Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 763/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), odrzucił skargę R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. W motywach orzeczenia wskazano, że skarżący nie usunął w wyznaczonym przez Sąd terminie braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Odpis powyższego postanowienia skarżący odebrał w dniu 13 października 2014 r. (druk potwierdzenia odbioru, k. 26 akt sąd.).
Skarżący, pismem z dnia 14 października 2014 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W argumentacji wniosku wskazał, że w skierowanej do niego przez WSA w Poznaniu korespondencji, którą odebrał w dniu 2 września 2014 r., nie było żadnej wzmianki o konieczności usunięcia braków formalnych przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżący podniósł, że przesyłka sądowa zawierała tylko pismo o doręczeniu odpowiedzi na skargę i samą odpowiedź na skargę. Według strony brak wezwania uniemożliwił mu usunięcie braków formalnych skargi. Okoliczność ta, zdaniem skarżącego, wskazuje na brak jego zaniedbania i powinna skutkować pozytywnym rozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożono pismo z dnia 14 października 2014 r., w którym strona określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 P.p.s.a.).
Z powołanych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od trzech przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu, po trzecie: od dokonania czynności, której nie dokonano w terminie. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia przyczyn niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że skarżący spełnił warunki formalne, o których mowa w art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wniosek o przywrócenie terminu z dnia 14 października 2014 r. został złożony w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. od daty doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 8 października 2014 r., co nastąpiło w dniu 13 października 2014 r. (druk potwierdzenia odbioru, k. 26 akt sąd.). Bezsporna jest także okoliczność, że skarżący równocześnie z wnioskiem dokonał czynności, której terminowi uchybił, tj. podał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...] zł (k. 28 akt sąd.).
W ocenie Sądu, w analizowanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił jednak braku winy w niedochowaniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Podkreślić bowiem należy, że skarżący, jako przyczynę uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności procesowej wskazał brak doręczenia mu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Według strony zaadresowana do niego przesyłka sądowa zawierała wyłącznie pismo o doręczeniu odpowiedzi na skargę i samą odpowiedź na skargę. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja, w świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, jest niewiarygodna i nie zasługuje na uwzględnienie. W tym kontekście przede wszystkim wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach sądowych druku potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej (k. 16 akt sąd.) wynika, że skarżący w dniu 2 września 2014 r. osobiście potwierdził odbiór adresowanej do niego korespondencji.
Z adnotacji poczynionych na formularzu potwierdzenia odbioru wynika także jaki rodzaj pism ("braki + odp. na skargę") oznaczonych sygn. akt I SA/Po 763/14, w przesyłce tej został doręczony. Ponadto na znajdujących się w aktach sprawy: wezwaniu do usunięcia braków formalnych (k. 14 akt sąd.) i piśmie o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę (k. 15 akt sąd.) są adnotacje pracownika sekretariatu Wydziału I, że przedmiotowe pisma zostały wysłane w dniu 28 sierpnia 2014 r. Wykonanie powyższych czynności pracownik sekretariatu Wydziału I potwierdził dodatkowo w formie notatki urzędowej z dnia 20 października 2014 r. Mając zatem na względzie treść dowodu doręczenia oraz adnotacje na znajdujących się w aktach sprawy pismach, które zostały wysłane do skarżącego, Sąd stwierdza, że dokumenty te stwarzają odpowiednio domniemanie prawidłowości doręczenia i domniemanie zawartości zaadresowanej do skarżącego korespondencji.
Strona skarżąca, w ocenie Sądu, nie obaliła skutecznie powyższych domniemań, a tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.