Uzasadnienie
B. K., pismem z dnia 23 sierpnia 2014 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 8 lipca 2014 r., utrzymującą w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia 5 sierpnia 2013 r., odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 9 grudnia 2009 r., z uwagi na nie istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.
W skardze, B. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wydania ostatecznej decyzji w sprawie, do czasu sporządzenia przez K. S. R. M., oceny prawidłowości sporządzenia operatów szacunkowych przez podmiot K.-B-P. Sp. z o.o. w K., dotyczących określenia wartości rynkowej prawa własności nieruchomości położonych w D. gmina K., będących w okresie luty-marzec 2005 r., przedmiotem aportu do K. K. Sp. z o.o.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W piśmiennictwie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej, polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (J. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2004 r. s. 122). Poprzez pojęcie wykonania decyzji, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danej decyzji.
W niniejszej sprawie należy przede wszystkim wskazać, iż Sąd administracyjny nie ma kompetencji wstrzymać wydanie ostatecznej decyzji w sprawie. Zakres kognicji Sądu administracyjnego określa art. 3 i 4 p.p.s.a. i obejmuje, sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach skarg, na ściśle wymienione akty.
Stosownie zaś do wymienionego na wstępie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli wnioskodawca wykaże, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Należy się też zgodzić z poglądem, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej nie podlega wykonaniu. Jako decyzja odmawiająca, nie nadaje się ona do egzekucji a zatem wniosek Skarżącego o wstrzymanie jej wykonania jest bezpodstawny. Drugorzędną kwestią jest fakt, że Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, jakie to okoliczności wykonania zaskarżonej decyzji mogły spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać również należy, że Sąd administracyjny nie ma kompetencji do umorzenia oraz zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stosowne wnioski w tym zakresie, podlegają rozpoznaniu przez organ egzekucyjny, w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dopiero orzeczenie organu egzekucyjnego, podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.