Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2015 r., dotyczącą ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, zawarł on wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. W zakresie swojego wniosku powołał się na art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący, poza przytoczeniem jednostek redakcyjnych P.p.s.a., regulujących sposób udzielania skarżącym ochrony tymczasowej, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, nie uzasadnił swojego wniosku w jakikolwiek sposób. W związku z tym nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanej do niego decyzji. Sama bowiem wysokość zobowiązania podatkowego, określona zaskarżonym rozstrzygnięciem, rozpatrywana w oderwaniu od kontekstu, jaki stanowi sytuacja ekonomiczna skarżącego, nie może stanowić podstawy uwzględnienia jego wniosku, gdyż nie mieści się w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.