Uzasadnienie
Wyrokiem wydanym na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. Sąd oddalił skargę W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za lipiec i listopad 2008 rok.
Pismem z dnia 19 maja 2014 r. Skarżący wniósł, na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", o uzupełnienie wskazanego powyżej wyroku poprzez stwierdzenie nieważności decyzji organu podatkowego z dnia [...] r. nr [...].
Uzasadniając wniosek Skarżący wskazał, że organ wydał decyzję w świetle przepisu art. 208 § 2 O.p. Zdaniem Skarżącego wykładnia tego przepisu nakłada na organ obowiązek uzyskania przed wydaniem decyzji zgody organu I instancji.
W sprawie organ takiej opinii i zgody nie uzyskał. Naruszenie przepisu art. 208 § 2 O.p. oraz art. 209 § 1 i § O.p. stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Skarżący podniósł, że Sąd nie orzekł o całości skargi, w szczególności nie odniósł się do pkt 2 oraz 4 zarzutów, tj.:
- – nie zastosował art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług,
- – nie uwzględnił faktury VAT z dnia 01.07.2008 r. nr [...] r. oraz faktury korygującej VAT z dnia 13.07.2009 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postepowania administracyjnego lub w innych przepisach. W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzje lub postanowienie.
W myśl art. 247 § 1 O.p. Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:
- 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) została wydana bez podstawy prawnej;
- 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
- 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
- 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;
- 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
Z podanych przepisów jasno wynika, że Sąd tylko w sytuacji uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie orzeka o stwierdzeniu nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, z zastrzeżeniem zaistnienia przesłanek o których mowa w przepisach procedury administracyjnej tj. art. 156 § 1 K.p.a., ale również podatkowej tj. art. 274 § 1 O.p.
Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
W nawiązaniu do powyższego przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku oddalenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a.,
Sąd orzekł jak w sentencji.