Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta
W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], mocą której odmówiono J. B., K. Z.,
B. K. oraz A. B. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o pow. [...] m², położonego przy ul. [...] w W., oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] (dawny nr hip.[...]).
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] ozn.
nr hip. [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu z dniem 21 listopada 1945 r., tj. z dniem jego wejścia w życie, nieruchomości [...], w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, przeszły na własność Gminy W., a od 1950 r., z chwilą likwidacji gmin, na własność Skarbu Państwa.
Powyższy grunt oznaczony obecnie jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], stał się z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa własnością Gminy W., co potwierdził Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 1991 r., nr [...]. Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) grunt ten przeszedł na własność Miasta W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaznaczyło, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące, uprawnieni byli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (dawniej prawa własności czasowej) z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosku, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowych właścicieli dało się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania. Organ drugiej instancji podkreślił, że wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej do w/w nieruchomości w trybie przewidzianym dekretem, nie został złożony.
Zgodnie z treścią zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego w W. z dnia [...] września 1965 r., [...] tytuł własności przedmiotowej nieruchomości uregulowany był na A. i L. małż. B. w częściach równych, niepodzielnie na mocy aktu z dnia [...] września 1935 r. nr [...], na wniosek z dnia 30 listopada 1938 r. W dniu 16 lipca 1965 r. L. B. złożyła w trybie uchwały nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz. 18), wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Następnie w dniu 30 lipca 1985 r. wystąpiła ona z wnioskiem o zwrot nieruchomości, w trybie art. 89 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99).
Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówił następcom prawnym L. B., tj. J. B., K. Z., B. K. oraz
A. B. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu o pow. [...] m², położonego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ powołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 1998 r., w której stwierdzono, że w sprawie wniosku poprzedniego właściciela gruntu przejętego na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i zwrot budynku, zgłoszonego z powołaniem się na uchwałę nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r., jeżeli sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), może mieć zastosowanie art. 214 tej ustawy. Z kolei art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że sprawy wszczęte lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów.
Prezydent W. podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalone zostało, iż w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. grunt nieruchomości [...] położonej przy ul.[...], nie był zabudowany budynkiem, o którym mowa w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co potwierdzają kopia mapy inwentaryzacyjnej dla nieruchomości pochodzącej z dokumentacji Biura [...] oraz kopia fragmentu fotoplanu [...]. "stan z 1945 roku", przekazane przy piśmie Archiwum Państwowego W. z dnia 7 listopada 2007 r.
W Archiwum Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w [...], brak jest dokumentów dotyczących zabudowy na przedmiotowym gruncie, co potwierdza pismo z dnia 28 listopada 2007 r., nr [...]. Również sami uczestnicy postępowania potwierdzili, że na gruncie przedmiotowej nieruchomości nie znajdował się żaden budynek mieszkalny.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. B.,
K. Z., B. K. oraz
A. B..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę przytoczyło treść art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami i podkreśliło, że w sprawie bezsporne jest, czego nie kwestionują sami skarżący, iż w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., tj. w dniu 21 listopada 1945 r., grunt nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] nie był zabudowany budynkiem, o którym mowa w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Fakt ten potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy – kopia akt lustracji stanu zabudowy [...] 1945 r. oraz bez daty, zesp. [...] Biuro [...], sygn.[...], kopia Objaśnień do tablic zniszczeń [...], kopia fragmentu fotoplanu [...]"stan z 1945 roku", zesp.[...], kopia fragmentu Planu miasta [...] (wydanie hipoteczne), 1936 r., zesp.[...]. W Archiwum Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w [...] brak jest dokumentów dotyczących zabudowy na przedmiotowym gruncie, co potwierdza pismo z dnia 28 listopada 2007 r.
W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. B., K. Z., B. K. oraz A. B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanym w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i w sposób wynikający z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co skutkuje oddaleniem skargi.
Na wstępie celowe będzie wyjaśnienie, że rozpoznanie wniosku o ustanowienie na rzecz wnioskodawców prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o pow. [...] m², położonego przy ul. [...] w W., oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] (dawny nr hip.[...]) nastąpiło na podstawie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami). Przepis ten stwarza możliwość zwrotu nieruchomości, jeżeli poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), wygasły na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm, dalej: ustawa o gospodarce gruntami).
W art. 82 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami przewidziano, że z dniem wejścia w życie ustawy wygasają prawa do odszkodowania za przejęte przez Państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Poprzednim właścicielom działek spełniających warunki określone w art. 82 ust. 2 tej ustawy (działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, a także domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, oraz domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych) lub ich następcom prawnym przysługiwało prawo zgłoszenia w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wniosku o oddanie takiego gruntu w użytkowanie wieczyste.
Z powyższego wynika, że zwrot nieruchomości może nastąpić także w wypadku wygaśnięcia prawa do odszkodowania za przejęte grunty. W art. 214 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomości zawarto jednak dwa warunki, których spełnienie jest konieczne dla uwzględnienia wniosku. Pierwszy warunek dotyczy terminu złożenia wniosku o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Wymagane jest wystąpienie z takim wnioskiem do dnia 31 grudnia 1988 r. Drugi warunek odnosi się do stanu nieruchomości. Zwrot nieruchomości może bowiem dotyczyć wyłącznie działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych.
Podsumowując rozważania w tej części Sąd wskazuje, że uwzględnienie wniosku o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste wymagało stwierdzenia, że wniosek ten został złożony do dnia 31 grudnia 1988 r., a ponadto, że nieruchomość odpowiadała warunkom wymienionym w art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że L. B. złożyła w dniu 16 lipca 1965 r. wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Wniosek ten został ponowiony w dniu 30 lipca 1985 r. Oznacza to, że została spełniona jedna z przesłanek zwrotu nieruchomości.
W toku postępowania administracyjnego nie potwierdzono jednak, aby nieruchomość została zabudowana, w szczególności w sposób określony w art. 214 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stanowisko w tym zakresie zostało przestawione i szczegółowo omówione zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2008 r. Prezydent W. wyjaśnił, że nieruchomość położona przy ul.[...], nie była zabudowana budynkiem, o którym mowa w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co potwierdzają: kopia mapy inwentaryzacyjnej dla nieruchomości pochodzącej z dokumentacji Biura [...] i kopia fragmentu fotoplanu [...]"stan z 1945 roku". Brak jest dokumentów dotyczących zabudowy na przedmiotowym gruncie, i również sami uczestnicy postępowania potwierdzili, że na nieruchomości nie znajdował się żaden budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę oparło się na wymienionych dokumentach i stwierdziło, że w sprawie bezsporne jest, gdyż nie kwestionują tego sami skarżący, iż w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., tj. w dniu 21 listopada 1945 r., nieruchomość położona przy ul. [...] nie była zabudowana budynkiem, o którym mowa w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Z powyższego wynika, że nie została spełniona druga konieczna przesłanka zwrotu nieruchomości.
Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wskazywali na fakt zabudowania nieruchomości, a wypowiadając się w tym zakresie jednoznacznie wskazywali, z wyjątkiem pełnomocnika K. Z., iż na nieruchomości nie znajdował się żaden budynek mieszkalny. Skarga nie zawiera zarzutów dotyczących prawidłowości poczynionych w tym zakresie ustaleń. Brak jest podstaw do podważenia przyjętego stanowiska, gdyż zostało ono oparte na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego materiału dowodowego.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności i nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy oraz podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.