Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w sprawie wymiaru W. i E. D. (dalej Skarżącym) podatku rolnego na 2014 r. w wysokości 251 zł.
Organ I instancji ustalił, że Skarżący są współwłaścicielami działki o nr [...] położonej w N. o łącznej powierzchni 2,93 ha, która posiada następującą klasyfikację gleboznawczą:
Grunty orne:
- - RIIIb-0,34ha
- - RIVa-l,02ha
- - RIVb-0,44ha
Użytki zielone:
- - Ł III-0,67 ha
- - PsIV -0,12 ha
Sady:
- - S PsIII-0,34 ha
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz. U. nr 143 poz. 3614) Gmina Żyraków została zaliczona do II okręgu podatkowego.
Mając na uwadze powyższe organ I instancji ustalił, że powierzchnia przeliczeniowa w/w gruntu wynosi 3,1395 ha. Na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustalono, że stanowiące własność Skarżących grunty stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, stąd też w decyzji ustalającej wysokość podatku rolnego na 2014 rok przyjęto stawkę dla gospodarstw rolnych stanowiącą równowartość 2,5q żyta. Zgodnie z uchwałą Nr XXXIV/295I13 Rady Gminy Ż. z dnia 8 listopada 2013r. cenę skupu żyta obniżono do kwoty 32 zł za 1 dt. Podatek rolny wyliczono w następujący sposób:
3,1395 ha przelicz. x (2,5 q x 32,00 zł) - 3,1395 ha przelicz. x 80,00 zł = 251,16 zł, tj. 251,00 zł.
W otwartym terminie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem, Skarżący nie przedłożyli żadnych informacji ani innych dokumentów, które miałyby wpływ na wymiar podatku rolnego.
W związku z powyższym organ I instancji określił Skarżącym wysokość podatku rolnego według wyżej przedstawionego wyliczenia.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podnieśli, że decyzja została oparta na wadliwej i błędnej inwentaryzacji nieruchomości rolnych. Dodatkowo podnieśli szereg innych zarzutów niezwiązanych z przedmiotowym postępowanie jak: nieprzeprowadzenie inwentaryzacji gruntów, nielegalną wycinkę drzew, nieprawidłowe i niezgodne z prawem działanie urzędników.
Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Sądu. Skarżąca podobnie jak w odwołaniu zarzuciła wyliczenie podatku na podstawie nieprawidłowo określonej powierzchni gruntów. Ponadto, podobnie jak w odwołaniu podniosła szereg zarzutów niezwiązanych z postępowaniem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. FSK 1457/2004 (Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl) iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw.
Skarga jest całkowicie niezasadna. W zasadzie zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania opodatkowanej powierzchni. Skarżący twierdzili bowiem, że opodatkowana powierzchnia nie odpowiada faktycznemu posiadaniu, że w rzeczywistości część nieruchomości znajduje się w posiadaniu innych osób, w związku z czym konieczne jest przeprowadzenie inwentaryzacji.
Tego rodzaju zarzuty nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu dotyczącym określenia podatku od nieruchomości.
Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 4. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne: podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24).
Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po 363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08, wszystkie orzeczenia znajdują się Centralnej Bzie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.
W świetle powyższego prawidłowo organ ustalił wysokość podatku na podstawie zapisów ewidencji gruntów.
Również pozostałe zarzuty jak nielegalna wycinka drzew czy nieprawidłowe działalnie poszczególnych urzędników, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w sprawie dotyczącej wymiaru podatku.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencja na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a.