Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lipca 2009 r. A.B., P.R., L.R. i H.R. reprezentowani przez adw. D. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], hip. Nr [...]. Od wniesionej skargi A.B., P. R. i L. R. dokonali wpłaty łącznej kwoty 900 złotych (po 300 złotych każdy).
Do skargi dołączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wypełniony przez H. R., w uzasadnieniu którego skarżąca wskazała na bardzo niskie dochody. Utrzymuje się ona bowiem z emerytury w kwocie [...] złotych brutto. W formularzu wniosku wprawdzie nie wskazano zakresu żądanego prawa pomocy (brak zakreśleń w rubryce 4) niemniej, w treści skargi pełnomocnik strony wskazał, iż wnosi o przyznanie H.R. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono co następuje.
W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie H.R. wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym w rozumieniu art. 245 § 3 powołanej ustawy. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając zatem wniosek skarżącej i oceniając jej sytuację materialną uwzględnić należy przede wszystkim to czy w sprawie obecnie należne są jakiekolwiek koszty sądowe i ewentualną ich wysokość. Instytucja prawa pomocy ma bowiem na celu umożliwienie osobom, którym sytuacja materialna na to nie pozwala, realizacji ich konstytucyjnego prawa do sądu. Przy czym prawo pomocy, o ile zostanie przyznane, wywołuje skutki na przyszłość, od momentu jego przyznania.
Wpis w niniejszej sprawie stosownie do art. 214 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust 5 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 200 złotych i zobowiązani do jego zapłacenia są solidarnie wszyscy skarżący. Oznacza to, że uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia pozostałych z obowiązku jego opłacenia. Jak wynika z akt sprawy wpis został w niniejszej sprawie opłacony przez troje z czwórki skarżących. Przy czym zostało to uczynione w kwotach przekraczających jego wysokość określoną w przywołanych wyżej przepisach.
Wobec opłacenia wpisu od wniesionej skargi przez pozostałych skarżących, H. R., na obecnym etapie postępowania sądowego nie ma obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. W tej sytuacji, w ocenie orzekającego, nie ma usprawiedliwionych podstaw, do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skoro bowiem przesłanką przyznania tego prawa jest, stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., brak możliwości poniesienia przez stronę pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny, to w sytuacji gdy nie ma ona obowiązku ich uiszczania, nie sposób wywieźć wystąpienia zagrożenia, o którym mowa w tym przepisie.
Ponadto, w ocenie orzekającego, skarżąca wnioskując o przyznanie prawa pomocy w sposób nierzetelny przedstawiła okoliczności mające wpływ na wydawane w tym przedmiocie rozstrzygnięcie. Zważyć bowiem należy, że formularz wniosku (w rubryce 12) zawiera oświadczenie strony, że nie zatrudnia ona i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem podatkowym. Tymczasem w niniejszej sprawie oświadczenie to (podpisane w dniu 28 lipa 2009 r.) nie odpowiada rzeczywistości, gdyż skarżąca od dnia 27 lipca 2009 r. (data udzielenia pełnomocnictwa) reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adw. D. B. W tej sytuacji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.