Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 lipca 2007 r., działając na podstawie udzielonego przez adw. S. P. pełnomocnictwa substytucyjnego, adw. M. L. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 300/07 o odrzuceniu skargi M. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. M. z urzędu.
Adwokat S. P. został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej w ramach przyznanego prawa pomocy na podstawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 300/07.
W tym stanie rzeczy stwierdzono co następuje.
Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym w art. 250 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie wniosek adwokata zawarty w skardze kasacyjnej z dnia 4 lipca 2007 r. nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia, a skoro tak to podlega on oddaleniu jako nieuzasadniony (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.