Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku R. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] dotyczącą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy [...], działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] czerwca 2000 r. dotyczącą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy [...].
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazano, że R. nie udowodniła, że przysługuje jej tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, w związku z czym nie posiada interesu prawnego we wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r.
R. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r.
Rozpatrując ponownie sprawę Minister Infrastruktury uznał, iż samo dysponowanie sporną nieruchomością bez tytułu prawnego nie może być utożsamiane z interesem prawnym, koniecznym do wszczęcia postępowania. Natomiast o zasiedzeniu przedmiotowej nieruchomości przesądza tylko i wyłącznie prawomocne postanowienie sądu, a nie sam fakt zawisłości przed sądem postępowania o stwierdzenie zasiedzenia tej nieruchomości, gdyż fakt wszczęcia postępowania świadczy jedynie o subiektywnym przekonaniu wnioskującego co do faktu zasiedzenia. W związku z powyższym R. nie jest legitymowana do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony.
R. wniosła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. zarzucając:
- 1) rażące naruszenie art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 11 i 12 k.p.a. poprzez błędną ich interpretację i w konsekwencji bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania wskutek błędnego przyjęcia, iż skarżącej nie przysługuje interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nadzorczych wydanych w 2000 i 2002 r.
- 2) rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, które przemawiają za przeprowadzeniem postępowania nadzorczego odnośnie zaskarżonych decyzji z urzędu, nawet jeżeli nie uznać interesu prawnego wnioskodawczyni w niniejszym postępowaniu, choć nie ma ku temu podstaw;
- 3) rażące naruszenie art. 107 § i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 12 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Przedstawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r., ewentualnie - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie wydanych decyzji, a tym bardziej stwierdzenie nieważności tych aktów.
Uzasadniając przedstawione powyżej stanowisko Sąd w pierwszej kolejności zauważa, iż zaskarżone decyzje odnoszą się wyłącznie do wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania nadzorczego. Wobec tego decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. przesądza wyłącznie o tym, iż postępowanie nadzorcze nie może wszczęte na skutek podania skarżącej z dnia 16 października 2009 r.
W związku z tym możliwie jest w przyszłości wszczęcie postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. zarówno w następstwie podania wniesionego przez uprawnioną do tego stronę, jak też z urzędu, o ile właściwy organ uzna, iż zachodzi potrzeba oceny wymienionej decyzji w postępowaniu nadzorczym. Wobec tego stanowisko R. wskazujące na potrzebę wszczęcia postępowania nadzorczego na skutek podania skarżącej, niezależnie od ewentualnego braku interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni, jest nietrafne, a w konsekwencji nie mogło doprowadzić do skutecznego podważenia legalności decyzji
Druga uwaga odnosi się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi, która w istotnej części zmierza do podważenia legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. lub też wykazania, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśnić zatem należy, iż stanowisko skarżącej w tym zakresie nie pozostawało w jakimkolwiek związku z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie wypowiedział się bowiem w rozstrzygający sposób co do ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Wojewody [...] lub też zasadności stanowiska skarżącej o zasiedzeniu nieruchomości. Milczenie organu nadzorczego w tym zakresie było zasadne i nie świadczy o naruszeniu przez organ art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem brak możliwości przedstawienia stanowiska organu nadzorczego w tym przedmiocie wynikał z faktu, w odniesieniu do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego.
Nadto istnienie ewentualnych podstaw do stwierdzenia zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości pozostaje w zakresie wyłącznej kompetencji właściwego sądu powszechnego, co trafnie zostało podkreślone przez organ nadzorczy. Oznacza to, iż zarzuty i stanowisko skarżącej co do opisanych zagadnień nie mogło w żadnym wypadku prowadzić do uwzględnienia skargi.
Trzecia uwaga ma związek z odwołaniem się przez skarżącą do art. 21 Konwencji wiedeńskiej z dnia 18 kwietnia 1962 r. o stosunkach dyplomatycznych (Dz. U. Nr 37, poz. 232). Przepis ten stanowi: Państwo przyjmujące powinno zgodnie ze swym ustawodawstwem ułatwić na swym terytorium nabycie przez państwo wysyłające pomieszczeń koniecznych dla jego misji bądź pomóc mu w uzyskaniu takich pomieszczeń w inny sposób. Powinno ono również pomóc misjom w razie potrzeby w uzyskaniu odpowiednich mieszkań dla ich członków. Przepis ten nakłada zatem na państwa przyjmujące, będące stronami Konwencji, obowiązek ułatwienia nabycia (uzyskania) przez państwo wysyłające pomieszczeń i mieszkań w celu zapewnienia warunków do funkcjowania ustanowionego przedstawicielstwa. Nie oznacza to jednak, iż państwo przyjmujące, realizując ten obowiązek, powinno pomijać w jakimkolwiek zakresie wewnętrzny porządek prawny. Wymagane ułatwienie ma zawsze następować w zgodzie z ustawodawstwem wewnętrznym.
Oznacza to w szczególności, iż państwo przyjmujące może i powinno, korzystając z majątku pozostającego w jego dyspozycji, zapewnić możliwości funkcjonowania przedstawicielstwa państwa wysyłającego lub też podjąć czynności faktyczne ułatwiające zawarcie stosownych umów przez państwo wysyłające z dysponentami odpowiednich lokali i nieruchomości. Analiza treści art. 21 Konwencji wskazuje zatem, iż przepis ten dotyczy relacji pomiędzy państwami będącymi stronami Konwencji, a nie skutków działalności danego państwa na terytorium innego państwa związanej z udziałem w zwykłym obrocie gospodarczym i cywilnym (acta iure gestionis).
Wobec tego przywołany przez skarżącą przepis Konwencji nie może odnosić się w jakikolwiek sposób do przedmiotowej sprawy administracyjnej. Ostatnia uwaga dotyczy pkt 1 skargi, w którym zarzucano organowi błędne przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nadzorczych wydanych w 2000 i 2002 r. Także ten zarzut nie pozostaje w związku ze sprawą administracyjną zakończoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. W decyzji tej organ wskazał jedynie, iż skarżąca nie posiada legitymacji do zainicjowania postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Decyzja ta nie została jednak wydana w postępowaniu nadzorczym, gdyż jej przedmiotem było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu.
W związku z powyższym związany z przedmiotową sprawą administracyjną pozostaje wyłącznie zarzut ujęty w pkt 1 skargi in principio. Także ten zarzut ten nie jest jednak trafny, gdyż skarżąca nie wykazała, iż w dniu wydania decyzji, której dotyczy podanie lub też w dniu jego złożenia, a najpóźniej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stronie tej przysługiwały prawa rzeczowe do przedmiotowej nieruchomości. Argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie przez organ w uzasadnieniu decyzji jest prawidłowa. Potwierdzenie istnienia praw rzeczowych do nieruchomości nie wynika bowiem, w szczególności, z faktu wniesienia do sądu powszechnego wniosku o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. Wykazanie istnienia tych praw może nastąpić dopiero po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia potwierdzającego zasadność wniosku.
Organ nadzorczy, do którego wniesiono podanie o wszczęcie postępowania nadzorczego, obowiązany był na wstępie ocenić czy wnioskodawca może być stroną tego postępowania, przy czym ustalenie tej okoliczności nie mogło być oparte na stanowisku strony o istnieniu niepodważalnych praw do przedmiotowej nieruchomości. Potwierdzenie słuszności stanowiska strony w tym zakresie, przesądzenie tego zagadnienia erga omnes, pozostaje bowiem w wyłącznej kompetencji właściwego sądu powszechnego.
Podsumowując Sąd stwierdza, iż zarzuty skarżącej w istotnej części nie pozostawały w jakimkolwiek związku ze sprawą administracyjną zakończoną zaskarżoną decyzją. Natomiast zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. nie był zasadny, gdyż skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających posiadanie praw rzeczowych do przedmiotowej nieruchomości. W toku postępowania administracyjnego nie naruszono także innych przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego w sposób uzasadniający uchylenie wydanych decyzji.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.