Uzasadnienie
Starosta [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w części tj. w punkcie II, że zespół pałacowo-parkowy położony w M. na części działki ewidencyjnej [...], objętej dawnym wykazem hipotecznym [...], oznaczonej jako [...], graniczącej od strony wschodniej z działką ewidencyjną nr [...], od strony południowej z działką ewidencyjną nr [...], od strony zachodniej z działką drogową [...], od strony północnej z obszarem, który podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz działką ewidencyjną [...] – nie podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Wraz z wniesioną skargą skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 lipca 2015 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku.
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł ponownie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu [...] lipca 2015 r., a zatem po wniesieniu skargi, skarżący otrzymał zawiadomienie od Ministra Skarbu Państwa, że na wniosek E. H. wszczęte zostało postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1999 r, nr [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Powiat [...] nieodpłatnie mienia Skarbu Państwa, będącego we władaniu Domu Pomocy Społecznej w [...], obejmującego nieruchomość położoną w obrębie [...], jednostka ewidencyjną [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 6,5830 ha, objętej księgą wieczystą [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w [...]. Zdaniem skarżącego oznacza to, że już rozpoczęto postępowanie administracyjne zmierzające do uchylenia ww. decyzji (komunalizacyjnej) Wojewody [...], na podstawie której Powiat [...] otrzymał na własność mienie niezbędne do funkcjonowania na przedmiotowej nieruchomości Domu Pomocy Społecznej.
W ocenie Starosty nieuwzględnienie wniosku w zaistniałym stanie faktycznym może pociągnąć za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia Powiatowi szkody majątkowej, a osobom przebywającym w obecnie prowadzonym na nieruchomości Domu Pomocy Społecznej oraz ich rodzinom, szkody niemajątkowej. Utrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, w ocenie skarżącego, może prowadzić również do zaistnienia stanu niepewności w zakresie własności objętej zaskarżoną decyzją nieruchomości i może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków prawnych przez uchylenie ww. decyzji komunalizacyjnej oraz dokonanie zmian zapisów w księdze wieczystej, albo poprzez umożliwienie dalszego obrotu prawnego nieruchomości.
Podsumowując swój wniosek skarżący wskazał, iż poprzez niewstrzymanie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, mogą zaistnieć skutki powodujące istotną zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wobec powyższego zważywszy, że przedmiotowa decyzja może wywołać niekorzystne skutki dla Powiatu poprzez zagrożenie możliwości dalszego wykonywania jego ustawowych zadań skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podnieść należy, iż w P.p.s.a. brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz.
- 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest.
Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji we wnioskowanym zakresie.
W ocenie Sądu okoliczności podane we wniosku uprawdopodobniają stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, a więc okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, uzasadnione w niniejszej sprawie jest zastosowanie środka ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.