Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, B. K. złożyła "wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Uzasadniając swój wniosek, skarżąca wskazała na niewłaściwe prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji, przedawnienie należności oraz groźbę poniesienia przez zobowiązanego niepowetowanej szkody w razie przymusowej egzekucji przedawnionego roszczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi strony jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, natomiast skarżąca wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.).
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie może być rozpoznany przez Sąd. Z przepisów art. 3 i art. 4 P.p.s.a., określających kognicję wojewódzkich sądów administracyjnych, wynika bowiem jednoznacznie, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość tych sądów.
Sąd nie jest zatem uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącej.
Na marginesie wskazać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych w trybie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może dokonać wyłącznie organ egzekucyjny. Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy P.p.s.a.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.