Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO), po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: spółka/skarżąca) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...], określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013r. do maja 2015r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 14 czerwca 2013r.,skorygowaną następnie w dniu 23 września 2013r., w której wykazała w rubryce odnoszącej się do pojemności pojemnika 7000 l, ilości pojemników "0,37", kwota "309,70". W dniu 16 marca 2015r. spółka złożyła kolejna korektę deklaracji w związku ze zmianami od 1 marca 2015r., w której wykazała 0,348 pojemnika o pojemności 7000 l i kwotę 291,28zł.
Pismem z dnia 18 marca 2015r. Burmistrz Miasta i Gminy wezwał spółkę do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi według wzoru określonego uchwałą Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie z dnia 24 lutego 2014r., nr LIII/330/2014, wskazując jednocześnie, że do wyliczenia miesięcznej opłaty nie można przyjmować części pojemnika.
W dniu 24 marca 2015r. spółka złożyła korektę deklaracji na wskazanym przez organ I instancji wzorze, jednakże nadal wykazała ułamkową liczbę pojemnika, tak jak w deklaracji z dnia 16 marca 2015r. W piśmie z dnia 23 marca 2015r. spółka wyjaśniła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu odnośnie braku możliwości przyjęcia - do wyliczenia miesięcznej opłaty - części pojemnika.
Pismami z dnia 13 kwietnia 2015r. i z dnia 30 marca 2015r. organ I instancji ponownie wezwał spółkę do skorygowania złożonej deklaracji. W odpowiedziach na wezwania spółka poinformowała, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. Burmistrz Miasta i Gminy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 lipca 2013r. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. określił spółce wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za: lipiec 2013r. w wysokości 512,94zł, sierpień 2013r. – 512,94zł, wrzesień 2013r. - 512,94zł. październik 2013r. - 512,94zł, listopad 2013r. - 512,94zł, grudzień 2013r. - 512,94zł, styczeń 2014r. - 512,94zł, luty 2014r. - 512,94zł, marzec 2014r. - 512,94zł, kwiecień 2014r. – 497,04zł, maj 2014r – 497,04zł, czerwiec 2014r. - 512,94zł, lipiec – 2014r.- 488,04 zł, sierpień 2014r. - 497,04zł, wrzesień 2014r. - 497,04zł, październik 2014r. - 497,04zł, listopad 2014r. - 488,04zł, grudzień 2014r. - 472,17zł, styczeń 2015r. - 472,17zł, luty 2015r. 472,17zł, marzec 2015r. – 463,17zł, kwiecień 2015r. - 472,17zł, od maja 2015r. - 472,17zł.
Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie do SKO, które powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu
I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013r., poz. 1399 ze zm.) – dalej: ustawa o utrzymaniu czystości, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Zdaniem SKO, z uwagi na stwierdzenie przez organ I instancji, że złożone przez spółkę deklaracje zawierały nieprawidłowości, organ ten zobowiązany był do wszczęcia postępowania administracyjnego w celu określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2015r.
W ocenie organ odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wyliczył opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości oraz w oparciu o § 2 ust. 1 uchwały Nr XXXVI/231/2013 Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie z dnia 25 marca 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, zmienionej uchwały Nr LIII/328/2014 z dnia 24 lutego 2014r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2013 r., poz. 1924 oraz z 2014 r. poz. 950) i § 6 ust. 2 pkt 6 uchwały Nr LIII/332/2014 Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie z dnia 24 lutego 2014r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Nowa Sarzyna (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2014r., poz. 920) – dalej: uchwała w sprawie uchwalenia regulaminu. Organ II wskazał, że zgodnie z tymi przepisami właściciel nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ma obowiązek wyliczyć w deklaracji opłatę stanowiącą iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.
Spółka określając wysokość miesięcznej opłaty prawidłowo wyliczyła ilość odpadów, biorąc pod uwagę zapisy Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy Nowa Sarzyna (dalej: Regulamin), natomiast nieprawidłowo wyliczyła wysokość opłaty przez przyjęcie tylko części pojemnika o pojemności 7000 l, w którym gromadzi odpady komunalne.
Zdaniem SKO, ilość pojemników wybranych przez podatnika musi być podana w liczbach całkowitych. Organ II instancji podkreślił, że wzór deklaracji przyjęty przez Radę Miejską w Nowej Sarzynie był został pozytywnie zweryfikowany przez Regionalną Izbę Obrachunkową w Rzeszowie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie wskazał, że deklaracja nie może zawierać zapisu o częstotliwości wywozu odpadów, gdyż określa ona tylko i wyłącznie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a częstotliwość wywozu ustalona została w Regulaminie.
W ocenie organu odwoławczego, dokonane przez spółkę powiązanie wysokości opłaty z pojemnością pojemnika, w którym gromadzi ona odpady komunalne i ich odbiorem na zgłoszenie, jest błędne. Opłata za odpady komunalne jest opłatą miesięczną i ma być wyliczona zgodnie z przepisami, przyjmując do wyliczenia stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Na opłatę tą nie ma wpływu częstotliwość wywozu i to w jakim pojemniku są gromadzone odpady. Wybór pojemników, spośród określonych w Regulaminie, należy do właściciela nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutu spółki dotyczącego nieprawidłowego ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za przyszłe okresy, SKO stwierdziło, że jest on nieuprawniony, ponieważ zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 6o ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości (od 1 lutego 2015r.) decyzje w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są decyzjami otwartymi, a zatem organ I instancji prawidłowo określił wysokość opłaty na poszczególne miesiące nie ustalając zamkniętego okresu.
Ustosunkowując się do zarzutu braku możliwości określenia w deklaracji pojemnika o pojemności 7000 l, organ II instancji podkreślił, że opłata za gospodarowanie odpadami ma charakter opłaty miesięcznej i nie jest w żaden sposób powiązania z częstotliwością odbioru odpadów, natomiast wybór pojemników należy do podmiotu gromadzącego odpady komunalne.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości, przez:
- a) jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji określającej wysokość opłaty, podczas gdy skarżący złożył stosowną deklarację, a dane w niej zawarte nie budzą wątpliwości,
- b) jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że można ustalić wysokość opłaty w drodze decyzji także za okresy poprzedzające okres objęty kwestionowaną przez organ deklaracją, podczas gdy z przepisu tego wyraźnie wynika, że decyzja organu może dotyczyć jedynie okresu objętego kwestionowaną deklaracją,
- 2. art. 6 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości, przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "liczba pojemników", o której mowa w tym przepisie musi być liczbą całkowitą, podczas gdy z przepisu nie wynika, że nie można zadeklarować ułamkowej części pojemnika, zwłaszcza w sytuacji gdy z Regulaminu jednoznacznie wynika możliwość nieregularnego odbioru odpadów ("na zgłoszenie"),
- 3. art. 61 ust. 1, art. 6m ust. 1 i 1a ustawy o utrzymaniu czystości w zw. z § 9 ust. 2 Regulaminu, przez błędną ich wykładnię polegającą na:
- a) błędnym przyjęciu, że deklaracja nie może zawierać zapisu o odbiorze odpadów na zgłoszenie i zapisu o częstotliwości wywozu odpadów,
- b) błędnym przyjęciu, że na wysokość opłaty nie ma wpływu to, czy odpady odbierane są na zgłoszenie, czy też z częstotliwością i terminach określonymi w Regulaminie,
- c) błędnym przyjęciu, że także w przypadku odbioru odpadów na zgłoszenie opłata ta ma charakter stałej opłaty miesięcznej i na jej wysokość nie ma wpływu częstotliwość wywozu odpadów,
- 4. art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości w zw. z § 9 ust. 2 Regulaminu przez wydanie decyzji w oparciu o wzór deklaracji stanowiącej załącznik do uchwały Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie z dnia 24 lutego 2014r., nr LlII/330/2014, w sprawie uchwalenia Regulaminu, a nie w oparciu o akt prawa miejscowego, jakim jest ww. Regulamin, z którym ten wzór jest sprzeczny, bo nie zawiera możliwości zaznaczenia wywozu odpadów na zgłoszenie,
- 5. art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu w czystości w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613) – O.p., przez określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za przyszłe okresy "do maja 2015r.", a więc w odniesieniu do przyszłych miesięcy, co do których zobowiązanie do uiszczenia opłaty jeszcze nie powstało, podczas gdy znowelizowany przepis art. 6o ust. 2 nie daje takiej podstawy.
W uzasadnieniu decyzji skarżąca podniosła, że w dniu 24 marca 2015r. złożyła poprawnie wypełnioną deklarację i nie było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca korzysta z pojemnika na odpady o poj.7000 l, co do którego wywóz możliwy jest jedynie na zgłoszenie. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom organów podatkowych, przepis art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu w czystości nie zabrania zadeklarowania ułamkowej części pojemnika. Przepisy nie zobowiązują do określenia iloczynu zadeklarowanych pojemników w przeliczeniu na miesiąc.
Skarżąca podkreśliła, że § 9 ust. 2 Regulaminu ustala odbiór na zagłoszenie w przypadku, gdy odpady gromadzone są w pojemnikach 7000 l. Zarzuciła też, że deklaracja nie przewiduje opcji wywozu na zgłoszenie, a wadliwość wzoru deklaracji wynika wyłącznie z winy organu administracji publicznej, za co skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności. Ponadto podniosła, że to nie deklaracja jest źródłem prawa, a Regulamin, zatem w przypadku sprzeczności, wiążące są przepisy Regulaminu, a te dopuszczają wywóz nieregularny, na zgłoszenie, w odniesieniu do pojemników o poj. 7000 l. Nieprawidłowo, według skarżącej, organ I instancji określił opłatę wyższą, co nie zostało poparte żadną argumentacją, ani poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym.
Ponadto, według skarżącej, decyzja nie powinna działać do przodu, gdyż określenie wysokości opłaty możliwe jest jedynie za okresy, w których powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Skarżąca zakwestionowała również możliwość ustalenia opłat za lata minione, za które organ nie kwestionował deklaracji.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie SKO utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w N. za okres od lipca 2013r. do maja 2015r.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy zasadnie obciążyły skarżącą opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wobec jej twierdzeń, że złożyła prawidłową deklarację, deklarując m.in. ułamkową część pojemnika na odpady.
W ocenie Sądu, stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe.
Stosownie do art. 6i ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Z przepisu tego wynika, że przedmiotową opłatę wnosi się za każdy miesiąc, w którym powstały odpady komunalne, a nie jak twierdzi skarżący "na zgłoszenie". Przepisy ustawy o utrzymaniu czystości nie przewidują innej formy ponoszenia opłaty. Nie można utożsamiać sposobu obliczenia opłaty, ze sposobem gromadzenia i usuwania odpadów. Podnoszona przez skarżącą możliwości odbioru odpadów "na zgłoszenie", o której mowa w Regulaminie (§9), w odniesieniu m.in. do odpadów gromadzonych w pojemnikach o pojemności 7000 l nie oznacza, że ten sposób gromadzenia odpadów może mieć wpływ na wysokość ponoszonej opłaty, bo jak wyżej wskazano, sposób ustalenia wysokości opłaty reguluje ustawa.
Z tych względów podnoszona przez skarżącą sprzeczność wzoru deklaracji z Regulaminem jest tylko pozorna. Skoro częstotliwość odbioru odpadów nie ma wpływu na wysokość opłaty, to brak przesłanek do wskazywania w deklaracji, że odpady będą odbierane "na zgłoszenie".
Sąd podziela również stanowisko SKO odnośnie braku możliwości zadeklarowania ułamkowej części pojemnika na odpady. Zgodnie z art. art.6j ust.3 ustawy o utrzymaniu czystości, w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określonej przez gminę.
W ocenie Sądu, skoro w ww. przepisie mowa jest o "iloczynie zadeklarowanej liczby pojemników", musi to być cały pojemnik, a nie jego ułamkowa część. Wybór metody ustalenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie dotyczy nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, zatem metoda ustalenia opłaty jest jedna – ilość zadeklarowanych pojemników o określonej pojemności pomnożona przez stawkę.
Zdaniem Sądu, niezasadne są twierdzenia skarżącej, że wobec poprawności złożonych przez nią deklaracji, brak było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zadeklarowanie ułamkowej części pojemnika i w konsekwencji nieprawidłowe wyliczenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uprawniało organ I instancji -zgodnie z art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu w czystości - do wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości tej opłaty.
Stosownie do ww. przepisu, nie tylko w przypadku braku deklaracji, ale także w sytuacji uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie złożyła ona poprawnej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co wykluczałoby możliwość wydania decyzji administracyjnej określającej wysokość przedmiotowej opłaty.
W ocenie Sądu, niezasadne są również zarzuty skarżącej dotyczące okresu za jaki wydana została decyzja organu I instancji. Skarżąca zarzuca, że decyzja organu I instancji została nieprawidłowo wydana za okresy poprzedzające okres objęty kwestionowaną przez organ deklaracją o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zarzut ten jest niezrozumiały, gdyż jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowa deklaracja została przez skarżącą złożona 14 czerwca 2013r., a decyzja organu I instancji obejmuje okres od lipca 2013r. Skarżąca była wzywana przez organ I instancji do skorygowania złożonej deklaracji – jednakże w złożonych korektach w rubryce dotyczącej ilości pojemników wskazywała ułamkową część pojemnika, co jest niedopuszczalne na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, organ I instancji zasadnie objął decyzją kwestionowany okres. Z mocy art. 6q ustawy o utrzymaniu w czystości, w sprawie dotyczącej opłat stosuje się przepisy O.p. Prawo organu do skontrolowania prawidłowości złożonej deklaracji i ewentualnego wydania decyzji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wygasa zatem na zasadach dotyczących zobowiązań podatkowych.
Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej, że decyzja organu I instancji bezzasadnie określa opłaty za przyszłe okresy. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że stosownie do art. 6o ust. 2 i 3 ustawy o utrzymaniu w czystości, decyzja określająca opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter "otwarty", co oznacza, że jeżeli nie będzie zmian danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, to aktualna jest wysokość opłaty określona w decyzji. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zamieszczone w decyzji określenie "od maja 2015" znajduje uzasadnienie w treści art. 6o ust. 2 i 3 ww. ustawy.
Zarzut dotyczący nienależycie przeprowadzonego postępowania dowodowego, nie został przez skarżącą bliżej uzasadniony. Sąd nie dostrzegł w tym zakresie żadnych uchybień. W ocenie Sądu, w wydanych decyzjach organy podatkowe wyjaśniły swe stanowisko w sposób należyty.
Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.