Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) lipca 2017 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w przedmiocie określenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., w wysokości 27 845 zł.
Skargę na opisaną wyżej decyzję wnieśli skarżący, podnosząc szereg zarzutów, zarówno tych związanych z naruszeniem przez wydający ją organ przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Na tej podstawie wnieśli o uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.
W treści skargi zamieszczono również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy, może nieść za sobą nieodwracalne skutki dla skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący, formułując w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w rzeczywistości nie uzasadnili tego wniosku w jakikolwiek sposób. Za uzasadnienie nie można bowiem uznać stwierdzenia o możliwości wyrządzenia skarżącym poprzez wykonanie decyzji, szkody, której skutki będą nieodwracalne. Stwierdzenie tego rodzaju jest bowiem w istocie powtórzeniem ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, bez jakiegokolwiek odniesienia się do okoliczności sprawy oraz sytuacji skarżącego.
W związku z powyższym nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanej do skarżących decyzji. Konsekwencji tych nie można też określić w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, poza tym brak jest podstaw do czynienia w tym zakresie przez Sąd odrębnych ustaleń czy też opierania się na domniemaniach.
Abstrahując od kwestii uzasadnienia wniosku, na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że sama wysokość zobowiązania podatkowego, określona zaskarżonym rozstrzygnięciem, rozpatrywana w oderwaniu od kontekstu, jaki stanowi szeroko rozumiana sytuacja ekonomiczna skarżącej, nie może stanowić podstawy uwzględnienia jej wniosku, gdyż nie mieści się w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poza tym dodać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy należności pieniężnej, w związku z tym, w sytuacji uwzględnienia skargi (wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego) skarżący będą mieli możliwość odzyskania uiszczonych należności. Wyklucza to więc przesłankę nieodwracalności skutków zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.