Uzasadnienie
W dniu 4 marca 2016 r. Skarżący C. T. wraz z Żoną złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo z dnia 3 marca 2016 r. zatytułowane "Skarga i wniosek", w którym wniósł o stwierdzenie nieważności wszelkich orzeczeń, które zostały wydane lub w których wydaniu uczestniczyła sędzia WSA Anna Sokołowska, a które dotyczyły skargi Skarżącego lub Jego Żony na rozstrzygnięcia urzędu skarbowego, Izby Skarbowej w S. oraz Starosty P., który zlecał egzekucje wobec Strony urzędowi skarbowemu.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I wezwano wnoszących pismo do sprecyzowania czy:
- 1) wnoszą skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, w wydaniu których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska, jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, czy też
- 2) wnoszą skargę o wznowienie postępowań sądowych, w których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska, jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, - w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pisma.
Ponadto, pouczono wnoszących pismo o treści art. 270-285 oraz art. 285a-285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wezwanie z pouczeniem zostało doręczone Skarżącemu 25 marca 2016 r.
Odpowiadając na wezwanie Skarżący wraz z Żoną, w piśmie z 29 marca 2016 r. wniósł o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) w sprawach
I SA/Sz 500/14, I SA/Sz 114/13, I SA/Sz 1149/13 oraz I SA/Sz 201/12.
Z uwagi na to, że pismo z 29 marca 2016 r. nie zostało podpisane ani przez Skarżącego, ani jego Żonę, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, zobowiązano wnoszących pismo do jego podpisania w terminie 7 dni lub nadesłania odpisu pisma podpisanego przez M. i C. T., w związku z żądaniem unieważnienia orzeczeń w sprawie ze skarg M. T. (sygn. akt I SA/Sz 201/12, I SA/Sz 114/13 i I SA/Sz 500/14 oraz C. T. (sygn. akt I SA/Sz 1149/13) – pod rygorem zwrotu pisma oraz poprzedzającego go pisma z dnia 3 marca 2016 r. (sprawa I Ko 6/16).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wraz z Żoną nadesłał podpisane pismo, a nadto w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. rozszerzył swój wniosek, wnosząc o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) wyroku wydanego w sprawie I SA/Sz 255/11. W uzasadnieniu swojego pisma procesowego Małżonkowie wskazali, że zgłaszali iż nie otrzymali podstaw prawnych do egzekucji, więc podstawy prawne mają być im wydane.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że wyżej wymienione pismo z dnia 3 marca 2016 r. (uzupełnione pismem procesowym z dnia 29 marca 2016 r. i z dnia 27 kwietnia 2016 r.) stanowi skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem m.in. prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1149/13. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 23 października 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych.
W myśl art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną.
Stosownie do postanowień art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Art. 175 § 1 stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3.
Nie ulega wątpliwości, że skarga z dnia 4 marca 2016 r., uzupełniona pismem z dnia 29 marca 2016 r. i 27 kwietnia 2016 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 201/12, została złożona w ustawowym terminie.
Niemniej jednak skarga została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. (art. 285f § 3 p.p.s.a), gdyż skargę tę C. T. sporządził osobiście.
Z wniesionego pisma nie wynika bowiem aby należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest to brak formalny - uchybienie tego rodzaju, że może być ono uzupełnione po uprzednim wezwaniu strony, ale rodzi ono skutek procesowy w postaci odrzucenia skargi.
W tej sytuacji sporządzona osobiście przez Skarżącego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.