Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Rz 729/11, Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło w głównej mierze to, że skarżący w sposób wybiórczy ustosunkował się do wezwania o złożenie dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym oraz dokumentów źródłowych.
Wnioskiem z dnia 22 maja 2012 r. skarżący zwrócił się o zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 26 stycznia 2012 r., w przedmiocie odmowy przyznania mu prawa pomocy i wniósł o zwolnienie go z opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Skarżący nie uzasadnił jednak swojego wniosku w jakikolwiek sposób. Żądanie zmiany wskazanego wyżej postanowienia zostało sformułowane w sposób alternatywny, tzn. skarżący stwierdził, że domaga się zwolnienia z opłaty kancelaryjnej lub zaliczenia na jej poczet kwoty 100 zł, uiszczonej przez niego tytułem wpisu od zażalenia na postanowienie z 26 stycznia 2012 r., a której zwrot, na koszt skarżącego, nakazał Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. II FZ 188/12,.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca daje sądowi możliwość zmiany wydanego przez niego postanowienia, które nie kończy postępowania w sprawie, uzależnia to jednak od zmiany okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę jego wydania.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący domagając się zmiany postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania mu prawa pomocy nie wymienił jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że jego sytuacja materialna uległa zmianie od czasu wydania wyżej wymienionego postanowienia. Brak jest więc podstaw do przyznania mu prawa pomocy, w jakiejkolwiek postaci.
W tym miejscu należy również wskazać, że Sad nie może zaliczyć skarżącemu na poczet opłaty kancelaryjnej, za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, kwoty uiszczonej tytułem wpisu od zażalenia, gdyż, zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a, opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis ten wskazuje jedyne sposoby uiszczenia opłat sądowych, od których nie ma wyjątku.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 165 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.