Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1440/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Pismem z dnia [...] maja 2010 r. J.B. zażądał sprostowania w/w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. (bądź jego uzupełnienia) poprzez dodanie stwierdzenia, że również decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] nie podlega wykonaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. W żadnym wypadku sprostowanie nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
Z pisma J.B. z dnia [...] maja 2010 r. wynika, iż skarżący domaga się sprostowania wyroku z dnia 6 maja 2010 r. w punkcie drugim poprzez użycie liczby mnogiej dla wskazania, że obie decyzje Ministra Infrastruktury nie podlegają wykonaniu.
W myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Z powyższego wynika, iż nie jest dopuszczalny wniosek o sprostowanie punktu 2 wyroku z dnia 6 maja 2010 r. dotyczącego skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] poprzez stwierdzenie, że również decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] nie podlega wykonaniu.
Nie można zatem mówić, aby Sąd popełnił omyłkę, która miałaby charakter oczywisty i podlegała sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.
W tym miejscu zauważyć należy, że strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem Sądu, składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 powołanej ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.