Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. (organ I instancji) z [...] marca 2025 r., nakładające na D. T. (podatniczka) karę porządkową w wysokości [...] zł za niezłożenie dokumentów w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie określenia podatniczce prawidłowej wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r.
W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postanowieniem z [...] września 2022 r. organ I instancji wszczął wobec podatniczki postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. W jego toku organ I instancji cztery razy wzywał podatniczkę do złożenia dokumentacji księgowej, dotyczącej działalności gospodarczej prowadzonej przez podatniczkę w 2018 r. Podatniczka konsekwentnie nie odpowiadała na wezwania organu I instancji, które zawierały prawidłową treść i zostały prawidłowe doręczone.
Organ I instancji decyzją z [...] października 2023 r. określił podatniczce wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. W tej decyzji organ I instancji nie uwzględnił kosztów uzyskania przychodów ze względu na brak ich udokumentowania. Na etapie odwołania od decyzji organu I instancji z [...] października 2023 r. podatniczka przedstawiła dokumenty na okoliczność kosztów uzyskania przychodów, a organ decyzją z [...] maja 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji z [...] października 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, zobowiązał podatniczkę do:
- - podania wysokości uzyskanego przychodu z gastronomii oraz najmu w rozbiciu na poszczególne miesiące 2018 r.;
- - złożenia miesięcznych raportów z kas fiskalnych o wymienionych numerach unikatowych:
- - podania dokładnego adresu położenia baru, osób obsługujących bar, danych osób zatrudnionych oraz złożenia list płac pracowników;
- - określenia, czego dotyczył wynajem (ile domków, miejsca ich położenia oraz okazania tytułu prawnego do wynajmowanych domków);
- - sprecyzowania związku z działalnością zakupu biletów dla J. S. (faktury z [...] stycznia 2018 r. i [...] stycznia 2018 r.);
- - wskazania kosztów dotyczących "przygotowań do rozpoczęcia kolejnych rodzajów działalności" i sprecyzowania, jakie to były rodzaje działalności;
- - złożenia umowy dzierżawy, najmu działki nr [...] w N. W. [...] umowy leasingu zawartej z P. wszystkich faktur i rachunków wystawionych przez podatniczkę, dokumentujących wysokość przychodu uzyskanego w 2018 r. z działalności gospodarczej (por. wezwania organu I instancji z [...] grudnia 2024 r., [...] stycznia 2025 r.).
Organ I instancji każdorazowo zakreślił podatniczce termin 14 dni na wykonanie wezwań i poinformował, że niewykonane wezwań w wyznaczonym terminie może spowodować ukaranie karą porządkową w wysokości do [...] zł.
Podatniczka konsekwentnie nie odpowiadała na wezwania organu I instancji.
Dlatego postanowieniem z [...] marca 2025 r., na podstawie art. 262 § 1 pkt 2, pkt 2a ustawy Ordynacja podatkowa (aktualnie [...] ze zm. - O.p.), organ I instancji nałożył na podatniczkę karę porządkową w wysokości [...] zł, biorąc po uwagę wielkość sprzedaży, jaką wykazała w deklaracjach [...] w 2024 r, wartość nabyć w tym samym okresie.
Składając zażalenie na postanowienie organu I instancji z [...] marca 2025 r., podatniczka złożyła dwa zaświadczenia od lekarza sądowego. Twierdziła, że ze względu na rozpoczętą farmakoterapię nie jest aktualnie w stanie zrealizować wezwania. Ponadto podatniczka tłumaczyła, że nie może wykonać wezwań organu I instancji, gdyż toczy się wobec niej postępowanie karne i skoro ma prawo do odmowy składania wyjaśnień w postępowaniu karnym, to konsekwentnie nie ma obowiązku składać żadnych wyjaśnień, informacji w postępowaniu podatkowym. W przeciwnym razie, w przekonaniu podatniczki, doszłoby do rażącego naruszenie zasad prawa karnego, prawa do obrony. Jednocześnie podatniczka zobowiązała się do wykonania wezwania organu I instancji,,niezwłocznie, jak będzie to możliwe, w takim zakresie, w jakim będzie to możliwe".
Organ, rozpatrując zażalenie podatniczki, zgodził się z organem I instancji.
Nawiązał do art. 155 § 1, art. 159 § 1, art. 262 § 1 pkt 2, pkt 2a, art. 263 § 1 O.p.
Motywował, że sporna kara porządkowa ma za zadanie zdyscyplinować stronę, zapewnić sprawny przebieg postępowania podatkowego. Treść wezwań wystosowanych do podatniczki zawierała wszystkie ustawowo wymagane elementy. Podatniczka bezzasadnie odmówiła ich wykonania, przy braku obiektywnych przeszkód. Wezwania zostały skutecznie doręczone [...] grudnia 2024 r. i [...] lutego 2025 r.
Organ podkreślił, że postępowanie podatkowe toczy się od października 2022 r. Podatniczka nie złożyła zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej. W pierwszym postępowaniu podatkowym organ I instancji czterokrotnie ([...] listopada 2022 r., [...] grudnia 2022 r., [...] lutego 2023 r., [...] maja 2023 r.,) wzywał podatniczkę do złożenia między innymi:
- - dowodów źródłowych, potwierdzających przychód z działalności gospodarczej, poniesione koszty;
- - podatkowej księgi przychodów i rozchodów;
- - ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;
- - wyciągów z konta bankowego.
Wówczas podatniczka powołała się na zwolnienia lekarskie. Ostatecznie nie złożyła dokumentacji księgowej. W konsekwencji organ I instancji [...] października 2023 r. wydał decyzję bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów, a organ uchylił tę decyzję z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Tak samo podatniczka postępowała w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Do dnia wydania przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu kary porządkowej nie złożyła wyjaśnień ani dokumentów, dotyczących przychodów, kosztów uzyskania przychodów, które powinna posiadać w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, bowiem na ich podstawie podatniczka miała obowiązek prowadzić księgi podatkowe.
W piśmie z [...] maja 2025 r. podatniczka powołała się na zły stan zdrowia i zwolnienie lekarskie od [...] lutego 2025 r. do [...] maja 2025 r. Do wspomnianego pisma dołączyła zaświadczenia nr [...] z [...] grudnia 2024 r. i nr [...] z [...] maja 2025 r. wydane przez lekarza sądowego - specjalistę chorób wewnętrznych. Wynika z nich, że podatniczka [...] grudnia 2024 r. i [...] maja 2025 r. nie mogła stawić się w Sądzie Okręgowym w S.. W zaświadczeniu nr [...] lekarz stwierdził, że podatniczka przebywała na zwolnieniu lekarskim od [...] listopada 2024 r. do [...] grudnia 2024 r., a przewidywany termin zdolności do stawienia się w Sądzie Okręgowym to [...] grudnia 2024 r. Z zaświadczenia nr [...], sporządzonego na podstawie informacji o konsultacji specjalistycznej [...] maja 2024 r., wynika, że jest to kontynuacja leczenia od [...] lutego 2025 r., a przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie Sądu Okręgowego to [...] czerwca 2025 r.
Zdaniem organu, opisane zaświadczenia potwierdzają w szczególności niemożność podatniczki stawienia się w Sądzie Okręgowym w S. [...] grudnia 2024 r. i [...] maja 2025 r. Przerwa między zwolnieniami zaistniała od [...] grudnia 2025 r. do [...] lutego 2025 r. Od pierwszego wezwania, skutecznie doręczonego [...] grudnia 2025 r., do rozpoczęcia kolejnego zwolnienia lekarskiego upłynęły prawie 2 miesiące.
Ponadto w trakcie zwolnień i leczenia podatniczka uzyskiwała przychód z działalności gospodarczej. Jak wynika z deklaracji [...], w lutym 2025 r. podatniczka wykazała przychód w wysokości [...] zł, w marcu 2025 r. [...] zł, w kwietniu 2025 r. [...] zł.
W trakcie zwolnienia lekarskiego kierowane do podatniczki wezwania odbierał T. K. jako osoba upoważniona do odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Podatniczka mogła zatem skorzystać z pomocy tej osoby bądź z systemu doręczeń elektronicznych.
W świetle powyższego organ przyjął, że podatniczka nie wykazała obiektywnych przeszkód, które miałyby wykluczyć możliwość wykonania wezwań organu I instancji (por. sprawa sygn. I FSK 981/16).
Natomiast wysokość nałożonej kary porządkowej w wymiarze [...] zł jest adekwatna do kwestionowanego zachowania i możliwości finansowych podatniczki. Organ I instancji prawidłowo wziął pod uwagę zarówno rodzaj i charakter niedopełnionego obowiązku, jak również wartość sprzedaży dokonanej przez podatniczkę w 2024 r. ([...] zł) w porównaniu z wartością zakupów ([...] zł).
Organ zaznaczył, że postępowanie karne skarbowe regulują odrębne przepisy (por. sprawy sygn.: II FSK 2755/19, II FSK 3241/16, II FSK 905/11, II GSK 181/16).
Niezależnie od spornej kwestii kary porządkowej, organ I instancji postanowieniem z [...] maja 2025 r. odmówił podatniczce uchylenia postanowienia z [...] marca 2025 r. w trybie art. 262 § 6 O.p.
Podatniczka (skarżąca) złożyła skargę na powyższe postanowienie organu.
Stwierdziła, że podtrzymuje dotychczasowe zarzuty dotyczące:
- - choroby i zwolnienia lekarskiego, w tym również pobytu w szpitalu,
- - konstytucyjnego prawa do obrony w postępowaniu karnym, które daje skarżącej możliwość odmowy składania wyjaśnień bez podania przyczyny, gdy wyjaśnienia te, czy żądane informacje są objęte oskarżeniem
Zdaniem podatniczki, "nie można ominąć tego prawa do odmowy składania wyjaśnień, udzielania informacji, odpowiedzi na pytania w taki sposób, żeby możliwe było przymuszenie oskarżonego faktycznie do składania wyjaśnień, gdy w postępowaniu karnym tego robić nie musi."
Działanie organów zamierza do obejścia prawa konstytucyjnego, karnego materialnego i procesowego.
W przekonaniu podatniczki, "Skoro nie można mnie zmuszać do składania wyjaśnień, to tym bardziej nie można na mnie nakładać żadnych środków dyscyplinujących - kar porządkowych, skoro organ nie ma prawa zmuszać mnie i się ode mnie domagać złożenia wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. To jest rzecz, a nawet wina organu, że zamiast najpierw przeprowadzić postępowanie podatkowe, ustalające wysokość podatku, w którym mógłby ode mnie żądać wyjaśnień, zdecydował się najpierw postawić mi zarzuty i wnieść oskarżenie, czym sam spowodował, że wszelkie okoliczności objęte tymi postępowaniami są objęte również reżimem mojego prawa do obrony. Z którego ja korzystam. I nie mogę za to ponosić żadnych negatywnych konsekwencji."
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie organu jest zgodne z prawem.
W pierwszej kolejności sąd w składzie orzekającym ocenia, że sędzia sprawozdawca, który na wcześniejszym etapie postępowania sądowego odrzucił skargę z przyczyn formalnych, a następnie postanowienie odrzucające skargę zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie podlega wyłączeniu od przeprowadzenia sądowej kontroli legalności co do istoty sprawy na warunkach art. 18 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm. - P.p.s.a.). Jest to bowiem sytuacja proceduralna, w której sędzia sprawozdawca we wcześniejszym postanowieniu odrzucającym skargę analizował wyłącznie warunki formalne skargi, bez odniesienia się do jej treści, czy do treści zaskarżonego postanowienia.
Tym samym nie brał udziału w rozpatrywaniu i rozstrzyganiu sprawy w znaczeniu przyjętym w art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Innymi słowy, odrzucenie skargi z przyczyn formalnych nie jest równoznaczne z rozpoznaniem skargi w rozumieniu art. 18 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. szerzej sprawy sygn.: I OZ 693/11, II FSK 2065/13, III FSK 948/25).
Natomiast przechodząc do sądowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia organu, a więc do przesłanek faktycznych i prawnych nałożenia na skarżącą kary porządkowej, trzeba przypomnieć, że w myśl art. 262 O.p. strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:
- 1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub
- 2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub 2a) bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub
- 3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,
- - mogą zostać ukarani karą porządkową do 3.700 zł (maksymalna kwota kary porządkowej według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej).
Kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się, jeżeli dokonanie czynności jest uzależnione od wyrażenia zgody przez stronę lub innego uczestnika postępowania, a zgoda taka nie została wyrażona (art. 262 § 4).
Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 262 § 5).
Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę (art. 262 § 6).
Następnie według art. 263 O.p. o nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie (art. 263 § 1).
Na postanowienie o odmowie uchylenia kary przysługuje zażalenie (art. 263 § 2).
Na kanwie przytoczonego stanu prawnego Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zasadniczą przesłanką nałożenia kary porządkowej jest (obok przesłanek podmiotowych i dokonania prawidłowego wezwania przez organ podatkowy) brak uzasadnionej przyczyny niewykonania wezwania, "bezzasadność odmowy" dokonania konkretnej czynności procesowej przez stronę (pełnomocnika strony, itd.), przy czym chodzi tu o odmowę nie mającą podstaw w obiektywnych okolicznościach sprawy (por. wyrok sygn. II FSK 1695/16). Nie ma znaczenia to, czy w subiektywnym przekonaniu strony powinna ona ten obowiązek wykonać, chodzi o kwestię istnienia faktycznych przeszkód w jego wykonaniu. Znamiona "bezzasadnej odmowy" nosi postępowanie strony (jej pełnomocnika), która bez uzasadnionej przyczyny nie realizuje wezwania organu, tj. jeżeli z okoliczności sprawy nie wynika, że jest to uzasadnione obiektywnymi okolicznościami.
Należy także podkreślić, że podatnik, jego pełnomocnik, nie jest podmiotem właściwym do oceny tego, jakie dokumenty są istotne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i nie jest uprawniony do kwestionowania potrzeby ich złożenia. Obowiązkiem strony, czy jej pełnomocnika, jest przedstawienie żądanych przez organ dokumentów (por. wyrok sygn. II FSK 1695/16).
Przy wykładni art. 262 § 1 O.p. niezbędne jest również odniesienie się do obowiązków organów podatkowych, wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej. I tak, zgodnie z art. 122 O.p. organy podatkowe mają obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z kolei z art. 187 § 1 O.p. wynika obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że wynikające z tych przepisów obowiązki organów podatkowych nie oznaczają, że ciężar dowodu, czy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym (por. wyrok sygn. II FSK 775/10 i powołane tam orzeczenia). Zgodnie jednak z art. 122 O.p. to po stronie organu podatkowego spoczywa inicjatywa w zbieraniu dowodów i wyjaśnianiu stanu faktycznego.
Temu celowi służy między innymi instytucja wezwania strony (lub innej osoby) do dokonania określonej czynności. Organ podatkowy bowiem - na podstawie art. 155 § 1 O.p. - jest uprawniony, aby wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Strona postępowania ma zatem obowiązek dokonania - na żądanie organu - określonej czynności (por. też przykładowo sprawy sygn.: III FSK 1168/21, III FSK 1027/21, III FSK 67/25).
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że danie możliwości organom podatkowym stosowania kar porządkowych ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego w celu podjęcia określonych zachowań, podyktowanych czynnościami organu (por. S. Presnarowicz (w:) C. Kosikowski oraz L. Etel (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, Warszawa 2013, s. 1331).
W realiach analizowanej sprawy wezwania wystosowane do skarżącej przez organ I instancji z [...] grudnia 2024 r. doręczone [...] grudnia 2024 r. oraz z [...] stycznia 2025 r. doręczone [...] lutego 2025 r. spełniły ustawowe wymagania.
Stosownie do art. 155 § 1 O.p. organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.
Jednocześnie uzyskanie od skarżącej podstawowych informacji i dokumentów nie wiązało się z potrzebą osobistego stawiennictwa skarżącej przed organem podatkowym w rozumieniu art. 158 O.p.
Wymienione wezwania organu I instancji z [...] grudnia 2024 r. i [...] stycznia 2025 r. zawierały wszystkie elementy, których wymaga art. 159 § 1 - § 4 O.p., to jest:
- - nazwę i adres organu podatkowego;
- - imię i nazwisko osoby wzywanej;
- - w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;
- - czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie;
- - termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;
- - skutki prawne niezastosowania się do wezwania.
- - informacje o przetwarzaniu danych osobowych;
- - podpis pracownika organu podatkowego z podaniem jego imienia, nazwiska i stanowiska służbowego.
W tym zakresie skarżąca nie zgłaszała zarzutów wobec postępowania organu I instancji.
Zdaniem sądu, nie może ulegać wątpliwości, że informacje i dokumenty, o które wystąpił organ I instancji w omawianych wezwaniach, ściśle dotyczyły przedmiotu postępowania podatkowego - bezpośrednio okoliczności, podlegających dokumentowaniu i ujawnianiu w księgach podatkowych, wyznaczających podstawę opodatkowania, a tym samym wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z racji prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Były one zatem niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 155 § 1 O.p.
W tej sytuacji konsekwentne przemilczanie przez skarżącą kolejnych i prawidłowych wezwań organu I instancji zmierzało do nieujawniania rzeczywistej skali przychodów, kosztów podatkowych, podstawy opodatkowania, a więc było ukierunkowane na naruszenie zasadniczych standardów określonych w art. 2, art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.), zgodnie z którymi w demokratycznym państwie prawnym każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.
Sąd podziela zapatrywanie organu, według którego skarżąca nie wykazała obiektywnych przeszkód, mających realnie wykluczyć możliwość wykonania wezwań organu I instancji z [...] grudnia 2024 r. oraz z [...] stycznia 2025 r. doręczonych odpowiednio [...] grudnia 2024 r. i [...] lutego 2025 r.
Zaświadczenia lekarza sądowego, na które powołała się skarżąca, tej treści stanowiska organu nie podważają.
W zaświadczeniu z [...] grudnia 2024 r. nr [...] lekarz sądowy stwierdził leczenie skarżącej i odnotował zwolnienie lekarskie od 30 listopada do [...] grudnia 2024 r. Lekarz sądowy ocenił, że skarżąca mogła wziąć udział w czynnościach przed Sądem Okręgowym w S. [...] grudnia 2024 r.
W kolejnym zaświadczeniu z [...] maja 2025 r. nr [...] lekarz sądowy odnotował informację o konsultacji specjalistycznej [...] maja 2025 r. oraz kontynuację leczenia od [...] lutego 2025 r. Jednocześnie lekarz sądowy wymienił [...] czerwca 2025 r. jako termin zdolności skarżącej do stawienia się przed Sądem Okręgowym w S..
Wobec tego, ściśle zgodnie z treścią analizowanych zaświadczeń lekarza sądowego, niewątpliwie w ciągu 14 dni od [...] grudnia 2024 r. skarżąca mogła odpowiedzieć na wezwanie organu I instancji z [...] grudnia 2024 r., a brak takiej odpowiedzi nie był spowodowany udokumentowanym stanem zdrowia skarżącej - niezdolnością do złożenia żądanych przez organ I instancji dokumentów i informacji.
Z kolei w przypadku kolejnego wezwania organu I instancji z [...] stycznia 2025 r. doręczonego [...] lutego 2025 r. trzeba zauważyć, że lekarz sądowy wystawił zaświadczenie nr [...] r. [...] maja 2025 r. Stwierdził w nim jedynie kontynuację leczenia, poczynając od [...] lutego 2025 r. oraz niemożność udziału skarżącej w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w S. od daty wystawienia zaświadczenia [...] maja 2025 r. do [...] czerwca 2025 r. Lekarz sądowy w treści zaświadczenia z [...] maja 2025 r. nie stwierdził, aby skarżąca od [...] lutego 2025 r. do [...] maja 2025 r. nie mogła podejmować czynności ze względu na chorobę o wymienionym numerze statystycznym (był to numer inny niż ujęty w zaświadczeniu z [...] grudnia 2024 r. nr [...]). Lekarz sądowy nie opisał również na czym konkretnie polegała kontynuacja leczenia, jaki był charakter, zakres tego leczenia od [...] lutego 2025 r. do [...] maja 2025 r. Skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji medycznej, świadczącej o tym, że od [...] lutego 2025 r. do wydania postanowienia przez organ I instancji [...] marca 2025 r. obiektywnie, przy dołożeniu należytej staranności nie była w stanie złożyć organowi I instancji żądanych dokumentów, informacji, wyjaśnień osobiście bądź przez pełnomocnika.
Organ, podobnie jak organ I instancji, trafnie rozważył adekwatność wysokości kary porządkowej. Wziął pod uwagę z jednej strony aktywność skarżącej w obrocie gospodarczym, a z drugiej konsekwentnie przyjętą przez nią postawę ukierunkowaną na nieujawnianie organom podatkowym żadnych informacji, dokumentów, które mogłyby przekładać się na obowiązek zapłaty podatku. Taka postawa skarżącej prawidłowo spowodowała nałożenie kary porządkowej w wymiarze proporcjonalnym do skali i znaczenia nierespektowanych przez nią konstytucyjnych i ustawowych obowiązków, jakie spoczywają na każdym podatniku.
Błędnie skarżąca nawiązała w swojej argumentacji do zasad postępowania karnego, do praw przysługujących podejrzanemu, czy oskarżonemu, bowiem nie mają one przełożenia na grunt postępowania podatkowego, a ściślej sytuacji, w której skarżąca konsekwentnie odmawiała organowi I instancji przedstawienia dokumentów i informacji, świadczących o skali uzyskiwanych przychodów. Ustawodawca podatkowy nie przewidział ochrony prawnej, jakiej oczekuje skarżąca przez pryzmat postępowania karnego, dla podatnika, który nie respektuje obowiązków dokumentowania podejmowanych czynności w obrocie prawnym, gospodarczym na potrzeby opodatkowania adekwatnego do rzeczywistości. Realizacja tego obowiązku nie zależy od woli podatnika, jego subiektywnych przekonań, ale służy organowi podatkowemu, interesowi fiskalnemu, aby wykluczyć sytuacje unikania opodatkowania przez wybranych podatników.
Orzeczenia wymienione w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w elektronicznym systemie LEX.
Z powodów omówionych wyżej sąd oddalił niezasadną skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.