Uzasadnienie
Wymienione w sentencji postanowienia osoby wystąpiły do Ministra Finansów z jednobrzmiącymi wnioskami o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie kosztów uzyskania przychodów zbywanych udziałów / akcji w sytuacji, gdy jako akcjonariusze spółki akcyjnej S. zawiążą spółkę osobową np. jawną (albo dwie takie spółki) i do tej spółki wniosą wszystkie lub część akcji spółki S. a następnie ta spółka osobowa przekształci się w spółkę - lub kilka spółek – kapitałową np. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością do której wniesiony zostanie cały majątek spółki osobowej i w następnej kolejności wnioskodawcy zbędą te udziały posiadane w przekształconej spółce kapitałowej. Wyrażone przez wnioskodawców stanowisko, iż przy tym zbyciu kosztem uzyskania przychodów będzie wartość nominalna zbywanych udziałów / akcji, nie zostało podzielone przez Ministra Finansów, który uznał, że kosztem tym będzie tzw. koszt historyczny tj. wydatek poniesiony przez wnioskodawców na nabycie wniesionych aportem do spółki osobowej akcji.
Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012r. tut. Sąd uwzględnił skargi wnioskodawców i uchylił interpretacje Ministra Finansów wskazując w uzasadnieniu na nieprawidłowość stanowiska wyrażonego w tychże interpretacjach.
W piśmie z dnia 27 sierpnia 2012r. wnioskodawcy - skarżący wystąpili o sprostowanie powyższego wyroku, zaś w treści tego pisma wnieśli o sprostowanie uzasadnienia tego wyroku, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku, o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści tegoż uzasadnienia.
Uzasadniając powyższe wnioski, skarżący przytoczyli fragment uzasadnienia wyroku zawierający stwierdzenie, iż przy zbyciu udziałów w spółce z o.o. (przekształconej ze spółki jawnej) nie jest dopuszczalne ustalenie kosztów uzyskania przychodu w odniesieniu do momentu nabycia akcji w spółce S. a następnie wskazali na dalsze fragmenty uzasadnienia z których wynika, że kosztem podatkowym powinna być wartość nominalna akcji wnoszonych do spółki jawnej.
To ostatnie stanowisko, według skarżących nie koreluje z zasadniczą tezą uzasadnienia wyroku, zgodnie z którą brak jest podstaw do uznania tzw. historycznych kosztów uzyskania przychodów.
W nawiązaniu do powyższego, skarżący - zakładając że stanowisko zawarte w tych fragmentach uzasadnienia stanowi oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 270 z 2012r.) powoływanej dalej jako ppsa – wnieśli aby w uzasadnieniu wyroku "zostało jednoznacznie wskazane, że w uwarunkowaniach przedmiotowego zdarzenia przyszłego kosztem uzyskania przychodów z tytułu zbycia udziałów przekształconej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (akcji spółki akcyjnej) będzie wartość nominalna zbywanych udziałów sp. z o.o./ akcji spółki akcyjnej".
Na wypadek nieuwzględniania wniosku o sprostowanie, skarżący wnieśli o potraktowanie tegoż wniosku jako wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku "sformułowanego na zasadzie art. 158 ppsa", a za wątpliwości te "należy uznać opisane wyżej rozbieżności w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia".
W odniesieniu do treści powyższego pisma skarżących z dnia 27 sierpnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął, iż zawiera ono dwa wnioski a mianowicie wniosek o sprostowanie uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku i wniosek o tzw. wykładnię czyli o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści tego uzasadnienia.
Jeżeli chodzi o sprostowanie, to zgodnie z art. 156 § 1 ppsa dotyczy to niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Oczywista omyłka – jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie oraz w literaturze prawniczej i jak wynika z wykładni gramatycznej – występuje bowiem wtedy, kiedy po przeczytaniu danego fragmentu (fragmentów) uzasadnienia lub treści orzeczenia, od razu stwierdza się wyraźną sprzeczność z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami wskazanymi w danym dokumencie np. różne oznaczenie strony w uzasadnieniu w stosunku do sentencji, pominięcie istotnego członu zdania lub członu nazwy strony. Chodzi o taką omyłkę, której "oczywistość" nie budzi wątpliwości, bezsporną i wprost rozpoznawalną.
Za taką oczywista omyłkę nie może być natomiast uznany taki przypadek, kiedy stwierdzenie ewentualnych rozbieżności, niedokładności wymaga dokładniejszej analizy tekstu tj. omyłka "nie rzuca się w oczy".
W przedmiotowej sprawie – która dotyczy interpretacji a więc jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie odnosi się do okoliczności bardzo skrótowo przedstawionych przez wnioskodawcę a nie zawiera ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania – taka omyłka i to oczywista – w zakresie wskazanym we wniosku skarżących - w ocenie Sądu nie zachodzi i dlatego też Sąd odmówił wnioskowi w przedmiocie sprostowania.
Natomiast z urzędu Sąd dokonał sprostowania oczywistych omyłek w sentencji i uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, które to omyłki zaistniały w oznaczeniach niektórych zaskarżonych interpretacji indywidualnych.
Jeżeli chodzi o drugi wniosek a mianowicie dokonanie wykładni uzasadnienia powołanego wyroku, to - jak wskazano wyżej – skarżący złożyli go jako alternatywny w stosunku do wniosku o sprostowanie i dotyczy tych samych treści uzasadnienia. Według art. 158 ppsa sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści; co – jak zasadnie wskazują skarżący - dotyczy także uzasadnienia wyroku.
W nawiązaniu do przedmiotu niniejszej sprawy tj. interpretacji indywidualnych wydanych wyłącznie na podstawie okoliczności przedstawionych przez skarżących – wnioskodawców, Sąd nie znajduje podstaw do stwierdzenia zaistnienia w przedmiotowym uzasadnieniu niejasności, sprzeczności, wątpliwości itd. o takim charakterze, który uzasadniałby dokonywanie wykładni czyli sformułowanie stwierdzeń wyjaśniających stanowisko Sądu w sposób bardziej wyraźny, niż zawarte w "dotychczasowym" uzasadnieniu. W przedstawionych przez skarżących – w ich uzasadnieniu niekorelujących – fragmentach uzasadnienia wyroku mowa jest o wartości nominalnej, a nie ma tam mowy ani o historycznych kosztach uzyskania przychodu, ani o wartości historycznej, a w związku z tym nie jest dopuszczalna taka zmiana tych fragmentów uzasadnienia, która w istocie wprowadzałaby nowe pojęcia – określenia.
Uzasadnienie wniosku w przedmiocie sprostowania – wykładni wskazuje zresztą na tę wartość nominalną a jeśli, w ocenie skarżących, uzasadnienie wyroku jest wadliwe, to "naprawienie" tej wadliwości nie może nastąpić w trybie wykładni; zaś w ocenie Sądu w przedmiotowym uzasadnieniu wyjaśnione zostały przesłanki uchylenia zaskarżonej interpretacji – i nie można w drodze wykładni "poszerzać" tej argumentacji; przy czym prawidłowość przyjętych przez Sąd przesłanek i ich wyjaśnienie podlega ewentualnej ocenie sądu wyższej instancji.
W niniejszych sprawach, zarówno Minister Finansów, jak i tut. Sąd, odnosił się wyłącznie do okoliczności przedstawionych przez skarżących we wnioskach o interpretację i w związku z tym powoływanie się w obecnym wniosku o sprostowanie – wykładnię na konieczność uzupełnienia uzasadnienia o dalsze "rozwinięcie" przesłanek niepodzielenia przez Sąd stanowiska organu, jest w ocenie Sądu nieuzasadnione.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd odmówił także, jako nieuzasadnionemu wnioskowi skarżących w przedmiocie dokonania wykładni przedmiotowego uzasadnienia wyroku.