Uzasadnienie
Sygn. I SA/Rz 227/11
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2011, sygn. I SA/Rz 227/11 J.W. (dalej: skarżący) zwrócił się ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek o prawo pomocy w takim samym zakresie w tej sprawie już raz rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. I SA/Rz 227/11 oddalił tenże wniosek skarżącego. Powyższe postanowienie zostało skontrolowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 30 września 2011 r. sygn. II FZ 409/11 oddalił zażalenie skarżącego na ww. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W kolejnym, a obecnie rozpoznawanym wniosku skarżący podał, że nie osiąga żadnych dochodów, nie pracuje i nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada statusu osoby bezrobotnej, pomieszkuje u syna, leczy się z uwagi za zły stan zdrowia. Wyjaśnił, że pomimo braku jakichkolwiek dochodów, nie korzysta z pomocy społecznej a z pomocy syna, zaś w zakresie wyżywienia – z pomocy przyjaciółki. Skarżący nie zadeklarował żadnego majątku nieruchomego ani rzeczy ruchomych. Wyjaśnił, że nie posiada żadnych środków transportu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy z daty 16 lutego 2012 r. jest kolejnym już wnioskiem skarżącego J.W. w tym przedmiocie w tej samej sprawie. Skoro poprzedni, o czym powyżej nadmieniono, został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., zaś wniesione zażalenie na to orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił (postanowienie z dnia 30 września 2011 r., sygn. II FZ 409/11), to tym samym postanowienie w kwestii prawa pomocy stało się prawomocne. Kolejny zatem wniosek skarżącego należało potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego ma art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie – a do takiej kategorii należy zaliczyć postanowienia w przedmiocie prawa pomocy- mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Należy podkreślić, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970 r., sygn. II CZ 139/70, OSPiKA 1971, nr 10, poz. 178). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy", zgodnie z orzecznictwem i doktryną, należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane (por. T.Ereciński, w: T. Ereciński (red)., Komentarz..., s. 661).
W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy zmiana musiałaby być tego rodzaju, by przyznanie prawa pomocy stało się zasadne. Mogłoby się to stać tylko w przypadku zmiany polegającej na pogorszeniu się sytuacji materialnej strony, co wnioskodawca musiałby wykazać, zgodnie z regułami, jakimi rządzi się postępowanie w przedmiocie prawa pomocy.
Skarżący nie wskazał na okoliczności, które mogłyby zostać ocenione w taki sposób, że uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 15 czerwca 2011 r. W rozpoznawanym obecnie wniosku skarżący podaje dokładnie te same dane, które w poprzednim postępowaniu z zakresu prawa pomocy sądy dwóch instancji uznały za niewystarczające (niewiarygodne) do przyznania prawa pomocy. Z porównania wniosków złożonych na formularzach PPF z 16 maja 2011r. (k.24) i 16 lutego 2012 r. wynika jedynie, że argumentacja obecnego wniosku została poszerzona o treść wyjaśnień złożonych w związku z wezwaniem do złożenia dodatkowego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego (k.30).
Zatem argumentacja podnoszona przez skarżącego, a mająca przemawiać za przyznaniem mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nie uległa żadnej zmianie. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w rozpatrywanym obecnie wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały już wzięte pod uwagę poprzednio, a zatem nie doszło do zmiany sytuacji w sprawie, umożliwiającej uznanie, że obecnie skarżący wykazał się przesłankami z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji oczywistym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, związany swoimi ustaleniami poczynionymi w poprzednim postępowaniu oraz orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może uwzględnić wniosku skarżącego.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 165 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.