Uzasadnienie
Komisja do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (dalej jako "Komisja" lub "organ") decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy własną decyzję z [...] lipca 2017 r, którą uchyliła decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2012 r. nr [...] o ustanowieniu na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o pow. [...] położonego w [...] przy [...] i odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do ww. gruntu.
Skargi na powyższą decyzję wnieśli [...]. Uzasadnienie powyższej decyzji zaskarżone zostało przez Miasto [...]. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 roku pełnomocnik skarżącej M.K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 341/17.
Pełnomocnicy G.M., J.P. oraz Komisji przyłączyli się do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego.
Pełnomocnicy Miasta [...] pozostawili wniosek o zawieszenie postępowania do uznania sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji Komisji, jedną z podstaw uchylenia decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2012 roku było stwierdzenie, że decyzja ta wydana została pomimo przyznania byłemu J.M. świadczenia na podstawie układów indemnizacyjnych zawartych w związku z przejęciem nieruchomości w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279, dalej jako "dekret"). W tym zakresie, Komisja powoływała się na ustalenia wynikające z decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2016 r.
Decyzją tą Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzającą przejście na rzecz Skarbu Państwa 2/3 części prawa własności nieruchomości położonej w [...], przy [...], oznaczonej jako dz. nr [...] z obrębu [...] (dawna ul. [...], nr hip. [...]), stanowiącej poprzednio własność J.M., któremu przyznano na mocy Protokołu nr 2 w sprawie interesów mienia duńskiego w Polsce z dnia 26 lutego 1953 r. (dalej jako "Protokół nr 2") odszkodowanie za jej utratę (pkt 1) oraz stwierdzającą, że utrata własności nieruchomości obejmuje również w odpowiednim zakresie uprawnienia do ustanowienia praw rzeczowych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 56, poz. 279).
Skargi na powyższą decyzję wnieśli [...].
Wyrokiem z 14 czerwca 2018 roku, w sprawie I SA/WA 341/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2016 roku.
Jak już wskazano, decyzja Komisja wydana została przy uwzględnieniu stanu prawnego stwierdzonego decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2016 roku. Jednocześnie, w skargach na decyzję Komisji wskazywane jest, że J.M. nie został skutecznie objęty układem indemnizacyjnym o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych zawartym pomiędzy rządem duńskim a rządem polskim, z uwagi na to, że nie zgłosił roszczenia odszkodowawczego i nie została wydana w stosunku do niego decyzja o przyznaniu odszkodowania, a nazwisko M. zostało wykreślone z listy stanowiącej załącznik do Protokołu Nr 2 za zgodą przedstawicieli strony polskiej.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, wynik niniejszego postępowania zależy od prawomocnego rozstrzygnięcie sprawy toczącej się pod sygn. akt I SA/Wa 341/17. Oznacza to, że zaistniała przesłanka uzasadniająca zawieszenie przez Sąd z urzędu na podstawie art. 125 1 pkt 1 p.p.s.a. niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt. I SA/Wa 341/17.