Uzasadnienie
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Postanowieniem z [...] grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (organ) pozostawił bez rozpatrzenia wniosek P. B. (wnioskodawca) o wydanie interpretacji indywidualnej.
Organ wyjaśnił, że wnioskodawca został wezwany do doprecyzowania opisu zdarzenia oraz do ponownego przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Wnioskodawca w złożonej odpowiedzi nie wykonał wezwania organu.
Organ motywował, że przedmiotem wątpliwości wnioskodawcy przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej była kwestia określenia skutków podatkowych wypłaty środków pieniężnych z kapitału własnego spółki kapitałowej, odpowiadających części zysku wypracowanego w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej do dnia przekształcenia w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.
W celu oceny stanowiska wnioskodawcy istotne było przede wszystkim sprecyzowanie, na jakiej podstawie prawnej i z jakiego tytułu dojdzie do wypłaty tych środków ze spółki.
Z opisu okoliczności wynika, że dochód został już opodatkowany w trakcie prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, ale nie został wypłacony, a po przekształceniu jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę jest ujęty w księgach rachunkowych spółki w pozycji "zysk z lat ubiegłych" w ramach kapitału własnego spółki (dalej jako zyski zatrzymane).
W księgach rachunkowych spółki w ramach pozycji "kapitał własny" jest wyodrębnione konto, na którym są zaksięgowane zyski zatrzymane osiągnięte przez wspólnika w trakcie prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, a na całkiem odrębnym koncie są księgowane ewentualne zyski zatrzymane (dochody), które powstały/powstaną po przekształceniu.
Zdaniem organu, na podstawie tych informacji nie można było jednoznacznie stwierdzić, z jakiego tytułu i na jakiej podstawie prawnej - w świetle przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych - nastąpi wypłata kwoty, odpowiadającej wskazanym środkom nazwanym "zyski z lat ubiegłych". W konsekwencji nie można było określić skutków podatkowych tej wypłaty.
W celu uzupełnienia wniosku organ zażądał doprecyzowania, w jakich latach podatkowych wnioskodawca osiągał dochód z jednoosobowej działalności gospodarczej, który został opodatkowany, ale niewypłacony (zyski zatrzymane). Wnioskodawca odpowiedział, że nie jest w stanie ustalić początkowej daty powstania zysków zatrzymanych. Jednak wniosek dotyczy wyłącznie środków wypracowanych przez wnioskodawcę i opodatkowanych w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej, tj. od 28 kwietnia 1994 r.
Organ wezwał wnioskodawcę również do opisania, czy:
- - równowartość zysków zatrzymanych została wykazana w bilansie spółki jako zobowiązania wobec wnioskodawcy, a jeśli tak, na jakiej podstawie, w szczególności:
- - co wydarzyło się na etapie przekształcenia, co spowodowało, że takie zobowiązanie spółki wobec wnioskodawcy zostało ujęte w jej bilansie;
- - jaka była podstawa prawna ujęcia środków, stanowiących równowartość zysków zatrzymanych, jako zobowiązania spółki wobec wnioskodawcy;
- - czy wartość tych zobowiązań spółki wobec wnioskodawcy jest odzwierciedleniem zobowiązania w rozumieniu prawa cywilnego.
Wnioskodawca odpowiedział negatywnie na pierwsze pytanie i stwierdził, że w konsekwencji dalsze pytania stały się bezprzedmiotowe.
Organ wezwał też wnioskodawcę, aby przedstawił, jaki stosunek prawny między spółką a wnioskodawcą (osobą fizyczną) będzie podstawą wypłaty środków. Wnioskodawca odpowiedział, że podstawą dokonania wypłaty środków jest wyłącznie fakt, że wnioskodawca pozostaje właścicielem środków pieniężnych, które zostały przez niego uprzednio wypracowane oraz opodatkowane w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Wypłata tych środków nie będzie dokonywana na podstawie żadnego stosunku zobowiązaniowego, lecz stanowi czynność techniczno-organizacyjną, polegającą na przekazaniu wnioskodawcy, należących do niego środków (uprzednio opodatkowanych podatkiem dochodowym).
W dalszej kolejności organ zobowiązał wnioskodawcę do wyjaśnienia, czy jego uprawnienie do uzyskania opisanych środków ma wynikać wyłącznie z faktu uprzedniego prowadzenia przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej (w ramach której jako osoba fizyczna wypracował dochód), a jeśli tak, aby przedstawił podstawę prawną istnienia takiego uprawnienia. Wnioskodawca stwierdził, że jego uprawnienie do otrzymania opisanych środków nie wynika z samego faktu uprzedniego prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, lecz z tego, że wnioskodawca pozostaje właścicielem tych środków. Środki te zostały przez niego wypracowane oraz opodatkowane w ramach prowadzonej działalności, a z chwilą ich uzyskania i opodatkowania stały się jego prywatnym majątkiem. Podstawą prawną istnienia tego uprawnienia jest zatem prawo własności.
W świetle powyższego organ ocenił, że wnioskodawca nie wyjaśnił jednoznacznie podstawy prawnej wypłaty zysku. Taki opis zdarzenia jest niepełny i niespójny. Co więcej, budzi wątpliwości w kontekście regulacji ustawy Kodeks spółek handlowych.
Organ argumentował, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako spółka kapitałowa prawa handlowego działa w określonych ramach prawnych. Nie może przekazywać wspólnikom majątku pod jakimkolwiek tytułem, ale wyłącznie w ramach ustawy Kodeks spółek handlowych i umowy spółki. Ustawa przewiduje również określone ograniczenia takich wypłat.
Przepisy dotyczące przekształcenia przedsiębiorcy w spółkę kapitałową nie przewidują obowiązku dokonywania przez spółkę przekształconą wypłat, odpowiadających wartości zysków bądź części zysków osoby fizycznej, które w wyniku przekształcenia jej działalności w spółkę kapitałową stały się składnikiem majątku spółki przekształconej.
Ustawa Kodeks spółek handlowych dopuszcza możliwość wypłat z kapitału spółki w wyjątkowych sytuacjach, a ocena prawidłowości działań w tym zakresie pozostaje poza kompetencjami organu interpretacyjnego, który powinien dysponować jasną i niewątpliwą informacją, czy dokonana/planowana czynność mieści się, czy też nie w ramach czynności dopuszczonych przez prawo. Organ interpretacyjny powinien znać tytuł prawny przekazania wspólnikowi majątku przez spółkę kapitałową.
Z chwilą przekształcenia przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną, w spółkę kapitałową cały majątek osoby fizycznej, wchodzący w skład przedsiębiorstwa, staje się majątkiem spółki - osoby prawnej, która jest odrębnym podmiotem gospodarczym. Po przekształceniu nie można już mówić o zyskach przedsiębiorcy, a jedynie o majątku spółki i to niezależnie od tego, czy całość majątku zostanie przekazana na kapitał zakładowy, czy też częściowo na kapitał zapasowy (agio). Osoba fizyczna staje się wspólnikiem spółki, a jej uprawnienia do majątku tej osoby prawnej są wyrażone w przyznanych udziałach. Osoba fizyczna z bezpośredniego właściciela majątku swojego przedsiębiorstwa prowadzonego w formie jednoosobowej działalności gospodarczej staje się podmiotem uprawnionym do majątku spółki jedynie w zakresie wynikającym z posiadanych udziałów. Co więcej, może realizować te uprawnienia wyłącznie w trybach określonych przepisami ustawy Kodeks spółek handlowych.
To spółka jest właścicielem tych środków pieniężnych (nie wnioskodawca). Pieniądze te stanowią zabezpieczenie finansowe spółki. W istocie kapitały spółki tworzy wartość "starych zysków"'.
Tymczasem udziałowiec spółki nie chce ich traktować jako majątku spółki, a chce je wypłacić z majątku spółki bez przypisania tej wypłacie formy prawnej. Fakt, że osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą, w związku z przekształceniem przedsiębiorstwa stała się wspólnikiem spółki jest niewystarczającą podstawą faktyczną do wypłaty środków, które przed przekształceniem były jej przynależne.
W realiach gospodarczych co do zasady jakiekolwiek środki pieniężne wnoszone przez wspólnika do spółki jako wkłady pieniężne są wcześniej opodatkowane. Środki funkcjonujące w obrocie gospodarczym są opodatkowywane. Nie ma środków "czystych", które wcześniej nie były dotknięte opodatkowaniem. Wniesienie ich do spółki nie kreuje uprawnienia do ich zwrotu Skoro zostały wniesione do spółki, to stały się majątkiem spółki, nie wnioskodawcy.
Spółka kapitałowa nie ma możliwości swobodnego dysponowania swoim majątkiem niezależnie od tego, z jakich źródeł ten majątek pochodzi.
W podsumowaniu organ przyjął, że odpowiedź wnioskodawcy nie wyjaśnia wszystkich okoliczności zdarzenia przyszłego. Przedstawiony opis budzi istotne wątpliwości co do charakteru prawnego planowanych wypłat środków, ich tytułu prawnego, skuteczności prawnej. W rezultacie wydanie interpretacji indywidualnej nie było możliwe ze względu na niejasny kształt opisanej sytuacji.
W podstawie prawnej organ wymienił art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 169 § 1, § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2026.622 ze zm. - O.p.).
Organ w wyniku rozpatrzenia zażalenia wnioskodawcy zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu z 5 grudnia 2025 r.
Nawiązał do art. 14b § 1, § 3, art. 14c § 1, § 2 O.p. Na kanwie tych unormowań motywował, że opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) to podstawa faktyczna rozstrzygnięcia. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) musi być przedstawione wyczerpująco, czyli wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie, w sposób "skończony". Opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien zawierać wszelkie elementy, które są istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji.
Jednocześnie opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien być przedstawiony w sposób jednoznaczny, jasny, klarowny, niebudzący wątpliwości. Jest to warunek konieczny dla oceny jego skutków podatkowych i wydania interpretacji indywidualnej.
Następnie organ odnotował art. 169 § 1, § 4, art. 14g § 1, art. 14h O.p. i stwierdził, że jeśli podatnik nie uzupełnił braków formalnych wniosku, organ pozostawia taki wniosek bez rozpatrzenia.
Przechodząc do treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ motywował, że dotyczył on obowiązków podatkowych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z wypłatą na rzecz wnioskodawcy środków pieniężnych o wartości odpowiadającej "zyskom zatrzymanym" wypracowanym przed przekształceniem jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę z o.o. Braki tego wniosku polegały na nieokreśleniu charakteru prawnego planowanej wypłaty środków ze spółki, tytułu prawnego tej czynności oraz jej skuteczności prawnej.
Jakkolwiek wnioskodawca udzielił odpowiedzi na wezwanie organu, to jednak uczynił to w sposób niewystarczający.
Zdaniem organu, niemożność wydania interpretacji indywidualnej wynikała z niejasności informacji dotyczących tytułu i podstawy prawnej wypłaty "problemowych" środków w świetle ustawy Kodeks spółek handlowych. Wypłata opisanych środków z przedsiębiorstwa wnioskodawcy do majątku prywatnego (niezwiązanego z działalnością) na podstawie woli wnioskodawcy mogłaby nastąpić wyłącznie w trakcie prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Taka wola wypłaty środków pieniężnych nie jest natomiast wystarczająca w sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki kapitałowej. Uchwała zgromadzenia wspólników nie może tworzyć samoistnie żadnych uprawnień, które nie mają umocowania w przepisach ustawowych, w szczególności nie są dopuszczalne w kontekście przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych.
Organ zaznaczył, że nie można skutecznie przeprowadzić działań, które nie mają umocowania prawnego.
Sam fakt, że środki finansowe zostały opodatkowane przez wnioskodawcę jako przedsiębiorcę, nie może mieć wpływu na to, że wypłata równowartości tych środków, wcześniej wniesionych do majątku własnego spółki - o ile w świetle przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych byłaby w ogóle dopuszczalna - miałaby być neutralna podatkowo. Skoro wolą wnioskodawcy jako przedsiębiorcy było posiadanie równowartości tych środków w majątku prywatnym niezwiązanym z działalnością gospodarczą, to "przesunięcia" tych środków z "majątku firmy" do "majątku prywatnego" należało dokonać przed przekształceniem. Ustawa Kodeks spółek handlowych nie przewiduje bowiem instytucji zwrotu przez spółkę kapitałową na rzecz wspólnika majątku, w który została wyposażona w momencie jej powstania.
Wypłata równowartości tego majątku jest możliwa w ściśle określonych sytuacjach, w ramach czynności dotyczących udziałów (umorzenia udziałów, obniżenia wartości udziałów) lub w wyniku likwidacji spółki.
Z tego względu, zdaniem organu, planowane przez wnioskodawcę zdarzenie przyszłe zasadnie budziło wątpliwości.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczył "niestandardowej" czynności, która nie wynika wprost z żadnych przepisów. Dlatego próba ustalenia charakteru tej czynności wymagała szeregu dodatkowych pytań, aby nakreślić pełen kontekst sytuacyjny i prawny, zrozumieć znaczenie pojęć używanych przez wnioskodawcę i istotę jego stanowiska.
Z opisanych okoliczności, nawet po uzupełnieniu, wynika niemożliwa do zaistnienia (sprzeczna) okoliczność faktyczna - właścicielami tych samych składników majątkowych (zysków zatrzymanych) jest spółka powstała w wyniku przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej i wnioskodawca pomimo tego przekształcenia.
Z perspektywy art. 2, art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych charakter planowanej wypłaty jest kluczowy dla oceny skutków podatkowych.
W przekonaniu organu, wydanie interpretacji indywidualnej w okolicznościach opisanych przez wnioskodawcę oznaczałoby "zalegalizowanie" opisanej wypłaty środków z naruszeniem art. 120 O.p. Organ musiałby bowiem przyjąć, że czynność opisana we wniosku jest skuteczna i wywołuje skutki prawne takie, jakie założył wnioskodawca. Interpretacja indywidualna potwierdzałaby pośrednio dopuszczalność takiej wypłaty i jej status prawny, pomimo braku podstawy prawnej. Takie działanie organu wykraczałoby znacznie poza uprawnienia, wynikające z art. 14b O.p.
P. B. (skarżący) złożył skargę na powyższe postanowienie organu.
Zarzucił naruszenie:
- - art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 4, pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2026.592 ze zm. - ustawa o PIT), art. 93a § 4 O.p. i powtórzył stanowisko prawne przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w myśl którego środki wypłacone przez spółkę nie podlegają opodatkowaniu jako już wcześniej opodatkowane;
- - art. 14b § 3, art. 14g § 1 O.p., bowiem udzielił organowi odpowiedzi w wyznaczonym terminie;
- - art. 169 § 1, art. 14g § 1 O.p przez wezwanie do opisania okoliczności, które nie miały znaczenia i dodatkowo, które skarżący opisał;
- - art. 121, art. 14g § 1 O.p., gdyż w porównywalnych okolicznościach organ wydaje interpretacje indywidualne.
W następstwie formułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu wraz z postanowieniem organu z 5 grudnia 2025 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zdaniem skarżącego, opisane zyski zatrzymane są mu należne i nie podlegają opodatkowaniu.
Opisał organowi tytuł ich wypłaty przez spółkę na rzecz skarżącego.
Nie mają żadnego znaczenia okoliczności: w jakich latach powstały zyski zatrzymane, jaka była ich wysokość, poszczególne pozycje bilansu spółki, czy zapisy w księgach rachunkowych.
Natomiast organ jest związany zagadnieniem prawnym opisanym przez skarżącego i nie może go modyfikować według własnego uznania (por. wyroki sygn.: II FSK 3537/15, II FSK 383/22, II FSK 951/22, II FSK 873/22, II FSK 808/22, II FSK 342/22, II FSK 243/22, II FSK 485/22, II FSK 1333/21, II FSK 1239/21, Il FSK 1049/21).
Istota sporu koncentruje się na zagadnieniu potencjalnego podwójnego opodatkowania opisanych środków oraz na prawidłowej wykładni przepisów ustawy o PIT.
Skarżący powołał się na orzeczenie w sprawie sygn. II FSK 232/25.
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie organu i postanowienie organu z 5 grudnia 2025 r. nie są zgodne z prawem.
W myśl art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Według art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
Następnie art. 14h O.p. stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio między innymi art. 120, art. 121 § 1, art. 169 § 1-2 i 4 O.p.
Z kolei stosownie do art. 169 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1).
Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4).
W ocenie sądu, organ zastosował instytucję pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej w sposób nieadekwatny do stanu sprawy.
Przede wszystkim należy podkreślić, że wezwanie kierowane przez organ do wnioskodawcy przy zastosowaniu art. 169 § 1 i art. 14h O.p. nie może prowadzić do przedstawienia innego opisu stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego niż było to wolą wnioskodawcy. Tymczasem organ przekonywał skarżącego, że powinien opisać inny tytuł wypłaty środków przez spółkę, bo ten, który opisał, nie został przewidziany przez prawo - ustawę Kodeks spółek handlowych.
W realiach analizowanej sprawy skarżący wyraźnie opisał, na czym polega tytuł wypłaty środków, które zostały uzyskane jeszcze w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, a następnie wniesione do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W przekonaniu skarżącego, tytuł do uzyskania tych środków od spółki daje mu prawo własności.
Pytanie sformułowane przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczyło kwestii, czy po jego stronie powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z wypłatą przez spółkę na jego rzecz zysków zatrzymanych - dochodów wypracowanych i opodatkowanych w okresie prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej przed przekształceniem w spółkę, ujętych przez spółkę w księgach rachunkowych jako zysk z lat ubiegłych w ramach kapitału własnego, przy założeniu, że źródło pochodzenia tych środków zostanie jednoznacznie wskazane w uchwale zgromadzenia wspólników.
Co więcej, w kontrolowanych postanowieniach organ nie wykazał, jakie prawne znaczenie dla odpowiedzi na pytanie postawione przez skarżącego miałyby mieć okoliczności:
- - w jakim czasie skarżący uzyskał zyski zatrzymanie, pochodzące z jednoosobowej działalności gospodarczej;
- - czy równowartość zysków zatrzymanych została ujęta w bilansie spółki jako zobowiązania wobec skarżącego.
W tej mierze organ nie odniósł się do żadnych unormowań prawnych.
W istocie rzeczy organ pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej, oczekując opisu innych okoliczności, innej sytuacji niż ta, która w rzeczywistości była przedmiotem wątpliwości prawnych skarżącego.
W świetle powyższego, w ocenie sądu, organ dowolnie, arbitralnie przyjął, że okoliczności opisane przez skarżącego zawierały istotne luki, czy że opisana przez skarżącego sytuacja miała niejasny kształt. Te argumenty organu pozostają w sprzeczności z jednoznacznymi okolicznościami przedstawionymi przez skarżącego.
Natomiast zupełnie inną kwestią jest zagadnienie jak te okoliczności należy ocenić na gruncie prawa podatkowego - ustawy o PIT, będącej przedmiotem zainteresowania skarżącego.
Co więcej, stanowisko organu zawiera podstawową sprzeczność.
Organ bowiem powołał się na luki, niejasności w opisie planowanego zamierzenia i w następstwie pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie jednak wykazywał w motywach kontrolowanych postanowień, że wypłata skarżącemu przez spółkę zysków zatrzymanych byłaby sprzeczna z prawem. Ten element argumentacji organu po pierwsze - świadczy o tym, że w istocie rzeczy wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej (po uzupełnieniach) nie zawiera ani luk, ani niejasności co do kształtu opisanej sytuacji, ale organ kwestionuje jej legalność.
Po drugie zaś - organ sprzecznie z przyjętym formalnym rozstrzygnięciem merytorycznie odniósł się do opisanych okoliczności. Stwierdzenie organu, że sytuacja przedstawiona przez skarżącego nie odpowiada - bliżej nieokreślonym - przepisom ustawy Kodeks spółek handlowych stanowi ocenę w zakresie prawa materialnego, a więc element interpretacji indywidulanej, przy czym organ nie doprowadził jej do końca. Nie wyjaśnił bowiem, jakie znaczenie z perspektywy ustawy o PIT miałoby mieć otrzymanie środków przez skarżącego od spółki w sytuacji - jak to przyjął organ - braku podstawy prawnej w ustawie Kodeks spółek handlowych.
Niezależnie od tego, że organ nie rozważał opisanych okoliczności na gruncie konkretnych przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych, to nie ulega wątpliwości, że zakwestionowanie zgodności z prawem tych okoliczności stanowiło element interpretacji indywidualnej i wymagało od organu następnie przełożenia na grunt przepisów prawa podatkowego, w tym przypadku ustawy o PIT.
Zatem organ co najmniej nie był konsekwentny, a treść rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie nie stanowią spójnej całości. Skoro organ uznał, że opisana wypłata zysków zatrzymanych przez spółkę na rzecz skarżącego miałaby nie odpowiadać prawu, to należało przede wszystkim wykazać konkretną podstawę prawną tej treści stanowiska i w dalszej kolejności przeanalizować konsekwencje na tle ustawy o PIT, a ściślej, czy i ewentualnie co o takiej sytuacji stanowi wymieniona ustawa podatkowa, biorąc pod uwagę w pierwszej kolejności jej zakres przedmiotowy, jakie przepisy prawa podatkowego wchodzą w rachubę i jakie stanowisko prawne wypracowane zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. przykładowo sprawa sygn. II FSK 232/25 i wymienione tam orzecznictwo - strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd kontrolując legalność postanowienia organu o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest uprawniony do zastępowania organu w prawidłowym załatwieniu takiego wniosku. Natomiast na organie spoczywa ustawowy obowiązek rzetelnej lektury wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej (po uzupełnieniach) i jego obiektywnej oceny z nawiązaniem do adekwatnych przepisów prawa podatkowego.
Przede wszystkim, jeśli organ stoi na stanowisku, zgodnie z którym opisana przez skarżącego wypłata zysków zatrzymanych miałaby być przysporzeniem pozbawionym podstaw prawnych, rzecz wymaga następnie od organu przełożenia na następstwa podatkowe z punktu widzenia rozwiązań przyjętych w ustawie o PIT, do której skarżący nawiązał w pytaniu postawionym organowi. Wykładnia tego aspektu ustawy podatkowej, to także postać interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p.
Na zakończenie sąd podkreśla, że wynik niniejszej kontroli legalności przesądza jedynie, że organ dotychczas nie wykazał przesłanek stosowania art. 14g § 1 O.p. W konsekwencji prawidłowe załatwienie wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej pozostaje kwestią otwartą, a jej rozstrzygnięcie należy do organu przy zachowaniu standardów obiektywizmu, rzetelności i legalizmu.
W związku z istotnym naruszeniem przez organ art. 14g § 1 w związku z art. 120, art. 121 § 1 O.p. skarga okazała się uzasadniona.
Natomiast zarzuty skarżącego dotyczące art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, art. 93a § 4 O.p. aktualnie nie mogły mieć wpływu na wynik sądowej kontroli legalności, bowiem organ nie dokonywał interpretacji tych przepisów.
Z powodów omówionych wyżej zaskarżone postanowienie organu i postanowienie organu z 5 grudnia 2025 r. podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm. - P.p.s.a.).
Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego ([...] zł) uzasadnia art. 200, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2026.118).
Obejmują one wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa ([...] zł).