Uzasadnienie
Decyzją z dnia z dnia [...]września 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] określającą "A" spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w M. (dalej zwana spółką, skarżącą) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. w wysokości 0 zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości 57, 00 zł oraz określającej kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty w wysokości 146.291,00 zł.
W dniu 29 września 2014 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisana wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.
W ocenie Sądu treść przepisu art. 63 § 3 p.p.s.a. odnosi się do zakresu przedmiotowego udzielenia ochrony tymczasowej. Oznacza to, że treścią tego przepisu objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postepowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli.
Z uwagi na fakt, iż wstrzymanie wykonania skarżonego aktu możliwe jest jedynie na wniosek skarżącego, to skarżący winien przedstawić w składanym wniosku okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony. Uwzględnienie wniosku uwarunkowane jest tym, by wskazane przez skarżącego okoliczności mieściły się w wymienionych wyżej przesłankach w postaci zachodzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji.
Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10, CBOSA).
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, CBOSA). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarte w uzasadnieniu skargi twierdzenie, że spółka znajduje się aktualnie w likwidacji a ewentualna egzekucja administracyjna w praktyce uniemożliwi spółce dochodzenie swoich racji i przyczyni się do przedwczesnej jej likwidacji uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie twierdzeń skarżącej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a
Stwierdzić należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Wobec podnoszonych przez stronę okoliczności wskazać należy, że ewentualnej egzekucji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 128/15, CBOSA). Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Skoro przedmiotowy wniosek strony skarżącej nie uprawdopodabnia wystąpienia ww. przesłanek, wniosek ten należało oddalić. W innym wypadku w zasadzie w każdej sprawie pomimo braku wykazania jakichkolwiek okoliczności można by wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, co w świetle art. 61 p.p.s.a. jest niedopuszczalne.
Z podanych względów Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.