Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. I SA/Rz 1045/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W komparycji przedmiotowego postanowienia doszło do oczywistej omyłki poprzez pominięcie imienia i nazwiska sędziego przewodniczącego.
Jak wynika z akt sprawy postanowienie to zapadło zgodnie z art. 16 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w składzie jednego sędziego, co nie budzi wątpliwości z uwagi na podpis złożony pod jego sentencją jak i podpis pod jego częścią motywacyjną. Z kolei jaki był personalnie skład sądu jednoznacznie wynika z treści zarządzenia sporządzonego i zawartego bezpośrednio pod uzasadnieniem tegoż rozstrzygnięcia, tworzących razem immamentną całość. Oczywistość rzeczonej omyłki wynika także z faktu, że niniejsza sprawa została wyznaczona przez Przewodniczącego Wydziału do referatu SSO del. do WSA Piotra Popka, a ten sędzia jest aktualnie jedynym sędzią delegowanym z sądu powszechnego do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedoskonałości, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a stosownie do art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie zaś art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z powołanych przepisów wynika zatem, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Dostrzeżony w niniejszej sprawie błąd wystąpił wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jego sprostowanie nie prowadzi do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając w oparciu o art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.