Uzasadnienie
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z [...] listopada 2012 r. w sprawie o nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2011 r. w sprawie o nr [...] o stwierdzenie nabycia przez gminę K. z mocy prawa, z dniem 1 lipca 2000 r. własności nieruchomości rolnych Skarbu Państwa, położonych w gminie K., pow. [...], oznaczonych w ewidencji gruntów numerami szczegółowo wymienionymi w decyzji.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 13 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa i stwierdził, że zgodnie z przytoczonym przepisem własnością gminy mogła stać się nieruchomość rolna Skarbu Państwa w rozumieniu art. 46¹ kodeksu cywilnego, położona jednocześnie na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego gminy na cele gospodarki rolnej. W ocenie organu treść wypisu z rejestru gruntów, według stanu na 1 lipca 2000 r., dowodzi że przedmiotowe nieruchomości stanowiły nieruchomości rolne w rozumieniu art. 46¹ kodeksu cywilnego. Z zaświadczenia Urzędu Miasta i Gminy K. z [...] grudnia 2010 r. wynika, że w dniu 1 lipca 2000 r. przedmiotowe działki znajdowały się na terenie objętym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K., potwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z [...] lipca 1985 r. Tylko działka nr [...] znajdowała się częściowo na terenie objętym tym planem, zaś częściowo na terenie objętym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z [...] stycznia 1987 r. Z zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego wynika, że przedmiotowe działki w planie zagospodarowania przestrzennego były przeznaczone na cle gospodarki rolnej.
W ocenie organu spełniono więc przesłanki określone w art. 13 ust 2 ustawy z 19 października 1991 r. do nabycia przez gminę K. z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. własności tych nieruchomości rolnych stanowiących dotychczasową własność Skarbu Państwa.
S. [...] podnosiła w odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Organ odwoławczy przyznał, że jak w wynika z akt sprawy odwołujący się nie został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu przed organem
I instancji w myśl przepisów art. 10 § 1 kpa. Jednocześnie okoliczność ta, zdaniem organu, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że doszło do rażącego naruszenia art. 10 § 1 kpa, które miało istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W sytuacji postawienia organowi tego zarzutu koniecznym jest wykazanie jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawienie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Odwołujący nie wykazał, że naruszenie przez organ art. 10 § 1 kpa faktycznie uniemożliwiło jej podjęcie określonej czynności procesowej, która mogłaby wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia Wojewody [...].
W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi S. [...] w W., wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2011 r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia a mianowicie art. 10 § 1 kpa poprzez brak uwzględnienia zarzutu, iż organ I instancji uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wskazane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 1 lipca 2000 r. z mocy prawa, przez gminę K. własności nieruchomości rolnych Skarbu Państwa, położonych w gminie K., oznaczonych w ewidencji gruntów numerami wymienionymi szczegółowo w decyzji, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2004 r. nr 208, poz. 2128, ze zm.). Przepis ten stanowi, iż nieruchomości rolne nie przekazane do zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3, w terminie do dnia 30 czerwca 2000 r., stają się z mocy prawa własnością gmin, na których są położone. Nabycie to wymaga potwierdzenia deklaratoryjną decyzją właściwego wojewody, zgodnie z art. 13 ust 4 powołanej ustawy.
Należy przyjąć, że "nieruchomości rolne" o których mowa w tym przepisie to nieruchomości, o jakich stanowi art. 1 pkt 1 tej ustawy, a więc nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, położone na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych. Z kolei Kodeks cywilny, do którego odsyła ten przepis, w art. 46¹ stanowi, że nieruchomościami rolnymi są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.
Z przedstawionych regulacji prawnych wynika, że nieruchomościami rolnymi w rozumieniu ustawy z 19 października 1991 r. są nieruchomości zdefiniowane w przepisach Kodeksu cywilnego i, stosownie do art. 1 pkt 1 tej ustawy, położone na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Tylko więc nieruchomości spełniające te warunki podlegają komunalizacji z mocy prawa na podstawie art. 13 powołanej ustawy. Dla zastosowania tego przepisu konieczne jest spełnienie powyższych warunków w dniu 30 czerwca 2000 r.
Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły, że przedmiotowe nieruchomości spełniają warunki określone w art. 13 ust 2 powołanej ustawy, a zatem stały się własnością gminy K. z dniem 1 lipca 2000 r. Wskazują na to zapisy w ewidencji gruntów oraz w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K..
Dla stwierdzenia nabycia własności nieruchomości rolnych Skarbu Państwa z mocy prawa w trybie art. 13 ust 2. powołanej ustawy istotne jest by w terminie do 30 czerwca 2000 r. nieruchomości te nie były przekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami. Natomiast rzeczą organów administracji orzekających w tej sprawie nie było dokonywanie oceny okoliczności braku przekazania tych gruntów do Zasobu do dnia 30 czerwca 2000 r. ostatecznymi decyzjami, gdyż nie stanowi to przesłanki komunalizacji w trybie art. 13 ust 2 powołanej ustawy.
Niezasadnie skarżąca zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 § 1 kpa. Zarzut naruszenia tego przepisu skarżąca podniosła również w odwołaniu od decyzji organu
I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że faktycznie w postępowaniu przed organem
I instancji skarżąca, która była użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją, nie została zawiadomiona w myśl powołanego przepisu art. 10 § 1 kpa. Wobec tego organ odwoławczy przed wydaniem decyzji, pismem z 18 września 2012 r., zawiadomił strony w trybie art. 10 § 2 kpa i udzielił terminu 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia na wypowiedzenie się co do całości postępowania dowodowego, zgromadzonych dokumentów i materiałów a także na zgłoszenie twierdzeń, wyjaśnień i dowodów w sprawie. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że skarżąca odebrała to zawiadomienie 8 października 2012 r. a w dniu 11 października 2012 r. zapoznała się z aktami sprawy (notatka służbowa). Do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy tj. do [...] listopada 2012 r. skarżąca nie zgłosiła żadnych żądań, wyjaśnień ani dowodów w sprawie.
Należy więc uznać, że naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik spraw, a tylko w tej sytuacji sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.).
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.