Uzasadnienie
Skarżącemu T.C. w sprawie z jego skargi na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyznał prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości oraz ustanowił dla niego adwokata (postanowienie z dnia 5 marca 2012 r., sygn. I SA/Rz 794/11). Okręgowa Rada Adwokacka w R. wyznaczyła adwokata A.S., która reprezentowała skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji (koszty zastępstwa zostały przez sąd pierwszej instancji zasądzone). Pełnomocnik ta pismem z dnia 13 maja 2014 r. zwróciła się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenie dla skarżącego pełnomocnika z listy miejscowych adwokatów i zwolnienia jej z obowiązków pełnomocnika T.C. w tej sprawie, w której co należy dodać – od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniesiona została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skarga kasacyjna.
Rada wyznaczyła do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokata C.P. Adwokat ten stawił się w imieniu skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, co wynika z protokołu rozprawy z dnia 5 czerwca 2014 r. (k. 132). Zwrócił się również odrębnym wnioskiem w tej samej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w skrócie zwanej P.p.s.a., wyznaczony adwokat (radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy) ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznawania tego wynagrodzenia szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461). Przepis § 20 ww. rozporządzenia stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Tymczasem w sprawie adwokat C.P. stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jako pełnomocnik T.C. i jak wynika z protokołu rozprawy wniósł o zasadzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ale nie wypełnił dyspozycji powołanego § 20 rozporządzenia. Również nie dopełnił tego obowiązku formułując skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek z dnia 4 lipca 2014 r. "o orzeczenie w sprawie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu". Oświadczenie o powyższej treści jest nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej i jego brak nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 P.p.s.a. Nie może go zastąpić oświadczenie pełnomocnika, że prowadzi on działalność gospodarczą i wystawia faktury VAT.
Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych brak oświadczenia, o jakim mowa w § 20 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2012 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wywołuje skutek w postaci utraty prawa do wynagrodzenia (zob. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. I FSK 1628/2009, LexPolonica nr 2296435, z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. II FZ 583/2007, LexPolonica nr 2790799, z dnia 17 marca 2010 r., sygn. I OZ 183/2010, LexPolonica nr 2294058).
Z wyżej przytoczonych powodów na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.