Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r. zawiesił postępowanie sądowe z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Uzasadniając swoje orzeczenie, sąd powołał się na brzmienie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: "p.p.s.a." i wskazał, że z urzędu jest mu wiadome, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa o sygn. akt SK 18/09 ze skargi konstytucyjnej R. K. o zbadanie zgodności przepisów dotyczących ustalania podstawy podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Dlatego sąd uznał, że w sprawie wystąpiła fakultatywna przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 18/09 będzie miało wpływ na ocenę legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
Na ww. postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej złożył zażalenie, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt 18/09, podczas gdy w rozpatrywanej przez sąd sprawie przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wystąpiła oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W związku z tym, organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione:
Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi cechować się tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W judykaturze (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, publ. w ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz.
62) podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia powinno być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Ocena tych okoliczności leży w gestii sądu rozpoznającego sprawę, który powinien odnieść się do nich w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma istotne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.).
Według sądu, w sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Choć przytoczone w postanowieniu sądu przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rzeczywiście były podstawą prawną zaskarżonej do sądu I instancji decyzji, jednakże nie stanowią dostatecznego powodu uzasadniającego zawieszenia postępowania. Wskazać należy, że Trybunału Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt P 90/08 (publ. LEX nr 824128), szczegółowo zajął się kwestią charakteru konstrukcji opodatkowania dochodów nieujawnionych. Trybunał wprost stwierdził, że artykułowi 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można przypisać charakteru sankcji podatkowej. Powyższa ocena pozwala uznać, że rozstrzygnięcie w sprawie skargi o sygn. akt SK 18/09 nie wpłynie na postępowanie przed sądem zainicjowane skargą podatniczki.
Ponadto, stwierdzić należy, że nawet gdyby Trybunał Konstytucyjny zmienił w tym przedmiocie zdanie, interes prawny podatnika jest należycie chroniony.
Po korzystnym dla skarżącej wyroku Trybunału będzie ona mogła skorzystać z instytucji wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego czy też postępowania przed organami podatkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1442/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W tej sytuacji, wobec tego, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione - na podstawie przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a. - zaskarżone postanowienie należało uchylić.