Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 517/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Postanowieniem z dnia 16 września 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Stosownie do powyższego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka w Szczecinie wyznaczyła do wykonywania prawa pomocy adwokat A. N. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarła także wniosek o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, iż nie zostały one przez skarżącego opłacone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2410/11 oddalił skargę kasacyjną oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wskazując, iż orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należnym od Skarbu Państwa, należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461 - zwane dalej rozporządzeniem).
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie należne adwokatowi za dokonaną czynność wynosi 180 zł (75% z kwoty 240 zł).
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokat A. N. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 180 zł, które zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23% podatku VAT.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.