Uzasadnienie
A. J. pismem z dnia 27 lipca 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie użytkowania sprzętu komputerowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o oddalenie przedmiotowej skargi. W ocenie organu odrzucenie skargi uzasadnione jest brakiem jurysdykcji sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 zd. 1 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Treść skargi wskazuje, że przedmiotem żądań skarżącego jest roszczenie do samokształcenia w zakresie obsługi komputera i aplikacji komputerowych, wynikające z treści art. 102 ust. 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm., zwanej dalej "k.k.w."). Analizując przepisy określające właściwość sądów administracyjnych, nie sposób uznać, aby sprawa w przedmiocie uprawnienia osoby skazanej do użytkowania sprzętu komputerowego w zakładzie karnym podlegała kognicji sądów administracyjnych.
W niniejszej sprawie – zgodnie z treścią art. 110a § 2 k.k.w. dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku prawnego i bezpieczeństwa w zakładzie karnym. Natomiast podkreślić należy, iż zarówno wyrażenie zgody na użytkowanie sprzętu komputerowego, jak również jej brak, nie następuje w formie decyzji administracyjnej, w związku z tym nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych. W przedmiotowej sprawie skazany może jedynie składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie, a nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności sprawuje sędzia penitencjarny.
Na marginesie należy dodać, iż zarzut skarżącego zawarty w skardze, co do uznania się przez sąd powszechny za niewłaściwy w niniejszej sprawie jest niesłuszny. Pismo sędziego penitencjarnego z dnia [...] czerwca 2007 r., sygn. [...], w którym mowa o braku podstaw do merytorycznego ustosunkowania się co do wniosku skarżącego, nie może zostać uznane za postanowienie, w którym sąd ten uznał się za niewłaściwy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy postanowił jak w sentencji.