Uzasadnienie
J.P i M.P pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 września 2014 r. ponownie (po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym) wezwano Skarżących – na adres wskazany w skardze, tj. ul.[...], do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100,00 zł oraz pouczono, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.
Skarżący od dnia wniesienia skargi nie informowali Sądu o zmianie miejsca zamieszkania bądź adresu do korespondencji.
Powyższe wezwania nie zostały odebrane przez Skarżących. Jak wynika z informacji uzyskanej od doręczyciela oraz adnotacji doręczyciela zamieszczonej na ww. przesyłkach z powodu nieobecności adresatów zostały one awizowane po raz pierwszy w dniu 22 września 2014 r. zaś awiza pozostawiono adresatom na drzwiach mieszkania. Powyższe przesyłki, w związku z ich nieodebraniem przez adresatów, ponownie zostały awizowane w dniu 30.09.2013 r. – co wynika z adnotacji doręczyciela, zaś awiza pozostawione na drzwiach ich adresatów – co wynika z informacji uzyskanej od doręczyciela.
Pismami z dnia 23 i 30 grudnia 2014 r. doręczyciel poinformował, że ww. awiza informujące o możliwości odbioru przesyłek w placówce pocztowej umieszczane były na drzwiach adresatów.
W związku z niepodjęciem w terminie ww. wezwań przez skarżących doręczyciel dokonał ich zwrotu adresatowi w dniu 08 października 2014 r.
Skarżący dotychczas, nie uiścili należnego wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2012 r. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd na mocy art. 220 § 3 powołanej ustawy.
Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego sprawy odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego został doręczony skarżącym w sposób zastępczy – zgodnie z art. 73 p.p.s.a. W myśl zaś z art. 73 § 1 - 3 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata w określony tam sposób wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie natomiast z § 4 art. 73 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa w § 1.
W związku z powyższym przesyłki zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 05.08.2013 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego od wniesionej w przedmiotowej sprawie skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, należało uznać za doręczone w dniu 6 października 2014 r. Wezwanie powyższe zostało bowiem dwukrotnie awizowane w dniach 22 i 30 września 2014 r., po czym zwrócone do nadawcy w dniu 08 października 2014 r. Zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 13 października 2014 r., który to dzień nie był ani sobotą ani dniem wolnym od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). W zakreślonym terminie skarżący należnego wpisu nie uiścił.
Mając na uwadze powyższe okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.