Uzasadnienie
A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2009 r., Nr (...), w przedmiocie orzeczenia o jego odpowiedzialności, jako byłego członka zarządu spółki, za zaległości podatkowe tejże spółki, w łącznej kwocie 78 110,49 zł oraz odsetki od tej sumy w wysokości 36 549 zł.
Następnie skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go tym, że zachodzi duże prawdopodobieństwo pozytywnego rozpatrzenia jego skargi. Oprócz tego stwierdził także, iż podjęte w stosunku do niego czynności egzekucyjne spowodują całkowitą ruinę jego bieżących dochodów oraz skutkować będą niewypłacalnością wobec wszystkich wierzycieli, między innymi tych, na rzecz których spłaca on kredyty.
Skarżący zaznaczył także, że od 2008 r. cierpi na pogłębiającą się depresję, będącą skutkiem stresu, spowodowanego również grożącą mu egzekucją, która może pociągnąć za sobą nieodwracalne zmiany w jego stanie majątkowym, a dalszej kolejności osobistym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako: P.p.s.a./, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z brzmienia powołanych wyżej przepisów P.p.s.a wynika, że jedną z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków. Ocena wystąpienia tej przesłanki pozostawiona jest uznaniu Sądu.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącego należy stwierdzić, iż w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił on, że wykonanie zaskarżonej decyzji, opiewającej na znaczną kwotę, wiązałoby się z możliwością zaistnienia nieodwracalnych skutków. Jeżeli skarżący nie jest osoba majętną, to ewentualna egzekucja mogłaby spowodować nieodwracalne skutki w jego sytuacji, zarówno majątkowej i rodzinnej. Takie skutki rodzi zbycie w toku egzekucji ruchomości czy też nieruchomości. Ponadto jeżeli skarżący cierpi na pogłębiającą się depresję to dodatkowy stres mógłby jeszcze spowodować pogorszenie jego stanu zdrowia.
Jednocześnie w tym miejscu należy podkreślić, że wbrew twierdzeniem skarżącego, przesłanki wstrzymania nie stanowi stopień prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi, albowiem nie wynika to z brzmienia art. 61 P.p.s.a, co więcej, Sąd na tym etapie postępowania, będącego postępowaniem wpadkowym, nie jest umocowany do dokonywania merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i wypowiadania się w jakikolwiek sposób na temat zasadności wniesionej skargi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.