Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") z dnia 23 kwietnia 2026 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.78.2026.2.MF, dotycząca wykładni przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm. dalej: u.p.d.o.p.) wydana na wniosek A. spółka z o. o. w P.(dalej: "strona", "spółka", "skarżąca", "wnioskodawca").
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych spółka wskazała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, polskim rezydentem podatkowym. Powstała z przekształcenia spółki jawnej (wpis przekształcenia w KRS z dnia 2 maja 2024 r.).
Od 1 czerwca 2024 r. wnioskodawca jest opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek (dalej: "estoński CIT").
Wnioskodawca posiadał wierzytelność względem kontrahenta (dalej: "kontrahent"), która powstała w okresie prowadzenia działalności w formie spółki jawnej.
W listopadzie 2019 r. Sąd Rejonowy w W. ogłosił upadłość kontrahenta. W związku z tym w księgach wnioskodawcy został utworzony odpis aktualizujący na ww. wierzytelność.
W czerwcu 2025 r. Sąd Rejonowy w W. stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego, a wierzytelność została odpisana jako nieściągalna.
W uzupełnienia wniosku spółka uszczegółowiła, że:
Wierzytelność została zarachowana jako przychód należny po stronie wspólników spółki jawnej, z której przekształcenia powstała. Od 1 czerwca 2024 r. do 31 grudnia 2027 r. - data jaką wpisano do ZAW-RD jako początek oraz koniec okresu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Obecnie wnioskodawca nie podjął decyzji, kiedy zakończy opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek.
Odpis aktualizujący został ujęty w księgach w 2019 r. w związku z ogłoszeniem upadłości kontrahenta, zgodnie z art. 35b ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości.
Odpis aktualizujący został uwzględniony w wyniku finansowym netto spółki za 2019 r.
Odpis aktualizujący wierzytelności, o której mowa we wniosku nie został ujęty w korekcie wstępnej, o której mowa w art. 7aa ust. 2 u.p.d.o.p.
Postanowienie Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta dokumentujące nieściągalność wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p. jest prawomocne.
Wierzytelność, jak każda wierzytelność, w przyszłości ulegnie przedawnieniu (bieg przedawnienia może być zawieszany lub przerywany przez czynności określone w kodeksie cywilnym); na moment dokonywania odpisu oraz na moment udokumentowania nieściągalności wierzytelność nie była przedawniona; na moment składania wniosku wierzytelność nie jest przedawniona.
W oparciu o tak przedstawione zdarzenie przyszłe spółka zadała pytanie, czy po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wierzytelność względem Kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p.?
Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie spółka wskazała, że po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, będzie mogła zaliczyć wierzytelność względem kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów.
W ocenie spółki u.p.d.o.p., nie określa, w którym momencie możliwe jest rozpoznanie jako kosztu wierzytelności nieściągalnej.
Zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Z kolei w myśl art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Podsumowując, nieściągalna wierzytelność zaliczana jest do kosztów uzyskania przychodów w dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:
- - wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji) oraz
- - nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana.
Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi (tj. późniejszy) z warunków (tak m.in. interpretacja indywidualna z dnia 26 lutego 2025 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.27.2025.1.AK).
Zakończenie postępowania upadłościowego umożliwia wyksięgowanie nieściągalnej należności, na którą jednostka dokonała uprzednio odpisu aktualizującego jej wartość, co następuje z jednoczesnym z wyksięgowaniem tego odpisu. Stanowi to dokonanie wyżej wspomnianego zapisu w ewidencji, który jest warunkiem ujęcia nieściągalnej wierzytelności jako kosztu uzyskania przychodu.
Celem powyższej regulacji jest zapewnienie, aby podatnicy nie ponosili ciężaru podatkowego z tytułu wierzytelności, które nie zostały spłacone.
W ocenie wnioskodawcy, aby realizacja tego celu była możliwa, należy przyjąć, że wierzytelność, która stała się nieściągalna w okresie estońskiego CIT, może być rozpoznana jako koszt uzyskania przychodu po zakończeniu stosowania estońskiego CIT.
Potwierdza to wykładnia art. 16 ust. 1 pkt 48c u.p.d.o.p., zgodnie z którym nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów wydatków, odpisów, rezerw i innych kosztów poniesionych w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek i uwzględnionych w wyniku finansowym netto podatnika za dowolny rok tego okresu zgodnie z przepisami o rachunkowości.
Z powyższego przepisu wynika, że jedynie te koszty poniesione w okresie estońskiego CIT nie mogą być kosztem podatkowym, które zostały ujęte w wyniku finansowym netto w okresie stosowania estońskiego CIT. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, odpis został ujęty w wyniku finansowym netto przed rozpoczęciem stosowania estońskiego CIT (w roku ogłoszenia upadłości), a nie w trakcie stosowania estońskiego CIT.
Wykładnia a contrario powyższej regulacji wskazuje, że koszty podatkowe poniesione w okresie estońskiego CIT, nieujęte w wyniku finansowym netto, mogą być kosztem po zakończeniu stosowania estońskiego CIT.
W interpretacji indywidualnej z dnia z dnia 23 kwietnia 2026 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny wskazał, że zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych, może mieć miejsce przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
- - dokonania rachunkowego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej w księgach rachunkowych,
- - udokumentowania nieściągalności wierzytelności w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p.
Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków.
Ponieważ, jak wynika z wniosku, drugi warunek zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p. wierzytelności nieściągalnej (tj. której nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p. - prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta) został ziszczony jeszcze w momencie gdy spółka była opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek. Zatem wierzytelność nieściągalna mogłaby stanowić koszt uzyskania przychodu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p. właśnie w tym momencie gdyby spółka nie była opodatkowana na zasadach ryczałtu od odchodów spółek.
Organ wskazał, że powołany przez wnioskodawcę art. 16 ust. 1 pkt 48c u.p.d.o.p. nie odnosi się do takiej sytuacji, tylko do sytuacji gdy wydatek był poniesiony w momencie gdy podatnik był opodatkowany ryczałtem, natomiast jego ujęcie w rachunku podatkowym (potrącenie) zgodnie z u.p.d.o.p. przypadałoby na okres gdy podatnik przeszedł na zasady ogólne. Wtedy wydatek taki stanowiłby koszt podatkowy pod warunkiem, że na gruncie ustawy o rachunkowości nie był kosztem bilansowych i nie był ujęty w wyniku finansowym w okresie opodatkowania ryczałtem.
W związku z powyższym, skoro wierzytelność nieściągalna mogła być kosztem w momencie, kiedy spółka była opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek, to po zakończeniu opodatkowania ryczałtem i przejściu na zasady ogólne spółka nie może już zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów ww. wierzytelności nieściągalnej na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p., bowiem warunek udokumentowania nieściągalności wierzytelności został ziszczony, w momencie kiedy spółka była na ryczałcie.
W skardze na powyższą interpretację spółka zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego,
- a) art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na odmowie uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku spełniającego wszystkie materialne przesłanki przewidziane ustawą, wyłącznie z uwagi na okoliczność, że stwierdzenie nieściągalności przypadło na okres opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek,
- b) art. 84 i art. 217 Konstytucji RP (zasada powszechności opodatkowania i nakaz ustawowego określenia elementów podatku) oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zasada równości), poprzez uznanie, że podatnik opodatkowany ryczałtem może być pozbawiony prawa do kosztu dostępnego dla podatników opodatkowanych w momencie stwierdzenia nieściągalności wierzytelności na zasadach ogólnych.
- 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,
- a) art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie pełnej oceny argumentów strony skarżącej dotyczących wykładni językowej i celowościowej u.p.d.o.p.,
- b) art. 120 w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych wynikających z niedookreśloności przepisów regulujących przejście między reżimem ryczałtu od dochodów a opodatkowaniem na zasadach ogólnych na niekorzyść podatnika, podczas gdy zasada in dubio pro tributario nakazuje rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika. Organ nie wykazał, że przeprowadzona wykładnia jest jedyną możliwą i że nie istnieją racjonalne argumenty przemawiające za stanowiskiem strony skarżącej.
W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi spółka przedstawiła argumentację przemawiającą za słusznością jej stanowiska, która była przez nią prezentowana na wcześniejszym etapie postępowania przed organem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. Indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Interpretacja indywidualna ma zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym, a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym. Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 40/16).
Dodać przy tym należy, że stosownie do treści art. 57a p.p.s.a., sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Istotą sporu w sprawie jest kwestia, czy spółka po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, będzie mogła zaliczyć wierzytelność nieściągalną do kosztów uzyskania przychodów, która została odpisania jako nieściągalna w księgach rachunkowych w momencie opodatkowania na zasadach ogólnych, a udokumentowanie nieściągalności wierzytelności nastąpiło w czasie kiedy spółka opodatkowana była ryczałtem od dochodów spółek.
W sporze tym rację należy przyznać Dyrektorowi KIS.
W ocenie Sądu na stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest prawidłowe. Należy zgodzić się z organem, że zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych, może mieć miejsce przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
- - dokonania rachunkowego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej w księgach rachunkowych,
- - udokumentowania nieściągalności wierzytelności w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p.
Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków.
Jeżeli drugi z warunków zostanie spełniony w roku podatkowym kiedy spółka opodatkowana jest ryczałtem od dochodów spółek to nie ma możliwości w tym okresie uznania tej wierzytelności za koszt uzyskania przychodu. Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku spółki, że w momencie przejścia z opodatkowania z ryczałtu od dochodów spółek na zasady ogólne będzie ona miała prawo do takiego rozliczenia tej wierzytelności. W tym bowiem przypadku warunek udokumentowania nieściągalności wierzytelności został ziszczony, w momencie kiedy spółka była na ryczałcie.
Przyjęcie stanowiska spółki za prawidłowe oznaczałoby w istocie, że o możliwości uznania wierzytelności nieściągalnej za koszt uzyskania przychodu decydowałaby spółka zmieniając zasady opodatkowania. Wymaga tutaj podkreślenia, że czas w którym istnieje możliwość uznania wierzytelności za nieściągalną związany jest z momentem udokumentowania jej nieściągalności.
Zatem wierzytelność nieściągalna mogłaby stanowić koszt uzyskania przychodu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p. w momencie udokumentowania nieściągalności wierzytelności, gdyby spółka nie była opodatkowana na zasadach ryczałtu od odchodów spółek. Zmiana formy opodatkowania przez spółkę nie oznacza, że ziszczenie się warunku udokumentowania nieściągalności wierzytelności zostaje przesunięty w czasie i że warunek ten zostaje spełniony w okresie, kiedy spółka opodatkowana jest już na zasadach ogólnych. Wręcz przeciwnie warunek ten został spełniony w momencie, kiedy spółka opodatkowana była ryczałtem od dochodów i to ta okoliczność z uwagi na specyfikę opodatkowana w ten sposób stała na przeszkodzie rozliczenia wierzytelności nieściągalnej jako kosztów uzyskania przychodów.
W związku z powyższym, nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że Dyrektor KIS wydając zaskarżoną interpretację naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na odmowie uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku spełniającego wszystkie materialne przesłanki przewidziane ustawą, wyłącznie z uwagi na okoliczność, że stwierdzenie nieściągalności przypadło no okres opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Jak wynika z wniosku, co do zasady, drugi warunek umożliwiający zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p. wierzytelności nieściągalnej (tj. której nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p. - prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta) został ziszczony jeszcze w momencie gdy skarżąca była opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek i gdyby wówczas skarżąca była opodatkowana na zasadach ogólnych to wierzytelność nieściągalna mogłaby stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p. Taka okoliczność jedna w sprawie nie zachodziła.
Powołany przez skarżącą art. 16 ust. 1 pkt 48c u.p.d.o.p. odnosi się natomiast tylko do sytuacji gdy wydatek był poniesiony w momencie gdy podatnik był opodatkowany ryczałtem, natomiast jego ujęcie w rachunku podatkowym (potrącenie) zgodnie z u.p.d.o.p. przypadałoby na okres gdy podatnik przeszedł na zasady ogólne. Wtedy wydatek taki stanowiłby koszt podatkowy pod warunkiem, że na gruncie ustawy o rachunkowości nie był kosztem bilansowych i nie był ujęty w wyniku finansowym w okresie opodatkowania ryczałtem. W związku z powyższym, skoro spełnienie drugiego z warunków uznania wierzytelności za nieściągalną miało miejsce gdy skarżąca była opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek, to nie jest możliwe niejako przesunięcie nabycia prawa do odliczenia kosztów podatkowych do czasu gdy po zakończeniu opodatkowania ryczałtem skarżąca przejdzie na zasady ogólne.
Trzeba tutaj zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że wybór opodatkowania ryczałtem jest prawem na zasadzie dobrowolności, a nie obowiązkiem podmiotu gospodarczego. Z wyborem tej formy opodatkowania wiążą się liczne ułatwienia podatkowe lecz również, liczne ograniczenia, w tym dotyczące braku możliwości rozliczania kosztów podatkowych. Przed wyborem ryczałtu warto więc zastanowić się która z form opodatkowania, w okolicznościach w jakich znajduje się podmiot gospodarczy, jest lepsza aby w przyszłości nie ponosić negatywnych konsekwencji podjętych działań, np. w postaci braku możliwości skorzystania z uprawnień dostępnych podmiotom opodatkowanych na zasadach ogólnych.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że Dyrektor KIS wydając zaskarżoną interpretację naruszył przepisy art. 121 § 1 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie pełnej oceny argumentów strony skarżącej dotyczących wykładni językowej i celowościowej ustawy u.p.d.o.p.
W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja indywidualna zawiera właściwe uzasadnienie prawne oceny stanowiska skarżącej, udzielone na podstawie przepisów prawa podatkowego. Pamiętać przy tym należy, że interpretacja ma na celu w sposób zwięzły udzielenie właściwej odpowiedzi na zadane pytanie przy jednoczesnej ocenie stanowiska wnioskodawcy.
Podsumowując, nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego zawartych w Ordynacji podatkowej. Organ wydał interpretację indywidualną na podstawie przepisów prawa, nie wykraczając poza granice przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a z przedstawionego uzasadnienia wynika, jakimi przesłankami kierował się wydając interpretację. Istotne jest, że z wydanej interpretacji indywidualnej w sposób niebudzący wątpliwości wynika stanowisko organu podatkowego oraz jego podstawa prawna.
W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa, a w sprawie nie wystąpiły wątpliwości, o których mowa w art. 2a Ordynacji podatkowej. Dyrektor KIS nie naruszył też zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak bowiem słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o naruszeniu normy nakazującej organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (zob. np. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1797/15).
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.