Uzasadnienie
J.W., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...], którą orzeczono, że J.W., jako były członek zarządu Spółki z o.o. "V" z siedzibą w S., odpowiada solidarnie z P.R. za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty i kwiecień 2004 r., obliczone na dzień 21 czerwca 2004 r. odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego.
Jednocześnie skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], z uwagi na groźbę powstania nieodwracalnych skutków dla skarżącego i jego rodziny w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu J.W. wskazał, że ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, a nadto niepracującą i nieuleczalnie chorą żonę, a nieregularne dochody z osiąganej przez skarżącego działalności z ledwością wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb całej rodziny. Ponadto J.W., poza spółdzielczym prawem do lokalu, w którym zamieszkuje z rodziną, oraz 13-letnim samochodem, nie posiada żadnego majątku, który mógłby zabezpieczyć potrzeby skarżącego i jego rodziny. Strona nie ma żadnych oszczędności, lokat, wierzytelności czy wartościowych ruchomości, które mógłby ewentualnie zbyć lub przekazać jako zabezpieczenie pożyczki lub kredytu.
Skarżący wskazał także, że przedstawione we wniesionej skardze okoliczności wywołują wątpliwości co do zasadności decyzji wydanych przez organy podatkowe, co także przemawia za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. Do wniosku skarżący dołączył oświadczenie małżonki, że: od 1994 r. nie wykonywała żadnej działalności zarobkowej i nie osiągnęła żadnych dochodów, jest osobą chorą, a jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie pracy; z uwagi na nieuleczalność jej choroby, do chwili obecnej nie podjęła ona leczenia; wspólnie z mężem mają na utrzymaniu dwójkę dzieci w wieku szkolnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący w swoim wniosku wskazał, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego grozi powstaniem nieodwracalnych skutków dla strony i jego rodziny, gdyż ma on na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci oraz nieuleczalnie chorą, niepracującą żonę. Oprócz spółdzielczego prawa do lokalu, w którym zamieszkuje z rodziną, oraz 13-letniego samochodu, skarżący nie posiada żadnego majątku, możliwości zaciągnięcia pożyczki czy kredytu, zaś nieregularne dochody z osiąganej przez skarżącego działalności z ledwością wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb całej rodziny.
Sąd nie neguje faktu, że sytuacja rodzinna skarżącego może być skomplikowana, uznaje jednak, że sama konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie tej należności, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. J.W. nie sprecyzował również, na czym ma polegać groźba powstania nieodwracalnych skutków, zaś pozostałe argumenty skarżącego w zakresie jego sytuacji finansowej i majątkowej są nieweryfikowalne. Skarżący ograniczył się bowiem jedynie do podania ogólnych danych na temat stanu jego posiadania, natomiast dochody uzyskiwane z działalności gospodarczej określił jako "nieregularne". Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił.
Stwierdzić również należy, że przesłanki wytrzymania wykonania wskazanej decyzji nie może stanowić - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - powoływana przez skarżącego okoliczność wadliwości decyzji organów podatkowych obu instancji. Kwestia zgodności decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią bowiem dwa różne zagadnienia. Wobec tego, oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.