Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] orzekającą, że działka oznaczona nr geod. [...], wchodząca w skład majątku ziemskiego położonego w B., w dzielnicach [...],[...] i [...], stanowiącego byłą własność R.W., nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 przepisów dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.).
Pismem z dnia 9 października 2015 r. Gmina B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2015 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt I OZ 60/16 oddalił zażalenie Gminy B. na powyższe postanowienie.
Następnie pismem z dnia 25 lutego 2016 r. Gmina B. wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3 powołanego przepisu.
Jednocześnie wskazano, że w niniejszej sprawie zaszły nowe okoliczności. Stwierdzono, że w dniu 12 lutego 2016 r. gmina B. złożyła do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w B. II Wydział Odwoławczy z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...], wraz z wnioskiem o wstrzymanie skuteczności wyroku Sądu I i II instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w B. wtrzymał skuteczność wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...] i wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. akt [...].
Podniesiono, że pozostawienie w obrocie prawnym wykonalnej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2015 r. może mieć wpływ na toczące się postępowanie kasacyjne, gdyż zarzuty kasacyjne dotyczą oceny m.in. wpływu ostatecznej decyzji na rozstrzygnięcie sądu cywilnego jako prejudykatu w sytuacji zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącej skoro obie sprawy tj. sprawa cywilna oraz sądowoadministracyjna dotyczą tej samej działki oraz obie dotyczą rozstrzygnięcia fundamentalnej kwestii prawa własności, to wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej ma bezpośredni wpływ na sprawę cywilną, albowiem ta decyzja, stanowi prejudykat w sprawie cywilnej. Podniosła, że spór dotyczy zagadnienia jakie cechy powinna posiadać ta decyzja, tj. cechę prawomocności czy ostateczności. Wskazała, że wykonalność zaskarżonej decyzji również może odegrać rolę w postępowaniu kasacyjnym i wpłynąć na wynik sprawy, a tym samym na prawo własności skarżącej gminy B., co skutkować może nieodwracalnymi skutkami w sferze tego prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, Lex nr 741834).
W rozpoznawanej sprawie, nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, wobec tego wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. post. NSA z 6.02.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest bowiem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne. Wniosek powinien więc zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14).
Takich okoliczności i dowodów skarżący nie wskazał. Okoliczności na które się powołał odnoszą się do postępowania cywilnego zainicjowanego skargą kasacyjną skarżącej wniesioną do Sądu Najwyższego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji postanowienia.