Uzasadnienie
X. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") działając przez pełnomocniczkę profesjonalną pismem z 21 maja 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora
Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 10 kwietnia 2026 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2022 r.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z 30 czerwca 2026 r. (wezwanie z tej samej daty) wezwano pełnomocniczkę skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sadem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.").
Wezwanie zostało doręczone pełnomocniczce 16 lipca 2026 r. pełnomocnikowi pocztowemu, po wcześniejszym awizowaniu korespondencji (zgodnie z ZPO). Wyznaczony w wezwaniu termin, upływał zatem 23 lipca 2023 r., który to dzień nie przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy (czwartek). W wyznaczonym przez Sąd terminie ani dotychczas brak formalny skargi nie został przez pełnomocniczkę skarżącej uzupełniony.
Natomiast 8 lipca 2026 r. wpłynęła do sądu korespondencja pochodząca od organu, przekazująca pismo pełnomocniczki (z 1 lipca 2026 r.), w którym zawarte zostało oświadczenie o cofnięciu skargi.
Z kolei 27 lipca 2026 r. pełnomocniczka nadesłała pismo (z 21 lipca 2026 r.), w którym poinformowała o braku uprawnienia do wniesienia przez nią skargi do WSA i reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Okoliczność tę miał stwierdzić Sąd Rejonowy dla W.. Dodatkowo pełnomocniczka przypomniała, że pismem z 1 lipca 2026 r. cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.
Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Na mocy art. 37 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a po myśli art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który może być uzupełniony na wezwanie przewodniczącego – w terminie siedmiu dni od doręczenia (w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie w imieniu skarżącego skarga została podpisana przez pełnomocniczkę profesjonalną (adwokata), która jednak nie wykazała umocowania do reprezentowania skarżącej przed tut. sądem.
Jak już wcześniej wskazano, w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego został skutecznie wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa. W przesyłce zawarte były informacje o siedmiodniowym terminie do wykonania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku jego niewykonania. Termin siedmiu dni na wykonanie wezwania doręczonego 16 lipca 2026 r. upłynął bezskutecznie 23 lipca 2026 r.
Pełnomocniczka skarżącej braku formalnego nie uzupełniła, natomiast nadesłała oświadczenie o cofnięciu skargi. W tym zakresie wyjaśnić należy, że wobec zaistnienia przesłanek odrzucenia skargi, niedopuszczalne było rozpatrzenie wniosku pełnomocniczki skarżącej o cofnięcie skargi. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi byłoby możliwe w momencie, gdy skarga nie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienia: WSA w Opolu z 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 155/13; WSA w Warszawie z 1 lipca 2026 r., sygn. akt VII SAB/Wa 135/26).
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Słowo "skutecznie" wskazuje na potrzebę wcześniejszego zbadania dopuszczalności możliwości cofnięcia skargi przez stronę. W niniejszej sprawie pełnomocniczka skarżącej nie mogła skutecznie cofnąć skargi ze względu na wystąpienie przesłanki zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego względu sąd nie mógł uwzględnić oświadczenia pełnomocniczki skarżącej o cofnięcie skargi, ani też umorzyć postępowania.
Z powyższych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji.