Uzasadnienie
Wyrokiem zapadłym w dniu 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 544/15
Sąd uchylił zaskarżoną czynność Gminy N. z dnia [...] r.
Nr [...] w przedmiocie wyboru partnera prywatnego w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków (pkt I), wstrzymał wykonanie zaskarżonej czynności (pkt II), zasądził od Gminy N. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt III).
Wyrok powyższy zapadł po uprzednim uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 302/14.
Pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r. Skarżący wniósł, na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", o uzupełnienie wskazanego powyżej wyroku i o wydanie wyroku uzupełniającego.
W treści wniosku Skarżący wskazał, że uzupełnienie miałoby obejmować unieważnienie na podstawie art. 30 ust. 3 i ust. 8 ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101 ze zm.) - zwanej dalej: "u.k.r.b.u." w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100 ze zm.) ze skutkiem od momentu zawarcia umowy partnerstwa publiczno-prywatnego na świadczenie usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków, w tym zarządzania, utrzymania i eksploatacji sieci, budowli, urządzeń wodno-ściekowych na terenie Gminy N., która została zawarta 30 maja 2014 r. przez działającego z upoważnienia Burmistrza N. sekretarza gminy z W.L. B. GmbH z siedzibą S. w N. - spółką prawa niemieckiego.
Uzasadniając wniosek Skarżący opisał przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto wskazał, iż organ wykonawczy Gminy, jakim jest Burmistrz N., przed uprawomocnieniem się wyroku WSA w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2014 r. i po wniesieniu od niego skargi kasacyjnej z dnia 20 maja 2014 r. - zdecydował się na zawarcie z ww. spółką (w dniu 30 maja 2014 r.) umowy partnerstwa publiczno-prywatnego.
Ponadto, Skarżący odwołał się do treści art. 29 ust. 1 u.k.r.b.u. oraz art. 30 ust. 3 u.k.r.b.u. i przeprowadził ich interpretację wskazując, że przepis art. 29 ust. 1 u.k.r.b.u. należy interpretować w ten sposób, że wstrzymanie prawa do zawarcia umowy następuje do czasu uprawomocnienia się wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Bowiem tylko takie rozumienie tego przepisu można uznać za racjonalne i wewnętrznie spójne. Ponadto, zdaniem Skarżącego, zawarty w tym przepisie zwrot "do momentu ogłoszenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego" jest nie do pogodzenia z treścią art. 30 ust. 3 u.k.r.b.u. Wskazany przepis zaczyna się od zwrotu "Sąd uwzględniając skargę, unieważnia umowę". Zdaniem Skarżącego, taki zapis przesądza o tym, jakie dodatkowe i obligatoryjne orzeczenie powinno zostać zamieszczone przez sąd administracyjny w wyroku uwzględniającym skargę wniesioną na podstawie art. 27 ust. 1 u.k.r.b.u.
Skarżący podniósł także, iż art. 30 ust. 3 u.k.r.b.u. przewiduje określone zakazy ustawowe, tj. w szczególności z art. 21 ust. 1 u.k.r.b.u. lub też z art. 29 ust. 1 u.k.r.b.u. Nie jest to jednak, zamknięty katalog przesłanek, które nakładają na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi i unieważnienia umowy. Wskazuje na to końcowy fragment art. 30 ust. 3 u.k.r.b.u., gdzie został zamieszczony dodatkowo zwrot "Jeżeli uniemożliwiło to sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi przed zawarciem umowy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Skarżący w treści wniosku o uzupełnienie wyroku powołał się na przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101 ze zm.) – zwanej dalej: "u.k.r.b.u.", który stanowi:
"z zastrzeżeniem ust. 2, wniesienie skargi na czynność wyboru oferty najkorzystniejszej wstrzymuje prawo do zawarcia umowy z oferentem, którego oferta została uznana za najkorzystniejszą, do czasu ogłoszenia orzeczenia w sprawie przez wojewódzki sąd administracyjny".
Zgodnie z art. 30 ust. 3 u.k.r.b.u. Sąd, uwzględniając skargę, unieważnia umowę, jeżeli została zawarta z naruszeniem terminu określonego w art. 21 ust. 1 albo w okresie wstrzymania prawa do zawarcia umowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, oraz jeżeli uniemożliwiło to sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi przed zawarciem umowy.
Zdaniem Sądu, nie zaistniały w niniejszej sprawie okoliczności podnoszone przez Skarżącego, które uzasadniałyby konieczność uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 544/15.
W pierwszej kolejności Sąd nie podziela argumentacji Skarżącego w zakresie interpretacji art. 29 ust. 1 u.k.r.b.u. Nie sposób się zgodzić ze Skarżącym, że w tym przepisie ustawodawca miał na myśli uprawomocnienie się orzeczenia sądu I instancji.
Niewątpliwie wniesienie skargi dotyczącej czynności wyboru oferty najkorzystniejszej wstrzymuje prawo do zawarcia umowy z oferentem, którego oferta została uznana za najkorzystniejszą, do czasu ogłoszenia orzeczenia w sprawie. Tego rodzaju regulacja jest zgodna z celami dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG I 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych. Kraje członkowskie zobowiązane są zapewnić minimalny okres zawieszenia typu standstill, podczas którego zawarcie umowy jest zawieszone, niezależnie od tego, czy do zawarcia umowy doszło w chwili jej podpisania. Okres zawieszenia typu standstill nie powinien kończyć się przed podjęciem decyzji w sprawie wniosku przez organ odwoławczy (por. G. Mazurek, Ustawa o koncesji na roboty budowlane lub usługi, Komentarz, Wrocław 2009, s. 137). Ponadto art. 29 ust. 1 u.k.r.b.u. dotyczy wstrzymania prawa do zawarcia umowy, a nie wstrzymania samej zaskarżonej czynności, jaką jest w tym przypadku wybór oferenta.
W związku z powyższym proponowana przez Skarżącego rozszerzająca wykładnia ww. przepisu nie może zostać przez Sąd zaakceptowana.
Odnosząc się do brzmienia przepisu art. 30 ust. 3 u.k.r.b.u., Sąd wskazuje, że przepis ten wbrew stanowisku Skarżącego, nie zobowiązuje obligatoryjnie Sądu do unieważnienia umowy w przypadku uwzględnienia skargi. Powoływana regulacja przewiduje uprawnienie dla Sądu do unieważnienia umowy w przypadku zaistnienia określonych przesłanek. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniały takie przesłanki. Stanowisko takie zostało zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 544/15.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a.,
Sąd orzekł jak w sentencji.