Uzasadnienie
W dniu 19 listopada 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek M. K. (dalej także jako wnioskodawca, skarżący) o wydanie interpretacji indywidualnej.
We wniosku, uzupełnionym na szczegółowe wezwanie organu z 02 stycznia 2026 r., przedstawiono opis zdarzenia przyszłego.
Przed 2010 r. M. i D. K., w małżeństwie których panuje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej, nabyli do majątku prywatnego działkę gruntu o łącznej powierzchni około 10 ha. Przeznaczeniem zakupu nieruchomości było finansowe zabezpieczenie trzech córek małżeństwa, w tym umożliwienie im startu w dorosłe życie. Nabycie nastąpiło z dochodów jednoosobowej działalności gospodarczej wnioskodawcy, który prowadzi ją nieprzerwanie od 2001 r. i w ramach tej działalności jest czynnym podatnikiem VAT.
Jako że plany się zmieniły, w 2023 r. dokonano podziału części nieruchomości (około 7 ha) na 71 działek budowlanych. Wnioskodawca w związku z tym poniósł wydatki na prace geodety (około 60 tys. zł), opłatę adiacencką (2024 r. - około 144 tys. zł), prace związane z przyłączem średniego napięcia (około 300 tys. zł) oraz projekt przyłączy wodno-kanalizacyjnych (kolejne około 120 tys. zł).
Obecnie wnioskodawca rozważa dwa warianty dalszego postępowania. W pierwszym wariancie następuje sprzedaż działek bezpośrednio z majątku wspólnego małżonków na rzecz ich ostatecznych nabywców. W drugim wariancie przedmiotowe działki wniesione zostaną aportem do nowoutworzonej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której udziały obejmie wnioskodawca, jego małżonka oraz wszystkie córki.
Wnioskodawca zadał dwa następujące pytania:
- 1) czy sprzedaż działek z majątku wspólnego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT oraz w związku z poniesieniem części wydatków związanych z podziałem i uzbrojeniem w okresie ostatnich pięciu lat, czy sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym?
- 2) czy wniesienie aportu niepieniężnego w postaci nieruchomości do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czy czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i to zarówno w przypadku, kiedy wartość udziałów objętych w zamian za aport będzie równa wartości rynkowej nieruchomości, jak i w przypadku, kiedy wartość nominalna udziałów objętych w zamian za aport będzie niższa od wartości rynkowej, a różnica pomiędzy wartością rynkową aportu a wartością nominalną obejmowanych udziałów przekazana zostanie na kapitał zapasowy?
Zdaniem wnioskodawcy:
ad.
1. w związku z faktem, że nabyta nieruchomość stanowiła majątek wspólny małżonków odrębny od działalności gospodarczej a przy zakupie nabywcom nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego oraz w związku z zamiarem podjętym przy zakupie nieruchomości, sprzedaż działek nie będzie opodatkowana podatkiem VAT. Przychód ze sprzedaży działek nie zostanie opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych ze względu na fakt, że następuje on w okresie dłuższym niż 5 lat od daty nabycia.
ad.
2. wniesienie aportu niepieniężnego z tych samych powodów nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, natomiast ze względu na fakt, że ostatecznie aport wniesiony przez wnioskodawcę w wartości rynkowej nie spowoduje przysporzenia majątkowego, wnioskodawca nie rozpozna przychodu z tego tytułu.
W uzupełnieniu wniosku skarżący doprecyzował stanowisko: ze względu na fakt, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie będzie następowała w wykonaniu działalności gospodarczej, ponadto ze względu na fakt, że zamiarem związanym z nabyciem tej nieruchomości nie było prowadzenie na niej działalności gospodarczej, sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Podobnie, w zakresie rozpoznania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych - zarówno sprzedaż, jak i wniesienie aportem przedmiotowych nieruchomości nie będzie stanowiło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 05 marca 2026 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko M. K. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Organ uznał skarżącego za profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W jego ocenie przemawiają za tym podjęte przez skarżącego działania m.in. podział działki na 71 działek budowlanych, również prace związane z przyłączem średniego napięcia (około 300 tys. zł) oraz projekt przyłączy wodno-kanalizacyjnych (kolejne około 120 tys. zł). Zdaniem organu powyższe czynności niewątpliwie podejmowane były w związku z uatrakcyjnieniem działek i uzyskaniem jak najwyższej ceny oraz łatwiejszym zbyciem majątku. Tym samym, podejmując ww. czynności działalność skarżącego będzie porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że sprzedaż przez skarżącego udziału w przedmiotowych działkach wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
Organ podkreślił, że przed sprzedażą skarżący dokonał istotnych nakładów podnoszących wartość oferowanych do sprzedaży udziałów w działkach. Nadto działka została zakupiona ze środków pochodzących z działalności gospodarczej skarżącego, a środki uzyskane ze sprzedaży działek także w części będą przeznaczone na rozbudowę prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
Organ wskazał na brak czynności charakteryzujących zarząd majątkiem osobistym, a u podstaw działania skarżącego leżą cele gospodarcze, wobec tego sprzedaż udziału w działkach o których mowa we wniosku, nie będzie stanowiła rozporządzania majątkiem osobistym.
Przedstawiona we wniosku aktywność w przedmiocie zbycia udziału w działkach wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do przedmiotowych działek, a zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że w świetle przepisów w zakresie podatku od towarów i usług skarżący będzie działał jako podatnik VAT.
Podjęcie profesjonalnych działań w odniesieniu do sprzedaży działek powoduje, że posiadany majątek utraci walor majątku prywatnego, a jego zbycie nie będzie przejawem czynności pozostających poza zakresem opodatkowania.
Co więcej, czynności podejmowane przez skarżącego nie miały na celu zaspokajania własnych potrzeb osobistych, a uzyskanie jak najwyższej ceny ze sprzedaży działek poprzez podniesienie ich wartości. Działania skarżącego cechują się dążeniem do uzyskania jak największego zysku z planowanej sprzedaży. Nie sposób tutaj mówić o przypadkowym i okazjonalnym charakterze czynności, którym nie można przypisać cech osiągnięcia korzyści finansowej, w sytuacji, gdy podjęte są czynności przygotowujące do sprzedaży/aportu działek, a następnie ich sprzedaż/aportu.
Zdaniem organu takie czynności nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem majątkiem osobistym, natomiast noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że w związku ze sprzedażą/aportem przez skarżącego udziału w działkach objętych zakresem wniosku, będących we wspólności majątkowej małżeńskiej, skarżący będzie występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a czynność dostawy udziału w niezabudowanych działkach będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
W terminowo wniesionej skardze M. K. napisał wyłącznie, że na podstawie art. 3 §2 pkt 4a, art. 50 §1, art. 52 §1, art. 53 §1, art. 54 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), działając w imieniu własnym, zaskarża w całości interpretację indywidualną z 05 marca 2026 r. wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie bądź oddalenie skargi.
Skarżący przed rozprawą ustanowił pełnomocnika (doradcę podatkowego, k. [...]). Na rozprawie w dniu 03 września 2026 r. zawodowy pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Zakwestionował twierdzenie organu, że zamiar sprzedaży działek nie był związany jedynie ze zbyciem majątku, który został kupiony, żeby zabezpieczyć córki, ponadto wnosił jak we wniosku. Oświadczył, że nie jest w stanie podać przepisu prawa, który został naruszony. Kwestionował fakt uznania przez organ, że sprzedaż działek ma nastąpić w ramach działalności gospodarczej.
Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że zdaje sobie sprawę z konsekwencji niewskazania konkretnego przepisu naruszenia prawa jako zarzutu skargi.
Pełnomocnik Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) skarga na – między innymi - pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Co istotne w realiach sprawy, z woli ustawodawcy sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a P.p.s.a. zdanie drugie).
Konsekwencją powyższego jest treść art. 134 § 1 P.p.s.a., że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem ww. art. 57a.
Sąd podkreśla, że skarżący w napisanej przez siebie skardze nie postawił żadnego zarzutu, nie wskazał żadnego przepisu naruszonego - w jego ocenie - przez organ podatkowy, nie przedstawił rozważań wskazujących na "istotność" naruszenia.
Sąd podziela stanowisko, że biorąc pod uwagę treść art. 183 § 1 i art. 57a P.p.s.a., w skargach na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnej sprawie, odmiennie od skarg kasacyjnych, dopuszczalne jest formułowanie prawidłowych zarzutów do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, zarówno w kolejnych pismach procesowych, jak i ustnie do protokołu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2023 r. II FSK 41/21; Lex). Skarżący musi jednak te zarzuty ponieść.
W związku z tym, że ani skarżący w skardze ani zawodowy pełnomocnik na rozprawie nie sformułował żadnego konkretnego zarzutu wobec zaskarżonej interpretacji (ten ostatni zdając sobie sprawę z konsekwencji niewskazania konkretnego przepisu naruszenia prawa jako zarzutu skargi) Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.