Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. (sygn. akt I SA/Sz 1057/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odrzucił skargę kasacyjną r.pr. J.T., z powodu wniesienia jej po upływie terminu, wniesioną od wyroku z dnia 25 listopada 2015 r. (sygn. akt I SA/Sz 1057/15) oddalającego skargę J.G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r.
W terminie do wniesienia zażalenia na to postanowienie, pełnomocnik skarżącego r.pr. J. T. wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że niedochowanie terminu - w przypadku nie uwzględnienia wniesionego zażalenia - nastąpiło na skutek okoliczności, na które r.pr. J.T. nie miał wpływu. Otrzymał on bowiem, w załatwieniu jego wniosku, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z uzasadnieniem i w obowiązującym terminie, przesłał skargę kasacyjną do tut. Sądu. W tym stanie, w jego ocenie, brak winy w uchybieniu terminu został uprawdopodobniony, a wniosek spełnia także dalsze ustawowe przesłanki, t.j: złożony został we właściwym terminie, wniesiono także skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, w skrócie: "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto, wskazać należy, że jeżeli strona działa w postępowaniu przez pełnomocnika, działania lub zaniechania pełnomocnika wywołują bezpośrednie skutki dla mocodawcy.
W ocenie Sądu, we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Subiektywne przekonanie pełnomocnika skarżącego, co do prawidłowości podjętych działań, nie usprawiedliwia braku winy w działaniu strony i uchybieniu terminu.
W niniejszej sprawie, strona reprezentowana jest przez trzech pełnomocników. Sąd doręczył wyrok wraz z uzasadnieniem, dwóm pełnomocnikom, którzy złożyli o to wnioski, t.j: adw. J. S.-B. i r.pr. J.T.
Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Tym samym, za początek biegu terminu należy przyjąć pierwszą (wcześniejszą) datę doręczenia stronie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Ustanowienie w sprawie trzech pełnomocników nie przesadza zatem o tym, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej, rozpoczyna swój bieg odrębnie dla każdego z pełnomocników.
Nie ulega wątpliwości, że doręczenie rozstrzygnięcia pełnomocnikowi jest doręczeniem dokonanym stronie zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a.
Skarżący, ustanawiając kolejnych pełnomocników i dbając należycie o swoje interesy, powinien zadbać o sprawną komunikację i współpracę reprezentujących go profesjonalistów. Brak starań w tym zakresie wskazuje na brak dołożenia należytej staranności w dbaniu o własne interesy.
Należy także wskazać, że stosunek pełnomocnictwa i ewentualne nieporozumienia pomiędzy jego stronami w toku jego trwania nie mają wpływu na bieg terminów w postępowaniu i są wewnętrzną sprawą pełnomocnika i osoby, którą on reprezentuje.
Mając zatem na uwadze powyższe, wskazać należy, wbrew stanowisku zawartemu we wniosku o przywrócenie terminu i zażaleniu r.pr. J.T., że nie sposób przyjąć, na podstawie przytoczonego powyżej art. 177 § 1 p.p.s.a., że termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczyć należy, w przypadku doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem dwóm pełnomocnikom, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, odrębnie dla każdego z nich. W takim przypadku bowiem uległby on bezpodstawnemu wydłużeniu ponad termin trzydziestu dniu wskazany w przytoczonym powyżej przepisie.
Wobec powyższego, Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania o przywrócenie terminu do wniesienia skarg kasacyjnej, odmówił jego przywrócenia.