, na benzynę do generatora, której miesięczny koszt wynosi 900,00 zł, na oświetlenie domu, wodę i na codzienne potrzeby domu o pow. 25 m, zbudowanego przez syna J. - właściciela i jego brata M., który legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. W dalszej części wniosku wnioskodawcy powołali się na stan zdrowia C. C. i M. C. Wyjaśnili też, że w oparciu o dwa zasiłki, tj. C. C. i jednego z synów zaciągali kredyty. Obecnie nie mają już zdolności kredytowej.
Prezydent Miasta S. rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], przyznał C. C. jednorazowe świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego za zakup opału w kwocie 500 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie przeprowadzonego rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, że dochód rodziny wynosi 529 zł, a kryterium dochodowe rodziny składającej się z C. C. wynosi 542 zł. Łączny dochód rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U z 2013 r., poz. 182). Organ wskazał również, ze zasiłek celowy nie może być przyznany w wysokości 15-20 tysięcy o jakie ww. wnioskowała, gdyż przekracza to możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się C. C., J. C. i M. C., wnosząc o wsparcie finansowe w kwocie 20 tysięcy złotych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.
Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1-3 ustawy przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł,
- - rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.
Kolegium wskazało, że jedną z form pomocy społecznej jest zasiłek celowy, który zgodnie z art. 39 ww. ustawy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Użycia przez ustawodawcę wyrazu "może" oznacza że zasiłek celowy jest formą pomocy społecznej przyznawanej na podstawie uznania administracyjnego.
Ponadto organ wskazał, że w niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie pomocy wystąpili: C. C., J. C. i M. C. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie z dnia 11 listopada 2014 r. dla C. C. do reprezentowania J. C. w sprawach zatrudnienia, finansowych oraz dotyczących działki nr [...], położonej w miejscowości B., gm. S. Ponadto zaskarżona decyzja, podjęta w oparciu o wywiad środowiskowy z dnia 8 stycznia 2015 r. przeprowadzony z C. C. została adresowana wyłącznie do niej. Organ odwoławczy wskazał również, że z powołanego wywiadu środowiskowego wynika, że C. C. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Powyższego nie potwierdza jednak zarówno treść wniosku o pomoc finansową, jak również treść odwołania od decyzji.
Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest podmiot, który żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Organ administracji publicznej jest z urzędu obowiązany ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie jednoznaczne ustalenie stron postępowania wpływa na sposób ustalenia dochodu oraz kryterium dochodowego, które stanowi jedną z głównych przesłanek przyznania świadczenia z pomocy społecznej. W związku z tym wobec wniesienia wniosku o pomoc finansową przez C. C., J. C. i M. C. i podjęcia przez organ I instancji postępowania administracyjnego wyłącznie wobec C. C., w ocenie Kolegium należało uchylić zaskarżoną decyzję i zasadne jest uchylenie przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła C. C. wskazując, że sprawa jej wniosku jest przewlekana, co powoduje, że pogrążają się w kredytach żeby przetrwać.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przede wszystkim wskazać należy, że rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), która stanowiła materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebów. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, prawo do tego świadczenia przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza tzw. kryterium dochodowego, które na dzień wydawania zaskarżonych decyzji wynosiło 542 zł. Podsumowując przyznanie zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy uzależnione jest zatem od wysokości dochodu osiąganego przez osobę wnioskującą.
Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem z dnia 4 grudnia 2014 r. o przyznanie zasiłku celowego wystąpili C. C., J. C. i M. C. Ustaleń takich dokonał również organ odwoławczy przedstawiając jednocześnie stan faktyczny sprawy, który w ocenie Sądu jest prawidłowy.
Zdaniem Sądu w sprawie organ I instancji wskazał błędnie, że z ww. wnioskiem wystąpiła jedynie C. C., co w okolicznościach niniejszej sprawy przyczyniło się do przeprowadzenia niekompletnego wywiadu środowiskowego z dnia 8 stycznia 2015 r. poprzedzającego wydanie decyzji przez organ I instancji. Organ I instancji uznał ponadto, że C. C. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, w sytuacji gdy materiał dowodowy sprawy tego nie potwierdza. Wobec czego w niniejszej sprawie wątpliwym jest prawidłowy sposób ustalenia dochodu oraz kryterium dochodowego, które stanowi jedną z głównych przesłanek przyznania świadczenia z pomocy społecznej.
Zasadnie zatem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S, z dnia [...] stycznia 2015 r. przekazując organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Mając te okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.