Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem, z [...] sierpnia 2012 r. nr[...], utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2012 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika W. z [...] marca 1983 r. nr [...] w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul.[...].
Z ustaleń organu nadzoru wynika, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika W. [...]03.1983 r. zezwalającej na podział nieruchomości oznaczonej nr[...], na odcinku [...] wystąpiła T. K. Z § 17 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 28 sierpnia 1972 r. w sprawie trybu ustalania, rozgraniczania i podziału terenów budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego na obszarze miast i osiedli wynika jednoznacznie, że z wnioskiem o podział nieruchomości może wystąpić jedynie jej właściciel. Również z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej może wystąpić podmiot, któremu przysługuje tytuł prawny do tej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że T. K. nie przysługuje i nie przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości objętej decyzją z [...]03.1983 r. Warunkiem koniecznym do występowania podmiotu jako strony postępowania jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku związanego z prowadzonym postępowaniem.
Wnioskodawczyni nie jest stroną w niniejszym postępowaniu i dlatego, zgodnie z przepisem art. 28 kpa, nie jest uprawniona do skutecznego wniesienia żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego. Zgodnie więc z art. 61a § 1 kpa organ wydał postanowienie o odmowie wszczęcia takiego postępowania.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. K. podniosła, że jest właścicielką zabudowanej działki przy ul.[...], która bezpośrednio przylega do działki podzielonej kwestionowaną decyzją i stanowiła jedyny dostęp do drogi publicznej. O postępowaniu podziałowym nie była poinformowana. Ustanowiona z urzędu pełnomocnik skarżącej r. pr. E. D. na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. uzupełniła skargę podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza art. 28 kpa, 77 § 1 i 2 kpa oraz art. 81 kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia tego organu z [...] lutego 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie należy wskazać, że mimo poszukiwań organowi nadzoru nie udało się odnaleźć decyzji Naczelnika W. z [...] marca 1983 r. nr [...] zezwalającej na podział działki nr[...]. Fakt wydania takiej decyzji wynika natomiast z kopii mapy przyjętej do ewidencji w składnicy geodezyjnej w dniu [...] maja 1983 r. za nr [...], na której wykazano projektowany podział działki nr [...] zatwierdzony decyzją Naczelnika W. z [...] 03.1983 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach. Klauzula na mapie wskazuje także, że decyzja ta jest prawomocna. Należy więc uznać, że decyzja taka weszła do obrotu prawnego i okoliczność ta nie jest przez stronę kwestionowana.
O stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej wniosła T. K. Zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności oraz każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Skarżąca twierdzi, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją z [...] marca 1983 r. i brak jest dowodów przeciwnych.
Interes prawny oznacza natomiast istnienie powszechnie obowiązującego przepisu prawa materialnego, który formułuje publiczne prawa lub obowiązki podmiotowe jednostki, które można realizować w drodze postępowania administracyjnego.
Prawidłowo organ nadzoru uznał, że T. K. nie wykazała interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Z materiału dokumentacyjnego sprawy nie wynika by skarżącej do nieruchomości objętej decyzją podziałową przysługiwał jakikolwiek tytuł prawnorzeczowy. Sama skarżąca także na taki tytuł się nie powołuje. Natomiast swój interes do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego skarżąca upatruje w tym, że nieruchomość stanowiąca jej własność graniczy bezpośrednio z podzieloną nieruchomością, z której skarżąca korzystała od 1968 r. jako jedynego połączenia z drogą publiczną.
W ocenie skarżącej podział nieruchomości tego dostępu jej pozbawił. Z tego stanowiska skarżącej wynika, że jeżeli w ogóle ma jakikolwiek interes w kwestionowaniu decyzji podziałowej to jest jedynie interes faktyczny, który nie jest tożsamy z interesem prawnym i nie uprawnia do żądania stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej.
Zgodnie zaś z art. 61 a § 1 kpa gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Prawidłowo więc w niniejszej sprawie organ nadzoru odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika W. z [...] marca 1983 r. Zarzuty skargi wobec tego nie znajdują potwierdzenia co czyni skargę nieuzasadnioną.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.