Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r., sygn. I SA/Rz 1085/13, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając dla niego adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Rzeszowie wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego adwokata T. P..
Adwokat T. P. sporządził w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2014 r., sygn. I SA/Rz 1085/13, oddalającego skargi obojga skarżących (skarżącego B. S. i jego żony).
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 października 2016 r., sygn. II FSK 2542/14, oddalił skargi kasacyjne skarżącego oraz jego żony.
Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2016 r. adwokat T. P. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, która nie została opłacona.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu (jeżeli chodzi o pełnomocników ustanowionych z urzędu przed 1 stycznia 2016 r.) reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.461, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosiła 7200 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 a, w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I, wynosiła 841 534 zł. Tak więc, w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, stawka za sporządzenie skargi kasacyjnej będzie wynosiła 75 % wskazanej wyżej kwoty, gdyż adwokat nie reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji, a więc 5 400 zł.
Przyznane adwokatowi wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %, tj. o kwotę 1 242 zł.
Mając na uwadze powyższe przyznano adwokatowi T. P. kwotę 5 400 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług w wysokości 1 242 zł (łącznie 6 642 zł).