Uzasadnienie
F. S. (dalej: "skarżąca", "fundacja") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym obejmującym nieuiszczony zwrot dotacji do budżetu Miasta K..
Na wezwanie Sądu, został uiszczony wpis sądowy w wysokości 100,00 zł oraz uzupełnione zostały braki formalne skargi.
Jednocześnie, w piśmie z 2 lipca 2026 r. skarżąca złożyła oświadczenie o wycofaniu skargi, wnosząc jednocześnie o zwrot całości uiszczonej opłaty sądowej. Fundacja w uzasadnieniu swojego oświadczenia wskazała, że decyzją z 14 maja 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z 27 listopada 2025 r. nr 4/2025 i umorzyło postępowanie w sprawie zwrotu dotacji. Natomiast postanowieniem z 21 maja 2026 r. organ II instancji uchylił w całości postanowienie w przedmiocie nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego odpadła podstawa do prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy, którym była decyzja Prezydenta Miasta K. nr 4/2025. W związku z tym rozpoznanie skargi nie jest konieczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca w piśmie procesowym z 2 lipca 2026 r. złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
W świetle natomiast art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.