Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 października 2025 r. Wójt Gminy C. dokonał zarachowania wpłat dokonanych przez J. K. (dalej: strona, zobowiązana, skarżąca) z dni 17.06.2025 r., 18.07.2025 r., 19.08.2025 r., 22.09.2025 r. na poczet zobowiązań podatkowych.
Podstawę prawną postanowienia stanowiły m.in. przepisy art. 53 § 1 i § 4, art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm. dalej: O.p.).
Ww. postanowieniem wpłatę z dnia 17.06.2025 r. w wysokości 282,00 zł zaksięgowano na poczet:
- • III raty 2008 r. z terminem płatności do 15.09.2008 r., odsetkami od dnia 16.09.2008 r., kwota zobowiązania: 1000,00 zł, wpłata na należność główną: 100,58 zł, wpłata na odsetki: 181,42 zł.
Ww. postanowieniem wpłatę z dnia 18.07.2025 r. w wysokości 282,00 zł zaksięgowano na poczet:
- • III raty 2008 r. z terminem płatności do 15.09.2008 r., odsetkami od dnia 16.09.2008 r., kwota zobowiązania: 1000,00 zł, wpłata na należność główną: 34,70 zł, wpłata na odsetki: 63,00 zł,
- • IV raty 2008 r. z terminem płatności do 15.11.2008 r., odsetkami od dnia 16.11.2008 r., kwota zobowiązania: 999,00 zł, wpłata na należność główną: 66,16 zł, wpłata na odsetki: 118,14 zł.
Ww. postanowieniem wpłatę z dnia 19.08.2025 r. w wysokości 282,00 zł zaksięgowano na poczet:
- • IV raty 2008 r. z terminem płatności do 15.11.2008 r., odsetkami od dnia 16.11.2008 r., kwota zobowiązania: 999,00 zł, wpłata na należność główną: 100,83 zł, wpłata na odsetki: 181,17 zł.
Ww. postanowieniem wpłatę z dnia 22.09.2025 r. w wysokości 282,00 zł zaksięgowano na poczet:
- • IV raty 2008 r. z terminem płatności do 15.11.2008 r., odsetkami od dnia 16.11.2008 r., kwota zobowiązania: 999,00 zł, wpłata na należność główną: 100,40 zł, wpłata na odsetki: 181,60 zł.
W zażaleniu z dnia 27 października 2025 r. strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz o zwrot dokonanych wpłat bowiem cały podatek za 2025 rok został już zapłacony.
Strona wskazała, że zobowiązania za 2008 rok, na który księgowane są wpłaty uległy już przedawnieniu, albowiem postępowanie egzekucyjne dotyczące tych zaległości zostało umorzone już wiele lat temu, a zatem bieg terminu przedawnienia nie został przerwany.
Postanowieniem z dnia 20 marca 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 19.12.2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanej.
Strona w dniach 17.06.2025 r., 18.07.2025 r., 19.08.2025 r. i 22.09.2025 dokonała wpłat gotówkowych w kasie Urzędu Gminy C. w wysokości po 282,00 zł.
W dniu 30.09.2025 r. strona wniosła do Urzędu Gminy C. wniosek o wydanie postanowienia o sposobie zaksięgowania wpłat z dnia 17.06.2025 r., 18.07.2025 r., 19.08.2025 r., 22.09.2025 r.
Organ I instancji ustalił, że strona miała zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r., a także za lata kolejne. Organ dokonał zaliczenia i prawidłowo naliczył przy tym odsetki za zwłokę od rozpatrywanych zaległości podatkowych, zgodnie z art. 53 § 1 O.p., z zastrzeżeniem art. 54 O.p.
Wobec powyższego dokonane przez stronę wpłaty zostały prawidłowo zaksięgowane na zobowiązanie podatnika o najwcześniejszym terminie płatności tzn. na zobowiązania dotyczące III i IV raty za 2008 rok.
Zobowiązanie to nadal jest bowiem wymagalne. Przedmiotowe zobowiązanie zostało bowiem zabezpieczone poprzez wpis hipoteki przymusowej na nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy P. prowadzi księgę wieczystą pod numerem KW [...]
W myśl natomiast art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.
Przepisy prawa nie ograniczają jednak w żaden sposób możliwości dobrowolnego uregulowania zobowiązań objętych hipoteką.
Wobec powyższego, w wyniku przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizy zobowiązań strony istniejących na dzień 17 czerwca 2025 r. (a więc dzień dokonania pierwszej z wpłat) ustalono, że w dalszym ciągu nie została uregulowana część III raty oraz całość IV raty podatku od nieruchomości za 2008 rok.
Zatem wpłaty z dni 17.06.2025 r., 18.07.2025 r., 19.08.2025 r., 22.09.2025 r. prawidłowo zaksięgowane zostały na poczet najstarszych zaległości podatkowych strony na podstawie art. 62 § 1 O.p.
SKO podniosło, że zna przy tym orzecznictwo wypowiadające się na temat konstytucyjności art. 70 § 8 O.p., jednak podobnie jak organ pierwszej instancji pragnie wyraźnie zaznaczyć, że żadne z tych orzeczeń nie oznacza automatycznego zawieszenia stosowania tego przepisu lub ograniczenia w jego stosowaniu przez organy podatkowe.
Skoro bowiem konstytucyjność przepisu art. 70 § 8 O.p. nie została do tej pory skutecznie zakwestionowana, to przepis ten w dalszym ciągu korzysta z domniemania konstytucyjności. Organy podatkowe są w związku z tym zobowiązane do jego stosowania, co w niniejszej sprawie uczynił organ pierwszej instancji.
W konsekwencji przyjąć należało więc, że zaległości podatkowe strony dotyczące 2008 roku (oraz lat kolejnych) zabezpieczone wpisem do hipoteki przymusowej nadal istnieją i nie uległy przedawnieniu, a skoro zobowiązania te istnieją, to na podstawie art. 62 O.p. organ pierwszej instancji zobowiązany był do zaksięgowania dobrowolnych wpłat strony na poczet tych właśnie zobowiązań.
Organ odwoławczy podkreślił, że zaliczenie wpłaty podatku odbywa się w trybie czynności materialno-technicznej. Wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie w tej sprawie zawierało przy tym prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne i potwierdzało dokonanie z mocy prawa przedmiotowego zaliczenia.
Ma ono charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu wpłaty, nadpłaty, ani też o istnieniu zaległości podatkowej. Postanowienie organu załatwia jedynie kwestię zaliczenia wpłaty, a nie określenie jej wysokości.
Pismem z dnia 21 kwietnia 2026 strona wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów:
- - art. 120 O.p., poprzez nieprzestrzeganie przepisów prawa, w szczególności art. 70 § 1, § 4 i § 8 tej ustawy,
- - art. 122 O.p., poprzez brak podjęcia ze strony organu podatkowego działań zmierzających do ustalenia prawidłowej kwoty zaległości podatkowych,
- - art. 62 O.p., poprzez stwierdzenie, że zarachowanie wpłaty stanowi jedynie czynność techniczną, a w ocenie skarżącej przy zarachowaniu wpłat organ powinien dokonać analizy zobowiązań, na które dokonuje księgowań wpłat,
- - art. 70 § 1, § 4 i § 8 O.p., poprzez błędne określenie terminu przedawnienia zobowiązań strony.
W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy C. oraz stwierdzenie, że zobowiązania podatkowe skarżącej dotyczące 2008 roku wygasły wskutek przedawnienia. Fakt, że zostały one wpisane w postaci hipoteki przymusowej, na posiadanej nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy P. prowadzi księgę wieczysta pod numerem [...] nie upoważnia organu podatkowego do stwierdzenia, że zobowiązania te istnieją i są wymagalne.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Sąd dostrzegł naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy C. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy O.p. regulujące przedawnienie zobowiązań podatkowych.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należało przyjąć, że termin przedawnienia wszystkich zobowiązań podatkowych skarżącej z tytułu podatku od nieruchomości powinien być obliczony stosownie do art. 70 § 1 O.p. (z uwzględnieniem przerwy w biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 4 O.p.). Rozważenia zatem wymagało, czy zasadnie w sprawie organy obu instancji powołały się na przepis art. 70 § 8 O.p., zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Organy zdają sobie sprawę, że przepis art. 70 § 8 O.p. nosi znamiona wtórnej niekonstytucyjności, jednak uznają, że skoro przepis ten pozostaje nadal w porządku prawnym, to organy nie są kompetentne do oceny zgodności ww. przepisu z konstytucją, co wyraża się w braku możliwości pominięcia funkcjonujących regulacji prawnych czy działania wbrew tym przepisom.
Rozpoznając niniejszą sprawę należało mieć na względzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (publ. OTK-A 2013/7/97, Dz. U. z 2013/1313). Trybunał Konstytucyjny stwierdził w nim, że "art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP". Odpowiednikiem tej normy (od dnia 1 stycznia 2003 r.) jest natomiast art. 70 § 8 O.p., którego redakcja różni się od zakwestionowanego tylko dodaniem, obok zabezpieczenia hipotecznego, zastawu skarbowego.
Zarzuty skargi w istocie sprowadzają się do wykładni art. 70 O.p. W tej kwestii jak zauważyła skarżąca wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyrokach: z 13 grudnia 2013 r., II FSK 1807/12; z 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; z 18 lipca 2014 r., I FSK 1042/13; z 16 września 2014 r., I FSK 317/14; z 21 stycznia 2015 r., II FSK 1764/14; z 22 maja 2015 r., II FSK 316/14; z 17 września 2015 r., I FSK 949/14; z 20 października 2016 r., II FSK 2467/14; z 10 stycznia 2017 r., II FSK 3552/14; z 9 lutego 2017 r., II FSK 3236/16; z 20 kwietnia 2017 r., I FSK 1834/15; z 30 stycznia 2018 r., I FSK 1976/17; z 29 marca 2018 r., I FSK 17/18; z 6 czerwca 2018 r., II FSK 1454/16; z 24 stycznia 2019 r., II FSK 271/17; z 3 kwietnia 2019 r., II FSK 3741/18, z 19 maja 2021 r., III FSK 3491/21; z 23 października 2020 r., II FSK 1744/21).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela argumentację zawartą w powyższych orzeczeniach, która wskazuje, że w wyroku z 8 października 2013 r., SK 40/12, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.
Przepis art. 70 § 6 O.p. stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Trybunał krytycznie odniósł się do dwóch aspektów art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu, a mianowicie tego, że przepis ten całkowicie wyłącza przedawnienie niektórych rodzajów należności podatkowych, a równocześnie czyni to na podstawie nieuzasadnionego i arbitralnego kryterium (formy zabezpieczenia należności podatkowych). Zdaniem Trybunału, ustawodawca dysponuje dużym marginesem swobody decyzyjnej określania zasad i terminów przedawnienia należności podatkowych, jednak granice dla działań prawodawczych wyznaczają zasady, wartości i normy konstytucyjne, które zabraniają tworzenia instytucji pozornych, niesprawiedliwych, nadmiernie ograniczających prawa podatnika oraz podważających jego zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Uwagi te należy odnieść także do treści art. 70 § 8 O.p. W dalszym ciągu przepis ten wyłącza przedawnienie zobowiązań podatkowych na podstawie nieuzasadnionego kryterium, tj. formy zabezpieczenia (hipoteka i zastaw skarbowy), dopuszczając przedawnienie zobowiązań podatkowych osób nieposiadających żadnego majątku. W uzasadnieniu przywołanego wyroku Trybunał wskazał wprost, że " (...) choć zakwestionowany przepis (art. 70 § 6 O.p.) od dnia 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona w art. 70 § 8 O.p.. Ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania (nie stanowił bowiem podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej), lecz w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w niniejszym wyroku.
Z punktu widzenia Konstytucji, podczas kontroli podatkowej nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji niniejszego wyroku pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p. z przyczyn wskazanych wyżej". Przywołany wyrok TK stwierdził niekonstytucyjność normy prawnej wyrażonej w art. 70 § 6 O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., i to ten właśnie przepis podlegał wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Z formalnego punktu widzenia stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu nie wywiera bezpośrednich skutków w stosunku do przepisów o tej samej, bądź analogicznej treści, niebędących wprost przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, a więc zarówno istniejących już w systemie prawnym, jak i ponownie do niego wprowadzonych przez organy stanowiące prawo.
Mimo, że przepis tożsamy treściowo nie jest bezpośrednio eliminowany z obrotu prawnego, to jednak nie można nie dostrzegać tego, że powstają uzasadnione wątpliwości co do zgodności z konstytucją normy prawnej w nim wyrażonej, co nie powinno pozostawać bez znaczenia dla sądów oceniających możliwość zastosowania takiego przepisu. Niezgodność z Konstytucją RP dotyczy określonej normy prawnej, którą przepis wyraża, a nie jednostek redakcyjnych, pełniących wyłącznie rolę porządkującą wewnątrz aktu prawnego, w którym się znajduje. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przepisu ma zatem istotne znaczenie dla oceny możliwości zastosowania przepisów o tożsamej bądź analogicznej treści. W takiej sytuacji dochodzi do wystąpienia, tzw. oczywistej niekonstytucyjności. Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 266-268; M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268).
Z oczywistą niekonstytucyjnością mamy do czynienia również wtedy, gdy ustawodawca zmienia co prawda kontrolowany przepis, ale nie usuwa stwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku niezgodności, stwarzając tylko pozory restytucji konstytucyjności. Oczywistość niezgodności przepisu Konstytucją RP oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. W tak oczywistych sytuacjach trudno bowiem oczekiwać, by sądy uruchomiały procedurę kolejnych pytań prawnych (R. Hauser, A. Kabat, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2002 r. sygn. I SA/Po 461/01, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2003, nr 2, s. 73-75; M. Wiącek, Pytania...,op. cit., s. 269; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., I FPS 2/06; wyroki NSA z 10 marca 2010 r., I OSK 1447/09 i z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1369/07).
Stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się zatem także do art. 70 § 8 O.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki. W tej sytuacji uprawnione jest stwierdzenie o oczywistej niezgodności art. 70 § 8 O.p. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie, o którym mowa w ww. wyroku Trybunału. W konsekwencji należało przyjąć, że istniały podstawy do stwierdzenia za Trybunałem Konstytucyjnym, że art. 70 § 8 O.p. pozbawiony jest waloru konstytucyjności i dokonać jego wykładni w zgodzie z Konstytucją RP, kierując się przy tym treścią art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Odmienna wykładnia naruszałaby bowiem konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości społecznej zawarte w art. 2 i art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez wprowadzenie zróżnicowanej sytuacji prawnej podatników, w zależności od tego czy podstawą prawną zabezpieczenia była norma prawna ujęta w art. 70 § 8 O.p., czy w art. 70 § 6 tej ustawy.
W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że bez uwzględnienia powyższych poglądów nie było podstaw do zaliczenia wpłat dokonanych na zaległości z tytułu podatku od nieruchomości oraz na poczet odsetek za zaległości w podatku od nieruchomości z uwagi na oczywistą niezgodność przepisu art. 70 § 8 O.p. wyrażającego taką zasadę z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Zabezpieczone w ten sposób zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości przedawnia się zatem na ogólnych zasadach określonych w art. 70 § 1 do § 7 O.p.
Biorąc pod uwagę powyższe, brak było podstaw do uznania, że orzekające w sprawie organy mogły skutecznie uznać, że nie doszło do przedawnienia dochodzonych w niniejszej sprawie zaległości podatkowych, z powołaniem się na art. 70 § 8 O.p. Z uwagi zatem na naruszenie art. 70 § 8 O.p., poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie, zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji podlegało wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższą argumentację organy administracji powinny dokonać stosownej analizy okoliczności faktycznych sprawy celem ustalenia okoliczności, które mogły mieć wpływ na przerwanie biegu przedawnienia.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.