Uzasadnienie
Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Ministra [...] z dnia [...] sierpnia 1949 r. nr [...] w części przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa Zakłady [...] ul. [...], w zakresie dotyczącym działki nr [...] obręb [...], w zakresie zaś działki nr [...] stwierdzającą, że orzeczenie to wydane zostało z naruszeniem prawa.
W dniu 10 grudnia 2014 r. Skarb Państwa – Prezydent Miasta [...] oraz Gmina Miejska [...] wnieśli, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2014 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2014 r. wskazując, że zaskarżona decyzja rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zagrażając interesom skarżących nie tylko w aspekcie prawnym, ale także społecznym i ekonomicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Rzeczą Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności.
W niniejszej natomiast sprawie skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności i zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Skarżący nie wykazał bowiem w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ograniczając się do stwierdzenia, że wydana decyzja zagraża jego interesom nie tylko w aspekcie prawnym, ale także społecznym i ekonomicznym. Jak już wskazano powyżej, Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jakimi względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie jej wykonania.
Skoro więc strona skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Sąd podziela w tej kwestii stanowisko doktryny i judykatury, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt OZ 214/04; B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2006, s.162).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.