Uzasadnienie
J.G., /skarżący, wnioskodawca/ w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku rolnego na 2009 r., wzywany do uiszczenia wpisu od skargi, zwracał się o zwolnienie od jego uiszczenia, zaś wzywany do złożenia wniosku w tym zakresie na urzędowym formularzu, nie dopełniał tego obowiązku.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2009 r. (k.56) i referendarz sądowy zarządzeniami: z dnia 2 listopada 2009 r. (k. 104) i 19 stycznia 2010 r. (k.123) pozostawiali wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
20 stycznia 2010 r. wpłynął do Sądu prawidłowo wypełniony formularz PPF, podlegający rozpoznaniu, w którym skarżący zawnioskował o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych od organów uprawnionych do ich wypłaty, utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w kwocie 345,52 zł i otrzymuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 131,48 zł. Z oświadczenia skarżącego wynika także, że mieszka w mieszkaniu komunalnym, jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o pow. 4,11 ha. Innego majątku, w tym wartościowych przedmiotów oraz zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych) nie posiada. Jako istotne informacje wnioskodawca podał również, że przewlekle choruje, co związane jest z wydatkami na leki (ok. 100 miesięcznie), dodając, iż dokumentacja odnośnie tych faktów zalega w aktach sprawy jak również dokumentacja związana z potwierdzeniem korzystania z systemu opieki społecznej.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwana w skrócie P.p.s.a., mająca zastosowanie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi, że zasadą jest ponoszenie przez stronę kosztów postępowania (art. 199 w zw. z art. 214 P.p.s.a); z woli ustawodawcy jednak osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą się ubiegać o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika- w rozpoznawanej sprawie radcy prawnego - należy potraktować jako żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i rozważyć w kontekście przesłanek określonych w tym zakresie, to jest w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że dowody na które powołuje się wnioskodawca muszą stwarzać stan pewności co do tego, że nie ma on realnych możliwości pokrycia kosztów postępowania. Przyjmuje się, że tylko ten kto nawet przy najdalej idących wysiłkach nie jest w stanie zdobyć jakichkolwiek środków pieniężnych może liczyć na uwzględnienie takiego wniosku. Okoliczności braku środków powinny być wiarygodnie udokumentowane, ponieważ zwolnienie od ponoszenia ciężaru postępowania sądowego stanowi w istocie przerzucenie tego ciężaru na współobywateli.
Skarżący spełnia przesłanki zawarte w wyżej wymienionym przepisie.
Z zalegających w aktach dowodów wynika, że regularnie od 2001 r. korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, a od lipca 2009 r. przyznany mu został zasiłek stały w kwocie 345,52 zł. Otrzymuje także dodatek mieszkaniowy- 131,48 zł. Istotnym jest to, że skarżący nie pobiera jakichkolwiek świadczeń emerytalno-rentowych. Trudna sytuacja finansowa opisana we wniosku i pismach kierowanych do Sądu, co ważne – udokumentowana - znajduje potwierdzenie również w uzasadnieniu decyzji w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej na podstawie ustawy o pomocy społecznej.
Z powyższych przyczyn uznano, że skarżący udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.