Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. R.W. (dalej skarżący), wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lipca 2010 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 500 zł z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to zostało mu doręczone - zgodnie z zalegającym w aktach potwierdzeniem odbioru – 26 lipca 2010 r. Na skutek niezastosowania się do tegoż wezwania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. I SA/Rz 471/10, (doręczonym 27 sierpnia 2010 r.), odrzucił skargę R.W.
Skarżący wnioskiem z dnia 2 września 2010 zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na powyższą decyzję. Jako argument podał stan swojego zdrowia, który w czasie wyznaczonym w wezwaniu do wniesienia opłaty sądowej od skargi, nie pozwalał mu na dokonanie tej czynności. Skarżący udał się jedynie do lekarza i nie opuszczał domu, w oczekiwaniu na poprawę stanu zdrowia. Nastąpiło to dopiero dwa dni przed sporządzeniem niniejszego wniosku i tym samym możliwe stało się porządkowanie wszelkich zaległych spraw skarżącego, w tym związanych ze skargą. Do wniosku załączył pismo o zwolnienie od kosztów sądowych oraz zaświadczenie od lekarza specjalisty datowane na dzień 30 lipca 2010 r.
Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej w skrócie P.p.s.a.- jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica)
W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Okoliczności faktyczne powołane we wniosku, tj. złe samopoczucie związane z leczonymi schorzeniami, nie wskazują na to, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać zaniechanie skarżącego. Skarżący od otrzymania wezwania do uzupełnienia braków skargi w postaci uiszczenia opłaty sądowej miał siedem dni na dokonanie tej czynności. Przedłożone zaświadczenie lekarskie, z uwagi na fakt, że jest nieczytelne prawdopodobnie odnosi się do niedyspozycji skarżącego w dniach od 26 lipca 2010 r. do 4 sierpnia 2010 r. Skoro skarżący w swoim stanie zdrowia był w stanie udać się do lekarza w czasie biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, na co wskazuje owo zaświadczenie lekarskie, ponieważ widnieje na nim data 30 lipca 2010 r., mógł również przy dochowaniu minimum staranności dochować terminu do uiszczenia wpisu od skargi lub z uwagi na sytuację materialną, w terminie do jego uiszczenia, złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Uiszczenie wpisu czy też złożenie wniosku o zwolnienie od tej opłaty nie jest czynnością, którą należy dokonać osobiście w sądzie. Skarżący mógł dokonać czynności w ustawowym terminie, wyręczając się inną osobą, np. domownikiem. Jako uczestnik postępowania sądowego powinien bowiem dochować szczególnej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw.
Konkludując – przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2005r., sygn. akt FZ 707/2004, system LexPolonica). Przyczyn zaś takich, w rozpoznawanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.