Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 grudnia 2017 r. przyznałem skarżącej prawo pomocy i ustanowiłem dla niej pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [.] wyznaczyła do pełnienia tej roli w dniu 10 stycznia 2018 r. radcę prawnego RB.
W dniu 24 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 9 listopada 2017 r., wnioskując także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które – według oświadczenia, nie zostały opłacone w całości ani części.
Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej "Ppsa", wyznaczony – na zasadzie prawa pomocy, radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). W myśl jego § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) opłata ta wynosi 180 zł (tj. 75 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), i na podstawie § 4 ust. 3 ulega ona podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z art. 41 i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), wynosi 23 %. Pełnomocnik ustanowiony na etapie postępowania drugiej instancji podjął w sprawie czynności procesowe, opracował opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł ją w terminie określonym w przepisach art. 177 § 2 – 4 Ppsa, a Sąd ocenił ją jako spełniającą wymagania należytej staranności określone w art. 177 § 5 Ppsa.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 § 1 Ppsa oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 4 ust. 3 rozporządzenia, przyznałem należne pełnomocnikowi wynagrodzenie.