Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 maja 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Rada Adwokacka w [.] wyznaczyła do pełnienia tej roli adwokata MB.
Wyrokiem z 7 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wywiodło skargę kasacyjną. Na żądanie adwokata MB Okręgowa Rada Adwokacka w [.] wyznaczyła do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokat PG, która na rozprawę 12 grudnia 2017 r. udzieliła substytucji adwokat AK. W piśmie z 18 kwietnia 2018 r. adwokat PG zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które - według oświadczenia, nie zostały opłacone w całości ani części.
Rozpoznając powyższy wniosek należy zauważyć, że postępowanie sądowe w pierwszej instancji zostało wszczęte przed 15 sierpnia 2015 r., a regulacje wykonawcze dotyczące opłat ulegały w toku postępowania sądowego zmianom. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) zostało zastąpione rozporządzeniem z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800), które w § 21 stanowiło, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Natomiast w dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie, wydane na podstawie delegacji z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), które w § 22 stanowiło, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Akt ten zastąpiło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), które w § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W sprawie I SA/Rz 307/15 postępowanie pierwszej instancji zakończyło się wyrokiem z 7 lipca 2015 r., a skargę kasacyjną wywiedziono w sierpniu 2015 r. Postępowanie w drugiej instancji wszczęte zostało zatem przed 1 stycznia 2016 r. Należne adwokatowi wynagrodzenie ustalić więc należało w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z jego § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c), za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (tj. z 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Wynagrodzenie ulega powiększeniu na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z przepisami art. 41 i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), wynosi 23 %.
Pełnomocnik, wyznaczony na zasadzie art. 253 § 3 Ppsa, wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie brał wcześniej udziału w tej sprawie, nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej. Wobec tego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 § 1 i 2 Ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., przyznałem należne mu wynagrodzenie w kwocie 120 zł, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, tj. 27,60 zł, łącznie 147,60 zł. Na podstawie art. 250 § 2 Ppsa wynagrodzenie obniżono z 75% do 50% stawki, ponieważ z akt nie wynika, aby poza obecnością (reprezentacją) na rozprawie skarżącemu udzielono innej formy pomocy prawnej, w tym aby pełnomocnik podejmowała czynności procesowe.