Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Ze złożonego przez niego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwójką małoletnich dzieci. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód uzyskiwany przez skarżącego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz z wynagrodzenie za pracę, z których to tytułów uzyskuje łącznie 3 000 zł netto miesięcznie (1 600 zł tytułem wynagrodzenia, a 2 000 z działalności).
Przedstawiając składniki zgromadzonego majątku skarżący wymienił następujące przedmioty: dom o pow. 140 m2 i wartości 200 000 zł, samochód Rover 75, o wartości 10 000 zł, samochód Iveco, o wartości 25 000 zł, drugi samochód Iveco, o wartości 25 000 zł, samochód Ford, o wartości 25 000 zł, samochód Man o wartości 45 000 zł, samochód VW Transporter o wartości 10 000 zł oraz wózek widłowy, o wartości 5 000 zł.
Jeżeli chodzi o bieżące wydatki, to w oświadczeniu podano, że ich miesięczna suma, obejmująca koszty utrzymania domu, opłaty za media, a także pozostałe wydatki, w tym te, ponoszone na utrzymanie samochodu, wynoszą 3 000 zł.
Przedstawiając listę swoich zobowiązań skarżący podał, że obejmują one: kredyty inwestycyjne w wysokości po 100 000 zł każdy, kredyt obrotowy w kwocie 200 000 zł i kredyt w wysokości 500 000 zł. Raty z tytułu kredytów inwestycyjnych wynoszą po 2 500 zł, a rata ostatniego kredytu 5 000 zł.
W związku z niepełnym charakterem oświadczenia skarżącego, zarządzeniem z dnia 20 lutego 2017 r., wezwano go do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez udokumentowanie ponoszonych wydatków bytowych, podanie statusu zawodowego żony, przedłożenie kopii deklaracji VAT, złożonych za trzy ostatnie okresy rozliczeniowe, a także wskazanie źródła finansowania spłaty kredytów.
W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżący przedłożył, oprócz wyciągu z konta, dokumenty dotyczące zaciągniętych kredytów, a także powtórzył wcześniej przytoczone informacje o ponoszonych dochodach, których jednak nie udokumentował podkreślając, że nie posiada stosownych dokumentów. W pozostałym zakresie skarżący nie ustosunkował się do skierowanego do niego wezwania.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 2 242 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z zacytowanego wyżej przepisu prawo pomocy może zostać przyznane osobie, która wykaże, że pokrycie przez nią kosztów postępowania musiałoby się w jej przypadku odbyć kosztem jej własnego utrzymania lub utrzymania osób najbliższych. Ciężar wykazania przedmiotowych okoliczności każdorazowo obciąża wnioskodawcę, który winien tego dokonać poprzez złożenie, na urzędowym formularzu, pełnego jasnego i wiarygodnego oświadczenia, a na wezwanie, także dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych, wyjaśniających wszelkie wątpliwości i rozbieżności.
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył niepełne i niejasne oświadczenie na urzędowym formularzu, albowiem nie zawierało ono informacji odnośnie statusu zawodowego jego małżonki, struktury ponoszonych wydatków, źródeł finansowania zobowiązań. W związku z tym wezwano skarżącego do uzupełnienia tych braków oraz potwierdzenia ich stosownymi dokumentami źródłowymi. Ustosunkowując się jednak do przedmiotowego wezwania skarżący jedynie częściowo uzupełnił dane, o które był wzywany, gdyż nie udokumentował w jakikolwiek sposób ponoszonych wydatków, nie przedłożył kopii deklaracji VAT, nie wyjaśnił statusu zawodowego żony, nie podał czy pobiera świadczenie wychowawcze na dzieci oraz z czego spłaca zaciągnięte kredyty. W tej sytuacji nie sposób jest uznać, że wykazał on spełnienie przez siebie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co musi skutkować odmownym załatwieniem jego wniosku.
Niezależnie jednak od powyższego dodać też należy, że oświadczenia skarżącego, niepełne i niejasne, są również niewiarygodne, albowiem podana w nich wysokość ponoszonych wydatków bytowych oraz wydatków na spłatę kredytów znacznie przewyższa kwotę deklarowanych dochodów. Tak więc, wobec niewyjaśnienia źródła finansowania przedmiotowej różnicy, przyjąć należy, że skarżący posiada dodatkowe źródło dochodów, którego nie ujawnił.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.