Uzasadnienie
Adwokat K.K. wyznaczony został pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej J.S. W następstwie powyższego, skierował do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k- 81) według norm prawem przepisanych, oświadczając że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi K.K. wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł., zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na powyższe postanowienie adwokat K.K. wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie tylko sporządził w imieniu skarżącej skargę kasacyjną, ale również reprezentował stronę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec powyższego zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., powinien otrzymać wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, nie zaś 50%.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm - dalej ppsa) razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 250 ppsa, wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a. powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, (...) nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W rozpoznawanej sprawie adwokat K.K. po wydaniu przez Sąd pierwszej instancji wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., sporządził skargę kasacyjną (k- 80). Jak wynika z protokołu rozprawy, w dniu 5 marca 2013 r. reprezentował skarżącą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów w wysokości 75% stawki podstawowej, to jest 180 zł powiększonej o stawkę podatku VAT (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ppsa).
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.