Uzasadnienie
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...], sygn. akt [...], pismem z dnia [...] wezwano PB do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia [...] o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...].
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] uchylono zarządzenie o wezwaniu PB do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia [...] wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia [...] do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]. Tymczasem w dniu [...] w odpowiedzi na zarządzenie z dnia [...] skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie [...]. Wyrokiem z dnia [...] Sąd oddalił skargę, a postanowieniem z dnia [...] stwierdzono prawomocność wymienionego wyroku. W tym stanie rzeczy, wobec bezprzedmiotowości wezwania z dnia [...] należało uchylić zarządzenie o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Skarżący pismem z dnia [...] w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] wniósł o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Następnie pismem z dnia [...] wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...].
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił zażalenie PB na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] w przedmiocie uchylenia zarządzenia o wezwaniu PB do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi PB na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Wobec powyższego starszy referendarz sądowy zauważa, że skarżący nie był zobowiązany w przedmiotowej sprawie do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] uchylono zarządzenie z dnia [...], którym wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy należy zauważyć, że zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: http://www.wsjp.pl].
W ocenie starszego referendarza sądowego rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji, gdy na skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Stwierdzić zatem należy, że rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie stało się zbędne, a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć.
W tym miejscu zauważyć również należy, że rozstrzygnięcie w tym zakresie było możliwe bez merytorycznej oceny stanu rodzinnego, majątkowego i finansowego skarżącego, zatem nie było potrzeby przedłożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.